เข้าสู่ระบบวันนี้เหม่ยจูออกจากจวนหลังกินข้าวกลางวันเลยซึ่งเร็วกว่าปรกติเพราะนางคิดไว้ว่าจะลองมาเดินตรวจสอบราคาผ้าปักตามร้านขายผ้าเสียหน่อย นางวางแผนไว้ว่าจะให้แม่นมปักผ้าลายธรรมดาสักผืนแล้วนางจะลองเอาไปขายดู คิดว่าหากขายออกน่าจะได้เงินมากกว่ารับปักผ้าจากบ่าวในจวนแน่นอน
ระหว่างทางนั้นเหม่ยจูก็ต้องตกใจเพราะอยู่ดีดีถิงยี่ คณิกาคนหนึ่งในหอซือเซียนวิ่งเข้ามารวบจับมือนางไว้ พอมองไปที่ใบหน้าเปียกเหงื่อของนาง คิ้วเรียวของเหม่ยจูพลันขมวดมุ่น
“ช่วยด้วยข้าด้วยหมอจู พี่สาวข้าแย่แล้ว”
เสียงร้อนรนปนหายใจแรงจากความเหนื่อยจากการวิ่งมาทำเอาเหม่ยจูต้องยกมือขึ้นลูบหลังสตรีตรงหน้าเบา ๆ
“ใจเย็นก่อน พี่สาวเจ้าเป็นอะไร นางมิได้พักอยู่ที่บ้านหรอกหรือ”
พี่สาวของถิงยี่ก็คือฟางซิน คนที่เหม่ยจูช่วยปิดความลับไว้ว่าตั้งครรภ์นั่นเอง นับจากวันนั้นก็ผ่านมาวันนี้วันที่สองแล้ว นางจึงคิดว่าฟางซินน่าจะนอนพักอยู่บ้าน แต่ที่บอกว่าพี่สาวนางแย่แล้วหมายถึงเรื่องอันใดกัน
“ใช่เจ้าค่ะ แต่ ๆนางยังไม่ได้ทำแท้งนะเจ้าค่ะ นอนพักอยู่บ้านเพราะร่างกายไม่แข็งแรง” ถิงยี่พูดเสียงเบา
“แล้ว...”
“ปัญหาอยู่ที่ตอนนี้ลี่มามาและนางในหอนางโลมกำลังจะไปเยี่ยมพี่ฟางซินที่บ้านเจ้าค่ะ”
ยิ่งฟังคิ้วเรียวยิ่งเป็นปมเข้าไปใหญ่
“ก็ไม่แปลกเท่าไหร่ ก็ให้พี่สาวเจ้ารอที่บ้านธรรมดาสิ นางน่าจะอ่อนเพลียไม่ใช่หรือ พวกมามาคงจับไม่ได้หรอกว่าไม่ได้ป่วยจริง”
ถิงยี่ส่ายหน้ารัว “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นเจ้าคะ แต่นี่เป็นแผนของพี่เหมยฮวาที่จะทำลายพี่ฟางซินเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่านางไปรู้จากใครว่าพี่ฟางซินกำลังท้องอยู่ เลยทำทีชวนลี่มามาไปเยี่ยมที่บ้านข้าโดยนางทำน้ำแกงไก่ และนำกับข้าวหลายอย่างของหอซือเซียนไปด้วย ข้าคิดว่าพี่เหมยฮวาคงกะให้พี่ฟางซินแสดงอาการแพ้ท้องออกมาเจ้าค่ะ และช่วงนี้ที่พี่สาวข้ายังไม่ดื่มยาขับเลือดก็เพราะกำลังแพ้ท้องอย่างหนัก ข้ากลัวว่า หากพวกลี่มามาไปถึงต้องปิดความลับนี้ไม่อยู่เป็นแน่เจ้าค่ะ ทำอย่างไรดี หมอจูต้องช่วยข้านะเจ้าคะ”
ไม่พูดเปล่าถิงยี่จับแขนเล็กของเหม่ยจูไว้แน่นและเขย่าจนร่างบอบบางที่ปรกติก็แทบปลิวตามแรงลมอยู่แล้วให้สั่นระรัว เหม่ยจูนิ่งชั่วครู่คิดหาวิธีช่วย
โกหกด้วยคำพูดนั้นทำได้ง่าย แต่ร่างกายของคนมีครรภ์นั้นมักจะมีจมูกที่ไวกว่าคนปรกติ ทำให้ได้กลิ่นอะไรหน่อยก็จะรู้สึกเหม็นจนอยากอ้วกแล้ว ดังนั้นจะให้ฟางซินอดทนเก็บอาการแพ้ท้องไว้นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้
มิใช่ว่าเหม่ยจูเป็นคนดีที่พร้อมช่วยคนทุกเมื่อยามใครมีปัญหาหรอกนะ แต่เป็นเพราะหากเรื่องที่ฟางซินตั้งครรภ์ลี่มามารู้แล้วล่ะก็เหม่ยจูที่ช่วยโกหกว่าฟางซินเพียงป่วยไข้จำต้องถูกลากลงหนองด้วยอย่างแน่นอน และจากนั้นนางก็มีสิทธิ์ถูกไล่ออก พอไม่มีงานก็จะไม่มีข้าวกิน และอาจขาดสารอาหารตายในที่สุด
หากมิใช่เพราะนางรู้สึกถูกชะตากับฟางซินและนางก็สังเกตว่าฟางซินนั้นดูเป็นนิสัยดีควรผูกมิตรก็คงไม่เข้าไปช่วยแต่แรกหรอก
“แล้วตอนนี้ลี่มามาและพวกแม่นางเหมยฮวาอยู่ที่ใดกันหรือ”
เหม่ยจูเอ่ยถาม น้ำเสียงนางยังเรียบสงบต่างจากถิงเย่สิ้นเชิง เหม่ยจูติดนิสัยใจเย็นยามทำงานมาตั้งแต่ชาติก่อนที่ทำงานเป็นหมอแล้ว
“กำลังเดินทางไปบ้านของข้าเจ้าค่ะ!”
“งั้นเจ้าต้องทำอย่างไรก็ได้ให้เราไปถึงบ้านเจ้าก่อนพวกเขาไปถึง”
สตรีในชุดสีสันสดใสสามนางกำลังยืนจด ๆจ้อง ๆอยู่หน้าประตูบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง พวกนางเพิ่งลงจากรถม้ารับจ้างเมื่อครู่ เป็นเหมยฮวาที่ตัดสินใจเคาะที่ประตูก่อนใคร
...ทำอย่างไรได้เล่า นางอยากจะทำลายฟางซินให้ตกลงจากตำแหน่งดาวเด่นแห่งหอฟางซินแทบใจขาดดิ้น หลังจากที่นางเฝ้าสังเกตความผิดปรกติของฟางซินมาสักพักพบว่าอาการป่วยของฟางซินนั้นคล้ายสตรีกำลังมีครรภ์ ซึ่งหากเป็นจริงดั่งที่ตนคาดไว้ ฟางซินต้องถูกจับไปเป็นนางโลมจำพวกขายตัวหลังจากนี้เพราะถือว่าทำผิดกฎไม่สามารถเป็นนางโลมขายเพียงศิลป์ได้ แล้วทีนี้ตำแหน่งดาวเด่นนั่นก็จะว่าง เป็นโอกาสให้นาง เหมยฮวาที่มีฝีมือการร่ายรำเลิศล้ำเป็นรองเพียงฟางซินขึ้นสู่ตำแหน่งดาวเด่น!
“ใครอยู่ด้านใน มาเปิดประตูหน่อย พวกข้ามาเยี่ยมแม่นางฟางซิน”
เหมยฮวาร้องเรียกอยู่สองสามครั้งด้านหลังประตูก็มีเสียงเหมือนคนกำลังเดินมาเปิดประตู
เป็นถิงยี่นั่นเอง พอถิงยี่เปิดประตูเจอลี่มามาและเพื่อนร่วมอาชีพอีกสองคนก็เผยสีหน้าตกใจก่อนหยักยิ้ม และเชิญทั้งสามเข้าไปข้างใน
“ข้าอยู่กับพี่ฟางซินกันสองคนอาจแคบไปสำหรับพวกท่าน เอ่อ มาเยี่ยมพี่ฟางซินหรือเจ้าคะ”
เนื่องจากลี่มามาถือว่าเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งของหอซือเซียน แม้เป็นลูกจ้างเหมือนกันแต่สถานะและอำนาจก็เหนือกว่านางโลมธรรมดาอย่างถิงยี่ นางจึงทำตัวนอบน้อม
“ใช่ เห็นว่าป่วยหนัก จึงมาเยี่ยมเสียหน่อย นางอยู่ไหนหรือ รีบพาข้าไปพบเร็ว ๆเถอะ”
ลี่มามาไม่อ้อมค้อม นางไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ เพียงตามน้ำมาเยี่ยมอย่างที่เหมยฮวาบอกก็ถือว่าใช้เวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์มากพอแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเหมยฮวาบอกว่าฟางซินป่วยหนักและด้วยฟางซินก็เป็นถึงดาวเด่นของหอที่ดึงดูดลูกค้าได้ดีนางก็ไม่มาเยี่ยมหรอก
“ทางนี้เจ้าค่ะ มามาเชิญตามมา”
ถิงเย่พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น พร้อมก้าวเดินพาทุกคนไปที่ห้องนอนของฟางซิน ซึ่งก่อนหมุนตัวกลับมานางไม่วายมองไปที่กล่องอาหารในมือเหมยฮวาวาบหนึ่ง ขนาดนางไม่ได้ท้องยังได้กลิ่นโชยของอาหารเลย หากพี่ฟางซินได้กลิ่น ...นางล่ะไม่อยากจะคิดต่อ คงได้แต่หวังพึ่งแผนรับมือของหมอจูเท่านั้น
ถิงเย่เดินมาหยุดที่ประตูไม้สีซีดก่อนเปิดออกให้ทุกคนเข้าไปด้านในที่มีพี่สาวนางอยู่
“อ้าว ลี่มามา คารวะท่านเจ้าค่ะ มิคิดว่าเป็นท่านที่มาเคาะประตู”
เหม่ยฮวาเงยหน้าจากร่างงามใบหน้าซีดเซียวของฟางซินที่ตอนนี้เปลือกตาปิดนิ่งไร้การเคลื่อนไหวใดใด
“นางป่วยหนักเลยหรือที่ขนาดหมอจูต้องมารักษานางเป็นการส่วนตัว”
เหมยฮวาไม่พูดเปล่า นางเดินถืออาหารกลิ่นหอมฉุยเข้ามาใกล้เตียงและลอบดูปฏิกิริยาของคนบนเตียง ประโยคก่อนหน้านางก็พยายามพูดเสียงดังเพื่อปลุกฟางซินให้ตื่นโดยอ้อม แต่ฟางซินก็ไม่แม้ขยับตัว พอเห็นว่าเสียงดังของตนไม่ได้ผลก็เบียดเหม่ยจูที่นั่งอยู่ก่อนหน้าให้ลุกออกไป นั่งลงแทนจากนั้นก็เขย่าฟางซิน
“ตื่นสิ นี่พวกข้าอุตส่าห์มาเยี่ยมเจ้า จะไม่ตื่นมารับคำเสียหน่อยหรือ”
จื่อเหยียนเดินเข้ามาหาเหม่ยจูในห้องหนังสือที่นางทำขึ้นมาไว้ทำงานเรื่องการผลิตแป้งโดยเฉพาะ มันเป็นห้องที่ต้องเดินเข้ามาในห้องครัวก่อนแล้วเดินเข้ามาอีกชั้นหนึ่ง สรุปก็คือมันเป็นที่ห้องที่อยู่ในห้องครัวอีกทีหนึ่งนั่นเอง “ได้บอกไหมว่าข้าต้องไปพระราชวังทำไม” “นายท่านไม่ได้บอก แต่เห็นก่อนหน้ามีกงกงคนหนึ่งมาที่จวนเจ้าค่ะ” เหม่ยจูมองสภาพตอนนี้ของตนที่อยู่ในชุดเก่าขาดทั้งมือและตัวเลอะผงแป้งไปหมด “อย่างนั้นข้าขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน ฝากแม่นมไปบอกเสนาบดีหงที” เหม่ยจูเลือกที่จะไม่สนใจแววตาเชิงต่อว่าของจื่อเหยียน นางรู้ว่าแม่นมกำลังจะติเตียนเรื่องที่เหม่ยจูไม่เรียกว่าท่านพ่อเสียที เหม่ยจูใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยามก็ออกมาจากเรือน ด้านหน้าจวนมีรถม้าคันหรูคันหนึ่งจอดอยู่ “เชิญคุณหนูเหม่ยจูขอรับ” เหม่ยจูเข้าวังมาคนเดียวเพราะกงกงเอ่ยว่าอย่างไรก็มีนางกำนัลรับใช้อยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องนำบ่าวรับใช้ที่จวนไปอีก พอมาถึงที่วังก็มีนางกำนัลสองนางมารอเหม่ยจูจริงอย่างว่า และพาเหม่ยจูไปยังที่ที่หนึ่ง ซึ่งเท่าท
ยี่สิบแปด ในหออาหารขนาดกลางแห่งหนึ่ง ฟางซินในสภาพเยี่ยงสตรีทั่วไปมิได้แต่งตัวฉูดฉาดอย่างสาวนางโลม ตรงหน้านางนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างผอมบางคุยจ้ออยู่ เขาก็คือหมอจูหรือเหม่ยจูนั่นเอง “มิคิดว่าคุณหนูอย่างเจ้าจำต้องมาหางานหาทำการค้าเยี่ยงนี้ด้วย” เมื่อครู่เหม่ยจูเพิ่งบอกสถานะที่แท้จริงแก่ฟางซินไป เพราะนางคิดว่าหากต้องฟางซินช่วยเหม่ยจูย่อมต้องแสดงความจริงใจของตัวเองไปก่อน “คุณหนูแต่เพียงในนามน่ะสิ ข้ากับตระกูลหงแทบจะไม่เกี่ยวข้องกันเลย หากข้ามิได้เกิดเรื่องครานั้นก็คงยังทำงานที่หอซือเซียนอยู่นั่นแหละ” ฟางซินพยักหน้าเข้าใจ นางมองใบหน้าที่ไร้สีถ่านเหมือนอย่างเคย เหม่ยจูปลอมตัวก็เพียงแต่ใส่ชุดเยี่ยงชาย และเกล้าผมเท่านั้น “ตามจริงข้าก็อยากช่วยหมอจูมากนะแต่กลัวว่าจะทำให้เจ้าเสียงานเสียมากกว่า เพราะตั้งแต่เกิดมาข้ากับน้องก็เคยทำแต่งานในหอซือเซียนเท่านั้น” เหม่ยจูส่ายหน้าพัลวัน นางไม่ได้ต้องการคนที่ทำงานเป็นเสียหน่อย เรื่องนั้นสามารถสอนกันได้ เพียงแต่เหม่ยจูต้องการคนที่จริงใจและซื่อสัตย์ต่อนางต่างหาก “เรื
ยี่สิบเจ็ด “ไร้ความสามารถสิ้นดี!” เหม่ยเฉินโยนหมอนและเครื่องหอมใส่บ่าวรับใช้ตรงหน้า นางคาดหวังว่าที่นางลงทุนติดสินบนบ่าวของตระกูลเซี่ยด้วยเงินก้อนโตให้นำน้ำที่นางใส่ยากำหนัดลงไปนั้นจะทำให้เหม่ยจูแสดงท่าทางน่าอับอายออกมาได้ แต่รอเท่าไรก็ไม่เห็นสิ่งที่นางรอคอยเลย จวบจนกลับมาถึงจวนก็ยังไม่แสดงอาการใดใด เหม่ยเฉินจึงอดกลั้นความอัดอั้นตันใจจนกลับมาห้อง และรีบต่อว่าบ่าวเพื่อระบายอารมณ์ทันที โต่งฮูหยินเข้ามาในห้องเห็นอารมณ์ของลูกสาวสุดที่รักตนก็รีบเข้ามาปลอบ “ครานี้ไม่สำเร็จคราหน้าก็ยังมี เจ้าอย่าได้อารมณ์เสียไป” “ท่านแม่คิดว่าการจะใส่ยาลงในน้ำนั้นง่ายนักหรือ ข้าหมดเงินไปตั้งมากแต่นางกลับจวนได้อย่างสบายใจ หึ” “บ่าวมั่นใจว่าซื้อมาไม่ผิดนะเจ้าคะ” “หุบปากแล้วไสหัวไปเสีย!”หากไม่เพราะซื้อมาผิดแล้วไยดื่มเข้าไปแล้วถึงไม่เป็นอะไรเล่า เหม่ยเฉินเห็นกับตาว่าเหม่ยจูดื่มน้ำแก้วนั้นไปจริง ๆ“ใจเย็น ๆ เฉินเอ๋อร์ แม้จะมีนางเหม่ยจูอยู่อย่างไรก็โดดเด่นกว่าอยู่ดี มิมีใครงดงามเกินลูกแม่แล้ว”เหม่ยเฉินผ่อนหายใจอย่างแรง“แม่ทัพหยา
เหม่ยจูอาศัยโอกาสที่หยางหลงขยับตัวกระทุ้งหัวเข่าเข้าที่จุดสงวนของเขาอย่างแรง ทำให้มือที่จับแน่นที่มือของเหม่ยจูคลายออก ร่างบอบบางถีบซ้ำที่เดิมพร้อมกระเด้งตัวออกห่าง ดีที่พอเวลาผ่านมาสักพักแล้วร่างกายเหม่ยจูกลับมามีแรงอีกครั้ง ร่างกายเหม่ยจูน่าจะสามารถกำจัดฤทธิ์ของสิ่งทีเหม่ยจูถูกวางยาไปก่อนหน้าได้แล้ว“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ขะ ข้าจำเป็นต้อง ต้อง…”หยางหลงที่ใช้มือกุมเป้าเอ่ยบอกอย่างติดขัด เนื่องจากว่าเหม่ยจูนั้นเคยเป็นหมอมาก่อนย่อมรู้ว่าหยางหลงคงถูกพิษบางอย่าง ๆแน่นอน แต่นางไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นพิษชนิดใด“อย่างนั้นข้าสามารถช่วยท่านได้อย่างไรบ้าง มียาถอนพิษไหม”เหม่ยจูในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเอ่ย นางหลบไปยืนชิดประตูและหันหน้าเข้าหาหยางหลงเพราะกลัวถูกลอบโจมตีอีก ด้วยความเคยชินของการเป็นหมอ เหม่ยจูไม่สามารถละทิ้งคนที่กำลังป่วยไปได้ นางจะพยายามช่วยเท่าที่ช่วยได้ก็แล้วกัน“มะไม่มี…หากจะช่วยข้าขอเพียงเจ้ายอมเป็นของข้า”“ไม่!!!” จะบ้าหรือ พูดออกมาได้เจ้าบุรุษหน้าตายผู้นี้“อย่างนั้น เจ้า ไป เถอะ “เหม่ยจูมองท่าทางของเขานิ่ง หากเหม่ยจูเดาไม่ผิดเขาคงกำลังอดทนกับอาการบาดเจ็บในกายอย่างยิ่งยวด ที่น่าแปลก
“หรือว่าฮูหยินจะถูกใจเจ้า” ถางจิงเอ่ยอย่างติดตลก เหม่ยจูหันมาตีแขนสหายเบา ๆทันที “พูดเป็นเล่นไป หากจะบอกว่าเซี่ยฮูหยินถูกใจคุณหนูกลุ่มนั้นยังพอเป็นไปได้มากกว่าเสียอีก” “เรียบร้อยเจ้าค่ะ” เหม่ยเฉินพยักหน้าให้บ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยที่นางให้เอาน้ำผลไม้ไปให้เหม่ยจู แน่นอนในน้ำผลไม้นั่นไม่ใช่น้ำธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เหม่ยเฉินได้ใส่ยากำหนัดชนิดแรงที่นางให้บ่าวที่เรือนไปซื้อมา รับรองไม่เกินหนึ่งเค่อพี่หญิงใหญ่ของนางจักต้องไม่ได้สติ ต้องบ้าคลั่ง ทำเรื่องน่าอับอายอย่างแน่นอน แล้วทีนี้ไม่ว่าเหม่ยจูจะมีความดีความชอบที่ได้ช่วยฮ่องเต้ไว้อย่างไรก็ต้องไม่กล้าออกนอกเรือนเพราะความอับอาย ทีนี้ใครเล่าจะอยากแต่งกับสตรีบ้าคลั่งนางนี้ หึ เหม่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะไม่มองไปทางเหม่ยจู ในใจนางนั้นคอยนับถอยหลังว่ายากำหนัดที่นางใส่ลงไปนั้นจะแสดงผลเมื่อใดแต่ไยผ่านมาก็เค่อกว่า ๆแล้วทำไมถึงยังคุยได้ปรกติอีกเล่า มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า“เหม่ยจูเจ้าเป็นอันใดหรือไม่ หน้าเจ้าดูแดง ๆนะ”ถางจิงเอ่ยขึ้นขณะที่มองสหายที่อยู่ดีดีก็หน้าแดงขึ้นและมีอาการแปลก ๆ“ไม่ข้าไม่ได้
ยี่สิบห้า “คุณหนูท่านใดต้องการอันใดเพิ่มแจ้งข้าได้เลยหนา” เป็นฮูหยินตระกูลเซี่ยนามเฉินซีที่ออกมาเอ่ยแก่คุณหนูทุกคน นางจัดโต๊ะที่มีอาหารอยู่หลายสิบตัวไว้รับรองทุกคนเรียบร้อยแล้ว ส่วนเหม่ยจูนั้นนั่งกับถางจิงและคุณหนูอีกสองท่าน ตรงบริเวณโต๊ะประธานงานวันนี้มีเก้าอี้อยู่สองตัว ตัวหนึ่งนั้นเป็นของเซี่ยฮูหยิน ส่วนอีกตัวหนึ่งก็ว่างมาตั้งแต่เริ่มงานแล้ว ระหว่างที่เหล่าคุณหนูที่นั่งทานอาหารพูดคุยกันนั้นเสียงทั้งหมดก็เงียบลง ความสนใจของสตรีทั้งหมดฉายลงบนตัวของผู้มาใหม่ทันที แม่ทัพหยางหลงนันเองที่เดินเข้ามา ใบหน้าที่แสนเรียบเฉยเอนไปทางดุดันทำเอาทุกคนไม่กล้าแม้จะขยับตัว ได้เซี่ยฮูหยินที่ทำลายความเงียบนั้นพร้อมแนะนำหยางหลงแทนเจ้าตัวที่ยืนนิ่งใบหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วหลังจากนั้นเซี่ยฮูหยินก็เดินนำบุตรชายไปทำความรู้จักกับคุณหนูโต๊ะต่าง ๆ “เจ้าว่าก่อนหน้าท่านแม่ทัพได้ไปฆ่าใครตายมาหรือเปล่า ใบหน้าเข้าดูไม่สบอารมณ์เป็นไหน ๆ” เหม่ยจูหันมองเจ้าของคำพูด ถางจิงขมวดคิ้วมุ่นขณะที่เพิ่งละสายตากลับมาจากบุรุษร่างสูง “พี่







