All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 131 - Chapter 140

“เช่นนั้นท่านก็ร้องเถอะ...ข้าชอบเสียงท่านยามเรียกชื่อข้าที่สุด”เจากงกงกระซิบเสียงพร่ากับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายที่เขาคิดถึงมาหลายวันเข้าไปเต็มรัก ก่อนจะลากไล้ปลายลิ้นไปตามลำคอระหงระเรื่อยลงไปยังลาดไหล่เนียนประหนึ่งตนเองกำลังสะบัดพู่กันลงบนกระดาษ“อ๊ะ...”“อืม...ข้าจองท่านเอาไว้แล้วนะ”เสียงแหบพร่าทรงเสน่ห์กระซิบแผ่วก่อนจะออกแรงดูดดึงผิวเนื้อเหนือเนินอกสล้าง สร้างรอยรักสีชาดปานโบตั๋นกลางเหมันตฤดูดอกแล้วดอกเล่าเกิดเป็นทิวทัศน์งดงามตระการตาร่างเล็กสะท้านไหวไปกับความวาบหวามที่เขามอบให้ ยกแขนเรียวกอดก่ายกายหนาเข้าแนบชิด ก่อนจะต้องสะดุ้งโหยงเมื่อส่วนเร้นลับถูกนิ้วแกร่งล่วงล้ำ...“อ๊ะ! อาเจา”“แยกขาให้ข้าสักหน่อยขอรับ”ชายหนุ่มกระชับร่างงามเข้าแนบอกพร้อมกับเอนร่างซ้อนอยู่ด้านหลัง ดึงรั้งเรียวขางามไปวางพาดโต๊ะน้ำชาเบื้องหน้าเอาไว้เปิดทางให้นิ้วของเขาเข้าไปสำรวจดินแดนอ่อนนุ่มได้ถนัดถนี่“อื้อ...อ๊ะ!”“เปียกแล้ว...”“อื้อ! อย่าเล่น”นางเอ่ยดุเขาเสียงเบาหวิว ส่ายสะโพกบดเบียดบั้นท้ายใส่ความเป็นชายที่แข็งขืนของเขาอย่างเอาคืน จนได้ยินเสียงสูดปากจากคนได้หลังชายหนุ่มไม่กลั่นแกล้งนางอีกรีบเร่งมือ

มู่ไทเฮาถลึงตาใส่คนไร้ยางอายก่อนจะเม้มปากแน่นไม่เอ่ยวาจาใดไปเกือบครึ่งก้านธูปราวกับว่านางกำลังจมดิ่งลงสู้ห้วงอดีตอันยาวนาน ชายหนุ่มเห็นว่านางเป็นเช่นนี้ในใจก็โทษตัวเองที่สอดรู้สอดเห็นมากเกินไป“หากท่านไม่สบายใจก็ยังไม่ต้องบอกข้าดีหรือไม่”“ช่างเถอะ เจ้ารู้ความลับของข้าขนาดนี้แล้วรู้เรื่องราวอีกสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็นอันใด อีกอย่างต่อไปรัชทายาทก็ต้องรู้เช่นเดียวกัน”เสียงหวานกล่าวพลางขยับศีรษะขึ้นไปเกยไว้บนอกแกร่งราวกับกำลังหาที่พึ่ง ชายหนุ่มเองก็สัมผัสได้ถึงความไม่มั่นคงในจิตใจของนาง จึงกระชับวงแขนโอบกอดร่างเล็กแน่นขึ้นอีกหน่อย ก่อนจะได้เสียงหวานเอ่ยว่า“ปีนั้นเซี่ยฮองเฮาทรงคลอดยาก หลังจากให้ประสูติการพระโอรสออกมาก็ตกพระโลหิตมากจนสิ้นพระชนม์ ไท่ซ่างหวงร่ำไห้กับทารกน้อยอยู่นานก่อนจะสั่งให้คนอุ้มรัชทายาทที่พึ่งลืมตาดูโลกกลับตำหนักไปเลี้ยงด้วยตนเอง ประจวบเหมาะกับที่มารดาของข้าพึ่งให้กำเนิดน้องสาวจึงมีน้ำนมเพียงพอให้ทารกน้อย เรื่องนี้ทำให้เกากุ้ยเฟยเจ็บแค้นเป็นอย่างมาก”“เกากุ้ยเฟย…”“มิผิด สกุลเกาเป็นสกุลเดิมของไทเฮาพระองค์ก่อน เกากุ้ยเฟยเป็นหลานสาวห่าง ๆ ของอดีตไทเฮาคิดจะปีนป่ายขึ้นตำแหน่

ร่างสูงของชายหนุ่มในอาภรณ์สีรัตติกาลกำลังทะยานร่างขึ้นสู่ยอดไม้ท่ามกลางความเงียบงันของม่านราตรีมีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและแมลงกลางคืนร้องระงมดุจบทเพลงยามวิกาลขับกล่อมให้ผู้คนหลับใหล“นายท่าน อีกสามวันเกรงว่าทางนั้นจะส่งข่าวกลับมาขอรับ”“อืม ส่งคนไปคอยดูแลตำหนักโซ่คังให้มากหน่อย อย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบครั้งที่แล้วอีก”เสียมทุ้มเย็นเยือกแฝงกลิ่นอายกดดัน หากวันนั้นเขาไปช่วยนางเอาไว้ไม่ทันก็ยังไม่แน่ว่าจะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายใดขึ้นคิดมาถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็ล้วงจดหมายในแขนเสื้อออกมา กลิ่นหอมเจือจางคล้ายกลิ่นกายใครบางคนทำให้ใจชายหนุ่มผ่อนคลายลงหลายส่วน เขารีบคลี่กระดาษในมือออกอ่าน ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับข้อความประโยคหนึ่งในตอนท้ายของจดหมายเข้า‘รัชทายาท เจากงกง ที่เจ้าส่งมาคอยรับใช้ข้างกายข้าไว้ใจได้ใช่หรือไม่ เหตุใดก่อนหน้านี้เจ้าไม่เคยเขียนถึงเขามาก่อน’ “หึ! ที่แท้นางก็ยังไม่ไว้ใจข้า”พญาหงส์ของเขาช่างระมัดระวังตัวไปทุกฝีก้าว เห็นทีว่าคงสมควรแก่เวลาพิสูจน์ตนเองเสียแล้ว…หลายวันหลังจากนั้นชายหนุ่มก็ได้หายหน้าไปจากตำหนักโซ่คังอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เจ้าของตำหนักกลับไม่ได้รู้สึกผิดแปลกอันใด เนื่องด้

“อ๊ะ อย่ากัด”“อืม ก็ท่านไม่ยอมฟังข้า”เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดเนินอกอวบอิ่ม เป่าลมร้อนรินรดยอดถันสีหวานจนชูชันสั่นระริก ริมฝีปากร้อนร้ายรุกเร้าดูดกลืนเก็บกินความหอมหวานจากเนื้อนวลอยากหิวกระหาย ปรนเปรอปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาของหญิงสาวให้พุ่งทะยานมู่ไทเฮาเอนกายอ่อนระทวยเข้าสู่อ้อมกอดบุรุษเบื้องหน้า แม้ปากจะปฏิเสธแต่ร่างกายของนางช่างซื่อตรงยิ่งนัก...“หากเจ้าคิดจะพูดจาหลอกลวงข้า ก็ไสหัวออกไปเสียตั้งแต่ตอนนี้”“รอข้าลงโทษท่านข้อหาไม่เชื่อใจสามีเสร็จก่อน แล้วจะอธิบายทุกอย่างให้ท่านฟัง”เขากล่าวจบก็ไม่ปล่อยให้มู่ไทเฮาเอ่ยปฏิเสธ ชายหนุ่มพลิกกายเข้าทาบทับกดร่างคนงามลงเตียงปลุกเร้านางด้วยปากและลิ้นจนหญิงสาวดิ้นพล่าน เสียวซ่านกว่าครั้งไหน ๆ“อ๊ะ อ๊า อึก อาเจา”“อืม...ข้าจะเข้าไปแล้วนะ”เขากล่าวจบก็กอบกุมความใหญ่โตของตนรูดรั้งให้ตั้งลำพร้อมรบ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วกรีดแยกกลีบผกาสีสดที่ปิดสนิทให้เปิดกว้าง ไม่รู้มาก่อนเลยว่านางก็มีอารมณ์จนผลิน้ำหวานรั้งรอเขาอยู่ก่อนแล้วมู่ไทเฮาอับอายจนแทบจะกลายเป็นโกรธเมื่อเห็นอีกฝ่ายมองมาอย่างหยอกเย้า จึงสะบัดใบหน้าไม่มองชายหนุ่มอีก ทว่านางก็ต้องผวาเฮือกเมื่อกลางกาย

“มิใช่”“หากมิใช่เรื่องของนางกำนัลตำหนักกุ้ยเฟย แล้วทรงมีเรื่องใดที่ไม่สบายใจหรือเพคะ พระองค์เป็นเช่นนี้หม่อมฉันเป็นห่วงยิ่งนัก”“เขามิใช่เจากงกง…”“อันใดกัน!”ชุนเถาโพล่งออกมาอย่างไม่เข้าใจ เจ้าของตำหนักเห็นนางกำนัลคนสนิทมีสีหน้าเช่นนั้นก็ยกยิ้มคล้ายจะเย้ยหยันตนเอง ก่อนจะบอกเล่าสถานะที่แท้จริงของเว่ยเจาหลุนให้นางฟังชุนเถายิ่งฟังใบหน้าก็ยิ่งเผือดสี หัวใจนางเต้นกระหน่ำรุนแรงดุจกลองศึก ดวงตาเบิกกว้างไปชั่วขณะ แต่ต่อมาก็ทำความเข้าใจเรื่องใดขึ้นมาได้“ที่พระองค์เป็นเช่นนี้เพราะเป็นห่วงชื่อเสียงของรัชทายาทใช่หรือไม่เพคะ”“มิผิด เมื่อก่อนเขาเป็นเพียงขันทีก็แล้วไปเถอะ อย่างไรชื่อเสียงของข้าก็ไม่ได้สำคัญมากมายอันใดหากจะมีความสัมพันธ์กับขันทีผู้หนึ่ง แต่พอเรื่องราวเป็นเช่นนี้ข้าก็ไม่รู้จะเดินหน้าต่อไปอย่างไรดี”ยามนี้นางยังไม่อาจสู้หน้าเขาได้เลย หากจะตัดรอนเขานางก็ยังใจแข็งมิพอ เพราะในความรู้สึกห่วงหากลับมีความอาลัยอาวรณ์ซุกซ่อนอยู่ด้วย“เช่นนั้นมีสู้พระองค์ไปไหว้พระขอพรที่อารามหย่วนคงสักสองสามวันดีหรือไม่เพคะ หากสงบจิตใจได้อาจจะพบหนทางให้เดินต่อนะเพคะ”“อืม เช่นนั้นเจ้าก็ไปเตรียมการเถอะ”การ