สี่ 3

เขาที่ว่าก็คือ เหม่ยจูนั่นเอง

ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้นางเคยลิ้มรสสุราเสียที่ไหนเล่า!!! นอกจะหมกมุ่นในกามารมณ์แล้ว ยังบ้าอำนาจอีกด้วย

โถ ใครบอกว่านางบุญช่วยหนุนนำ นางว่าสวรรค์แกล้งนางเสียมากกว่า ในสถานะเยี่ยงบ่าวคนนึงนางหาได้มีสิทธิ์ปฏิเสธได้ไม่

เหม่ยจูในชุดเนื้อผ้าหยาบใบหน้าและตัวทาถ่านดำเดินเข้าไปยกสุราในจอกขึ้นดื่มอย่างจำใจ รสขมแสบคอไหลลงผ่านลำคอร้อนลวกจนหลับตาหยีน้ำตาเล็ด เรียกเสียงหัวเราะจากบุรุษชุดน้ำเงินได้ดียิ่ง

“ข้าเรียกแม่นางสักคนสองคนให้ไหม ท่านอยู่ชายแดนมานานคงขาดแคลนมิใช่น้อยกระมัง”

เหม่ยจูได้ยินดันนั้นก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย ตอนนี้นางรู้สึกมึนหัวประหลาด จากบุรุษสองคนตรงหน้าไยมองอีกทีก็มีสี่คนได้เล่า

“ไม่ต้อง! ข้าไม่ชอบกลิ่นของพวกนาง”

“ประหลาดโดยแท้ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเอกบุรุษทุกด้านอย่างท่าน สตรีทั่วเมืองหลวงต่างวาดฝันถึง ผ่านสตรีมาไม่รู้เท่าไหร่ กลับไม่ชอบกลิ่นสตรี จุ๊จุ๊”

ใบหน้าเคร่งขรึมไม่มีหลุดราวคำพูดก่อนหน้าไม่เข้าหูเขาแม้แต่น้อย เหม่ยจูสะบัดหัวเผื่อว่าจะหายมึนบ้าง แต่ก็ทำให้ร่างเล็กเซไปด้านข้างแทน

“ตัวตายตัวแทนที่เจ้าเลือกคงไม่ไหวแล้วกระมัง”

บุรุษชุดน้ำเงินหันมาสนใจบ่าวร่างเล็กผิวเข้มแทน ใบหนาของบ่าวผู้นี้ขนาดเท่ามือของเขาเองกระมัง ไม่ทันจบประโยคเหม่ยซูก็ล้มลงนั่งกับพื้นแล้ว นัยน์ตาเริ่มร่องลอย

“ท่านดื่มต่อเถิด ไม่ต้องสนใจ”

หยางหลงเหลือบมองบ่าวผิวเข้มตัวเล็กชั่ววาบเดียวก็รินสุราให้คนตรงหน้าต่อ และไม่วายรินใส่ถ้วยตัวเองด้วย พอคนตรงหน้ายกดื่มหมดจอดเสร็จเขาก็ยกจอกสุราตนยื่นให้บ่าวที่นั่งตาลอยบนพื้นด้านข้างตนต่อ ซึ่งบ่าวผู้นี้ก็ยื่นมือมารับอย่างว่าง่าย ตลอดเวลาที่หยางหลงคุยกับบุรุษตรงหน้าเขาก็มักยื่นสุราให้บ่าวด้านล่างดื่มแทนเสมอจนหมดไปสองจอก บุรุษชุดน้ำเงินขอตัวกลับ เขาจึงเตรียมตัวจะกลับบ้าง

แต่ก่อนออกจากห้องก็ลอบมองบ่าวผิวเข้มที่เอนนอนบนพื้นหมดสภาพ มือหนาหยิบก้อนเงินออกมาจากอกเสื้อก่อนยัดใส่อกเสื้อของบ่าวบนพื้นและเริ่มก้าวเท้าจะออกไป

“เดี๋ยว! กินเสร็จแล้วคิดจะเบี้ยวหรือ รู้จักข้าน้อยไปเสียแล้ว”

คนเมาบนพื้นไม่พูดอย่างเดียว มือเล็กล้วงเข้าอกเสื้อควานหาบางอย่างอยู่นาน ซึ่งหยางหลงก็ไม่หนีไปไหน เขาหยุดยืนรออยู่ที่เดิมใกล้บ่าวผู้นี้

...เขาก็อยากรู้ว่าบ่าวผู้นี้จะทำอันใดกับเขาได้

จึ๊ก!

หืม เป็นเพียงบ่าวกลับกล้านำเข็มเงินมาจิ้มเขา บังอาจสิ้นดี!!! ในขณะที่ขาอันแข็งแกร่งยกขึ้นจะวาดเท้าเตะบ่าวผู้เมามายก็ต้องหยุดชะงักกึก ก่อนที่ร่างทั้งร่างของเขาจะเอนไปด้านหน้าไร้การควบคุม

ภายในเวลาชั่ววาบเดียวร่างหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามล้มลงคร่อมทับบ่าวเจ้าของเข็มพิษอย่างจัง และก่อนใบหน้าคมสันจะกระแทกพื้นก็ได้สองมือของตนค้ำไว้ก่อน ทำให้ร่างใหญ่ไม่ทับคนตัวเล็กใต้ร่างจนเกิดการฆาตกรรมขึ้น

“ฮ่า สมน้ำหน้า ถูกฤทธิ์สุดยอดยาชาข้าไปสิ้นฤทธิ์เลย”

ลมหายใจอุ่นของคนใต้ร่างเป่ารดใบหน้าคมสันของคนด้านบนอย่างจัง เนื่องจากระยะห่างเพียงฝ่ามือกั้นทำให้เขารับรู้ทั้งลมหายใจกลิ่นสุราและไอร้อนจากร่างเล็ก ใจนึกรังเกียจโดยพลันแต่ไม่สามารถลุกออกไปได้อย่างใจคิด ร่างกายส่วนล่างเขาชาไร้ความรู้สึกไม่สามารถขยับได้ มีเพียงช่วงอกขึ้นไปเท่านั้นจึงเป็นอิสระ รังสีอำมหิตแผ่กำจายโดยรอบ นัยน์ตาดุดันมองคนใต้ร่างจนร่างแทบพรุน ด้วยไม่อยากสัมผัสร่างกายสกปรกของบุรุษเจ้าเรื่องจึงทำได้เพียงเกร็งแขนรับน้ำหนักตัวเองไม่ให้ร่างกายของตนแนบชิดคนใต้ร่างแทน

เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อฤทธิ์ยาจึงหมดลงพร้อมร่างบุรุษกำยำเบี่ยงตัวลงด้านข้าง ใบหน้าแดงก่ำจากการอดทนเก็บอารมณ์แสนโกรธเคืองมานานและไฟในอกยิ่งลุกกระพือเมื่อมองบ่าวขี้เมาที่ตอนนี้หลับสบายไปแล้ว

“นายท่านกะ...”

ปี้ฉวนเปิดประตูเข้ามาจะมาถามว่าต้องการกลับหรือยังนิ่งมองภาพตรงหน้าฉับพลัน อ้าปากค้างกระพริบตาปริบ ๆ นัยน์ตาฉายแววสงสัย

“ท่านแม่ทัพไปทำอะไรบนพื้นขอรับ”

รองแม่ทัพหนุ่มไล่มองท่านแม่ทัพของตนสลับบุรุษอีกคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย

...ท่านแม่ทัพเปลี่ยนรสนิยมแล้วหรือ

และยิ่งมองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของทั้งท่านแม่ทัพและบ่าวที่นอนหลับยิ่งคิดไปใหญ่ นี่เขามิได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรใช่ไหมนะ

“กลับเถอะ”

ร่างกำยำเด้งตัวพรวดเดียวก้าวออกจากห้องไม่แลหลัง ปี้ฉวนสลัดความสงสัยทิ้งไปเร่งเดินตามท่านแม่ทัพออกไป ทิ้งให้อีกคนบนพื้นนอนอยู่อย่างนั้นไม่เหลียวแล