LOGIN“ตื่นสิ นี่พวกข้าอุตส่าห์มาเยี่ยมเจ้า จะไม่ตื่นมารับคำเสียหน่อยหรือ”
ร่างบนเตียงก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม
เหม่ยจูมองการกระทำของเหมยฮวาก็ส่ายหน้าเบา ๆ ...ความอิจฉาริษยาไม่เข้าใครออกใครจริง ๆ
“นางคงหลับลึกน่ะ นางเพิ่งดื่มยาไป เจ้าอย่าได้รบกวนนางเลย หากนางพักผ่อนไม่พออาการป่วยก็ยิ่งเรื้อรัง นานหาย”
เหมยฮวาค้อนขวับไปยังเจ้าของเสียงก่อนหน้า
...จะหยุดได้อย่างไรเล่า นางอุตส่าห์ออกเงินตัวเองซื้ออาหารของหอมาเพื่อทดสอบว่าฟางซินตั้งครรภ์หรือไม่เชียวนะ จะให้นางเสียเงินไปโดยเปล่าประโยชน์ได้อย่างไร
“พอเถอะ ให้นางนอนพักผ่อนเถอะ เห็นว่านางไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว กลับเถิด”
ลี่มามารีบสั่งเหมยฮวา นางไม่อยากให้ฟางซินเป็นเรื้อรังหรอกนะ ยิ่งหายเร็วเท่าไรยิ่งดี เมื่อวานพอไม่มีดาวเด่นของหอมาร่ายรำเปิดหอก็เรียกลูกค้าเข้าได้น้อยลง หากเป็นอย่างนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่
“งั้นฝากหมอจูด้วย นอกจากหน้าที่รักษาที่หอซือเซียนข้าก็ขอฝากแม่นางฟางซินให้เจ้าอีกคน”
พูดจบลี่มามาก็หมุนตัวออกไปทันที ส่วนเหมยฮวาแม้ไม่อยากไปแต่ก็จำต้องตัดใจเดินตามออกไปพร้อมกล่องอาหารที่ตนเสียเงินซื้อมา
ถิงยี่ออกไปส่งทุกคนขึ้นรถม้าและรีบวิ่งกลับมาหาหมอจูที่นั่งอยู่บนเตียงพี่สาวนาง
“ข้าตกใจแทบแย่ แต่ข้าล่ะสะใจนักเชียวที่เห็นใบหน้ามู่ทู่ของพี่เหมยฮวา”
ถิงยี่หัวเราะเสียงเบาใบหน้าคลายกังวล “หากไม่ได้ท่าน พี่ฟางซินต้องแย่แน่”
น้ำเสียงพร้อมสายตาที่ส่งมายังเหม่ยจูนั้นทำเอานางขนลุกซู่ สายตานางนั้นราวมองเทพเซียน มันแฝงไปด้วยความศรัทธามาก ๆ
“ไม่เป็นอะไร ๆ”
“เอ้อ แล้วหมอจูทำอย่างไรเจ้าคะ ปรกติพี่ฟางซินเพียงได้กลิ่นอะไรนิดหน่อยก็วิ่งไปอ้วกแทบไม่ทัน และปรกตินางก็หลับไม่ค่อยสนิทอย่างนี้ด้วย”
เหม่ยจูมองสบตากลับไป สายตานางยังคงสงบนิ่งคงเดิม
“ข้าฝังเข็มให้พี่เจ้าหลับลึกน่ะ ไม่เกินชั่วยามนางก็คงตื่น แล้วเจ้าก็บอกให้นางรีบจัดการเรื่องครรภ์ของนางให้เรียบร้อยล่ะ แม่นางเหมยฮวาคงไม่หยุดเพียงเท่านี้แน่”
ดีที่นางฝังเข็มให้ฟางซินหลับลึกทันก่อนที่พวกลี่มามาเข้ามา เพื่อที่แม้ได้กลิ่นอันใดจะได้ไม่ส่งผลต่อการแพ้ท้องของฟางซิน
ถิงยี่ฉีกยิ้มและพยักหน้ารับคำ “ได้เจ้าค่ะ ขอบคุณหมอจูมาก”
จากนั้นเหม่ยจูเดินออกจากบ้านของฟางซินและมุ่งหน้าสู่หอซือเซียนเพื่อไปทำงาน
วันต่อมาเหม่ยจูตัดสินใจว่าจะเอาผ้าปักของแม่นมไปขายข้างนอกแต่เนื่องจากที่ผ่านมาแม่นมซือเหยียนได้แต่ปักผ้าตามคำสั่งของบ่าวคนอื่นจึงไม่มีตัวอย่างให้นางเองไปขายได้เลย ฉะนั้นวันนี้เหม่ยจูจึงให้แม่นมปักผ้าที่เรือนไปส่วนนางอาสาไปทำงานที่ครัวแทนเอง
ด้วยความร่างอันแสนผอมบางของเหม่ยจูบวกกับส่วนสูงที่ติดจะเตี้ยแม้เทียบกับสตรีวัยเดียวกันจึงทำให้ยามที่นางไปช่วยพวกบ่าวคนอื่นในครัวจึงมีแต่คนเรียกใช้นาง ไม่มีแม้สักคนที่เอะใจว่าบ่าวคนนี้ไม่คุ้นหน้าหรือรู้ว่านางคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหงเลย
...ไม่แปลก เท่าที่นางจำได้เหม่ยจูผู้นี้ถูกทิ้งไว้ให้เติบโตเองที่เรือนท้ายจวนมาแต่เด็กแล้ว และเพิ่งเมื่อไม่กี่ปีมานี้ที่เบี้ยหวัดนางถูกตัดหมดเกลี้ยงจึงขาดสารอาหารและป่วยตายในที่สุด
และที่นางยอมให้โขกสับเยี่ยงบ่าวคนหนึ่งไม่ใช่อะไรเพราะรู้ตัวว่าลำตัวผอมบางอย่างนางหาได้สามารถสู้บ่าวพวกนี้ได้ไม่ ขอนางขุนตัวเองให้มีกำลังก่อนเถอะค่อยว่ากันทีหลัง และหากนางอ้างตำแหน่งคุณหนูใหญ่ของตนออกไปก็คาดว่าผลลัพธ์น่าจะแย่กว่าเดิมเป็นแน่
พอเลยเวลาอาหารเที่ยงงานที่ครัวจึงลดลงเป็นเวลาที่เหม่ยจูผละตัวจากมาได้
“คุณหนูของบ่าวลำบากมากไหมเจ้าคะ”
จื่อเหยียนวางมือจากผ้าที่ปักอยู่ลุกขึ้นเทน้ำให้ จากสายตานางย่อมมองออกว่าเหม่ยจูคงเหนื่อยมาก จากเหงื่อไคลที่ใบหน้าและชุดที่ใส่อยู่ก็เปียกเหงื่อและเลอะคราบสกปรก แต่นางกลับได้รับรอยยิ้มมาพร้อมคำพูดที่แสนธรรมดาแต่กลับทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก
“เหนื่อยเล็กน้อยแต่รู้ไหมข้าได้อะไรมา”
เหม่ยจูกระโดดผลุบมาที่ด้านหน้าแม่นมพร้อมล้วงเข้าไปในอกเสื้อและหยิบบางสิ่งออกมา
“เหนื่อยเท่าใดก็คุ้มเพราะข้าได้เจ้านี่มา ฮ่าฮ่า”
บนมือของเหม่ยจูมีเนื้อสีแดงสดชิ้นใหญ่สองชิ้นวางอยู่ พอจื่อเหยียนเห็นดังนั้นก็ระบายยิ้มและส่ายหน้าอย่างระอา
“คุณหนูของบ่าวเก่งเกินใครเจ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวจะทำมื้อโตเลี้ยงฉลองให้”
จื่อเหยียนแสร้งยิ้มแต่ตามจริงคือนางน้ำตาตกใน แสนสงสารคุณหนูตนที่ตามจริงมิควรต้องมายินดีเพียงเนื้อธรรมดาเพียงสองชิ้นนี้ ตามสถานะแล้วนางควรมีชีวิตที่ดีกว่านี้หากไม่เป็นเพราะ... เฮ้อ แต่เรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงอดีต ไม่มีใครต้องการเอ่ยถึงหรอก
“ไม่เอาดีกว่าแม่นม ข้าว่าท่านนำไปทำเนื้อหมักตากแห้งเอาไว้กินเรื่อย ๆดีกว่า”
เหม่ยจูมอบเนื้อให้หญิงวัยกลาง “ข้าไปอาบน้ำก่อนใกล้เวลาไปทำงานแล้ว”
จื่อเหยียนพยักหน้ารับคำ นางมองแผ่นหลังเล็กแต่กลับเข้มแข็งเกินใครนั่น ความรู้สึกมากมายทำเอาน้ำใส ๆคลอล้นดวงตา
ยี่สิบเจ็ด “ไร้ความสามารถสิ้นดี!” เหม่ยเฉินโยนหมอนและเครื่องหอมใส่บ่าวรับใช้ตรงหน้า นางคาดหวังว่าที่นางลงทุนติดสินบนบ่าวของตระกูลเซี่ยด้วยเงินก้อนโตให้นำน้ำที่นางใส่ยากำหนัดลงไปนั้นจะทำให้เหม่ยจูแสดงท่าทางน่าอับอายออกมาได้ แต่รอเท่าไรก็ไม่เห็นสิ่งที่นางรอคอยเลย จวบจนกลับมาถึงจวนก็ยังไม่แสดงอาการใดใด เหม่ยเฉินจึงอดกลั้นความอัดอั้นตันใจจนกลับมาห้อง และรีบต่อว่าบ่าวเพื่อระบายอารมณ์ทันที โต่งฮูหยินเข้ามาในห้องเห็นอารมณ์ของลูกสาวสุดที่รักตนก็รีบเข้ามาปลอบ “ครานี้ไม่สำเร็จคราหน้าก็ยังมี เจ้าอย่าได้อารมณ์เสียไป” “ท่านแม่คิดว่าการจะใส่ยาลงในน้ำนั้นง่ายนักหรือ ข้าหมดเงินไปตั้งมากแต่นางกลับจวนได้อย่างสบายใจ หึ” “บ่าวมั่นใจว่าซื้อมาไม่ผิดนะเจ้าคะ” “หุบปากแล้วไสหัวไปเสีย!”หากไม่เพราะซื้อมาผิดแล้วไยดื่มเข้าไปแล้วถึงไม่เป็นอะไรเล่า เหม่ยเฉินเห็นกับตาว่าเหม่ยจูดื่มน้ำแก้วนั้นไปจริง ๆ“ใจเย็น ๆ เฉินเอ๋อร์ แม้จะมีนางเหม่ยจูอยู่อย่างไรก็โดดเด่นกว่าอยู่ดี มิมีใครงดงามเกินลูกแม่แล้ว”เหม่ยเฉินผ่อนหายใจอย่างแรง“แม่ทัพหยา
เหม่ยจูอาศัยโอกาสที่หยางหลงขยับตัวกระทุ้งหัวเข่าเข้าที่จุดสงวนของเขาอย่างแรง ทำให้มือที่จับแน่นที่มือของเหม่ยจูคลายออก ร่างบอบบางถีบซ้ำที่เดิมพร้อมกระเด้งตัวออกห่าง ดีที่พอเวลาผ่านมาสักพักแล้วร่างกายเหม่ยจูกลับมามีแรงอีกครั้ง ร่างกายเหม่ยจูน่าจะสามารถกำจัดฤทธิ์ของสิ่งทีเหม่ยจูถูกวางยาไปก่อนหน้าได้แล้ว“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ขะ ข้าจำเป็นต้อง ต้อง…”หยางหลงที่ใช้มือกุมเป้าเอ่ยบอกอย่างติดขัด เนื่องจากว่าเหม่ยจูนั้นเคยเป็นหมอมาก่อนย่อมรู้ว่าหยางหลงคงถูกพิษบางอย่าง ๆแน่นอน แต่นางไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นพิษชนิดใด“อย่างนั้นข้าสามารถช่วยท่านได้อย่างไรบ้าง มียาถอนพิษไหม”เหม่ยจูในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเอ่ย นางหลบไปยืนชิดประตูและหันหน้าเข้าหาหยางหลงเพราะกลัวถูกลอบโจมตีอีก ด้วยความเคยชินของการเป็นหมอ เหม่ยจูไม่สามารถละทิ้งคนที่กำลังป่วยไปได้ นางจะพยายามช่วยเท่าที่ช่วยได้ก็แล้วกัน“มะไม่มี…หากจะช่วยข้าขอเพียงเจ้ายอมเป็นของข้า”“ไม่!!!” จะบ้าหรือ พูดออกมาได้เจ้าบุรุษหน้าตายผู้นี้“อย่างนั้น เจ้า ไป เถอะ “เหม่ยจูมองท่าทางของเขานิ่ง หากเหม่ยจูเดาไม่ผิดเขาคงกำลังอดทนกับอาการบาดเจ็บในกายอย่างยิ่งยวด ที่น่าแปลก
“หรือว่าฮูหยินจะถูกใจเจ้า” ถางจิงเอ่ยอย่างติดตลก เหม่ยจูหันมาตีแขนสหายเบา ๆทันที “พูดเป็นเล่นไป หากจะบอกว่าเซี่ยฮูหยินถูกใจคุณหนูกลุ่มนั้นยังพอเป็นไปได้มากกว่าเสียอีก” “เรียบร้อยเจ้าค่ะ” เหม่ยเฉินพยักหน้าให้บ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยที่นางให้เอาน้ำผลไม้ไปให้เหม่ยจู แน่นอนในน้ำผลไม้นั่นไม่ใช่น้ำธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เหม่ยเฉินได้ใส่ยากำหนัดชนิดแรงที่นางให้บ่าวที่เรือนไปซื้อมา รับรองไม่เกินหนึ่งเค่อพี่หญิงใหญ่ของนางจักต้องไม่ได้สติ ต้องบ้าคลั่ง ทำเรื่องน่าอับอายอย่างแน่นอน แล้วทีนี้ไม่ว่าเหม่ยจูจะมีความดีความชอบที่ได้ช่วยฮ่องเต้ไว้อย่างไรก็ต้องไม่กล้าออกนอกเรือนเพราะความอับอาย ทีนี้ใครเล่าจะอยากแต่งกับสตรีบ้าคลั่งนางนี้ หึ เหม่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะไม่มองไปทางเหม่ยจู ในใจนางนั้นคอยนับถอยหลังว่ายากำหนัดที่นางใส่ลงไปนั้นจะแสดงผลเมื่อใดแต่ไยผ่านมาก็เค่อกว่า ๆแล้วทำไมถึงยังคุยได้ปรกติอีกเล่า มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า“เหม่ยจูเจ้าเป็นอันใดหรือไม่ หน้าเจ้าดูแดง ๆนะ”ถางจิงเอ่ยขึ้นขณะที่มองสหายที่อยู่ดีดีก็หน้าแดงขึ้นและมีอาการแปลก ๆ“ไม่ข้าไม่ได้
ยี่สิบห้า “คุณหนูท่านใดต้องการอันใดเพิ่มแจ้งข้าได้เลยหนา” เป็นฮูหยินตระกูลเซี่ยนามเฉินซีที่ออกมาเอ่ยแก่คุณหนูทุกคน นางจัดโต๊ะที่มีอาหารอยู่หลายสิบตัวไว้รับรองทุกคนเรียบร้อยแล้ว ส่วนเหม่ยจูนั้นนั่งกับถางจิงและคุณหนูอีกสองท่าน ตรงบริเวณโต๊ะประธานงานวันนี้มีเก้าอี้อยู่สองตัว ตัวหนึ่งนั้นเป็นของเซี่ยฮูหยิน ส่วนอีกตัวหนึ่งก็ว่างมาตั้งแต่เริ่มงานแล้ว ระหว่างที่เหล่าคุณหนูที่นั่งทานอาหารพูดคุยกันนั้นเสียงทั้งหมดก็เงียบลง ความสนใจของสตรีทั้งหมดฉายลงบนตัวของผู้มาใหม่ทันที แม่ทัพหยางหลงนันเองที่เดินเข้ามา ใบหน้าที่แสนเรียบเฉยเอนไปทางดุดันทำเอาทุกคนไม่กล้าแม้จะขยับตัว ได้เซี่ยฮูหยินที่ทำลายความเงียบนั้นพร้อมแนะนำหยางหลงแทนเจ้าตัวที่ยืนนิ่งใบหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วหลังจากนั้นเซี่ยฮูหยินก็เดินนำบุตรชายไปทำความรู้จักกับคุณหนูโต๊ะต่าง ๆ “เจ้าว่าก่อนหน้าท่านแม่ทัพได้ไปฆ่าใครตายมาหรือเปล่า ใบหน้าเข้าดูไม่สบอารมณ์เป็นไหน ๆ” เหม่ยจูหันมองเจ้าของคำพูด ถางจิงขมวดคิ้วมุ่นขณะที่เพิ่งละสายตากลับมาจากบุรุษร่างสูง “พี่
ไม่ได้งดงามโดดเด่นแบบเมื่อมองผ่าน ๆแล้วสะดุดตา แต่เป็นความงามที่พอได้มองแล้วจำเป็นต้องมองซ้ำด้วยความสบายตามากกว่า พอแต่งตัวเสร็จ เหม่ยจูก็เดินขึ้นรถม้า ขนาดนางใช้เวลาปรับการแต่งกายสักพักหนึ่งนะยังเดินมาถึงก่อนเหม่ยเฉินเสียอีก เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อเหม่ยเฉินก็เดินออกมา และตามมาด้วยโต่งฮูหยินและเหม่ยซื่อเช่นเคย พอร่ำลากันเรียบร้อยแล้วเหม่ยเฉินจึงขึ้นรถม้าคันที่เหม่ยจูอยู่ และทันทีที่ได้เห็นเหม่ยจูก็ชะงักงัน“ข้างามจนน้องรองต้องตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ”เหม่ยเฉินหุบปากที่เผลออ้าออกเมื่อครู่ นางไม่พูดอันใด เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามเหม่ยจูแต่ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่พอใจพอตัวจนกระทั้งรถม้ามาจอดที่หน้าจวนตระกูลเซี่ยเหม่ยเฉินก็ไม่ได้พูดอะไรกับนาง ซึ่งก็เป็นการดีอย่างมากเชียวล่ะ พอเข้าไปในส่วนที่จัดงานพวกนางก็เดินแยกกันไป เหม่ยเฉินเดินเข้าไปหาสหายคนหนึ่งซึ่งเหม่ยจูก็พอจำได้ว่าเคยเห็นคุยกันที่งานเลี้ยงทูตที่พระราชวัง ส่วนเหม่ยจูนั้นด้วยนางมางานแบบนี้คราแรกจึงไม่มีสหายแต่อย่างใด จึงเดินแยกไปทางศาลาหลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่แทนเท่าที่เหม่ยจูมองรอบบริเวณจัดงานก็เห็นว่ามีแต่สตรีวัยประมาณเหม่ยจูทั้งนั้น
ยี่สิบสี่ “คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินใหญ่ให้เอาชุดสำหรับใส่ในงานเลี้ยงของตระกูลเซี่ยมาให้เจ้าค่ะ” เหมยอีเดินถือชุดและหีบเล็กหนึ่งหีบเข้ามาหาเหม่ยจูที่นั่งเขียนอะไรยุกยิกอยู่ในห้องอ่านหนังสือ จื่อเหยียนที่นั่งปักผ้าอยู่ไม่ไกลเป็นคนเดินมารับชุดจากมือเหมยอีไป “ตามจริงพรุ่งนี้คุณหนูต้องไปงานเลี้ยงชมดอกไม้ที่จวนตระกูลเซี่ยจำเป็นต้องนอนเร็วหน่อยนะเจ้าคะ” เหมือนเสียงของจื่อเหยียนลอยเข้าหูข้างหนึ่งของเหม่ยจูและลอยออกอีกข้าง เพราะมือเรียวเล็กของเหม่ยจูก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ด้วยเพราะจื่อเหยียนยังจ้องเขม็งไปที่เหม่ยจูไม่หยุดทำให้นางรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างจึงเงยหน้าขึ้น “ข้าทำถึงยามห้ายก็นอนแล้ว พรุ่งนี้ไม่จำเป็นต้องไปแต่เช้ามิใช่หรือ ท่านกับเหมยอีไปนอนเลย เดี๋ยวข้าทำเสร็จแล้วจะดับตะเกียงเอง”เหม่ยจูแย้มยิ้มแกมออดอ้อนส่งไปให้แม่นมของตนที่ทำหน้าบึ้งอยู่ “เอ้อ แล้วส่วนชุดก็นำไปวางไว้ตรงนั้นได้เลย อย่างไรพรุ่งนี้ก็ใส่แล้วมิต้องเก็บให้เสียเวลาหรอก”จื่อเหยียนถอนหายใจแต่ก็ยอมทำตามที่บอก พอเหม่ยจูเห็นว่าทุกคนออกไปหมดแล้วนางจึงรวบรวมส







