ราคะสามบุปผา의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

มู่ไทเฮาที่นอนหลับตาแน่น ตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงรับรู้ได้ว่ามีคนมาช่วยนางแล้ว ครั้นนางเปิดเปลือกตาขึ้นมาก็พบกับแผ่นอกกว้างของใครบางคน เขาสวมผ้าปกปิดใบหน้า ชุดที่ใส่ก็เป็นสีดำตลอดร่างแต่นางกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดแต่ที่นางและเขาแนบชิดกันเช่นนี้ก็ทำให้ความร้อนรุ่มในกายที่ยากระงับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง“อื้อ...” “อดทนหน่อยพ่ะย่ะค่ะ อีกนิดก็ถึงตำหนักแล้ว”“จะ เจ้า เป็นผู้ใดกัน” ชายหนุ่มไม่ตอบเพียงกระชับอ้อมแขนกอดร่างบอบบางเอาไว้แน่น ก้าวย่างอย่างมั่นคงออกจากประตูไปก่อนจะสะกิดปลายเท้าทะยานกายขึ้นหลังคาอย่างมั่นคง เขาไม่อยากเสี่ยงให้ผู้ใดพบเห็นจึงหลบเลี่ยงองครักษ์ด้านล่างใช้ความมืดมิดยามรัตติกาลพรางกายกระทั่งมาถึงตำหนักโซ่คัง “กระหม่อมจะพาพระองค์เข้าไปในห้องบรรทม อดทนอีกนิดพ่ะย่ะค่ะ” “มะ ไม่ ไปห้องอาบน้ำ ข้าต้องการน้ำเย็น” ขันทีหนุ่มชะงักฝีเท้าไปหนึ่งจังหวะแล้วจึงเปลี่ยนจุดหมายปลายทางเป็นห้องอาบน้ำตามที่นางร้องขอ เวลานี้ข้ารับใช้ในตำหนักบางตา จะมีก็แต่นางกำนัลและขันทีที่อยู่เวรยามจึงหลบเลี่ยงสายตาผู้คนได้ง่าย “กระหม่อมจะไปยกน้ำมาให้ พระองค์โปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ”“อืม…” น

กว่าพายุวสันต์แสนเร่าร้อนจะพัดผ่านเวลาก็ล่วงเลยไปกว่าค่อนราตรี ยามนี้เจากงกงกำลังนอนตะแคงโอบรัดร่างบอบบางของคนงามเอาไว้แนบอกราวกับอีกฝ่ายเป็นสมบัติล้ำค่า ดวงตาคมจ้องมองดวงหน้าอ่อนเยาว์นิ่งนาน ความรู้สึกในใจตอนนี้สับสนปนเปกันไป ทั้งยินดี สุขล้น และหวาดกลัว กลัวเหลือเกินว่านางตื่นมาแล้วจะไล่เขาไป…ความจริงที่เขาค้นพบเมื่อคืนนี้ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาคล้ายถูกชโลมไปด้วยน้ำค้างฤดูสารท ทว่ายังมีสิ่งหนึ่งที่เขาสงสัย นางยังไม่เคยร่วมหอกับอดีตฮ่องเต้ แล้วเหตุใดอดีตฮ่องเต้จึงฝากรัชทายาทไว้กับนาง“อื้อ…” “ข้าทำท่านตื่นหรือ…,” “เจ้า!” หญิงสาวที่ตอนแรกยังสะลึมสะลือมายามนี้กลับตื่นเต็มตา เมื่อเห็นใบหน้าคนที่เคี่ยวกรำร่างกายนางตลอดทั้งคืน ครั้นได้สติมือบางก็คว้าเอาปิ่นปักผมที่หล่นอยู่ข้างเตียงขึ้นมาหมายจะใช้มันแทนอาวุธปลิดชีพบุรุษเบื้องหน้า ทว่ามือหนากลับกระชับข้อมือนางเอาไว้เสียก่อน“ไทเฮา…คิดจะข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพาน หรือ ท่านช่างใจร้ายยิ่งนัก” “ปล่อยข้า ยังไม่ต้องกล่าวถึงว่าเจ้าปลอมตัวเป็นขันที เมื่อคืนนี้ยัง…ทำเรื่องแบบนั้นจนรู้ความลับของข้า คิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปหรืออย่างไร” ชา

บรรยากาศในห้องบรรทมยามนี้เงียบสนิทประหนึ่งจักจั่นจำศีลในฤดูเหมันต์ก็มิปาน เจ้าของร่างบางยังคงปิดปากเงียบไม่เอ่ยวาจาใดออกมาหลังจากได้ฟังเรื่องราวมากมายของรัชทายาท จากคำบอกเล่าของบุรุษเบื้องหน้าเจากงกงเห็นว่ามู่ไทเฮาไม่มีท่าทีจะตอบสนอง จึงเป็นเขาที่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเสียเอง“ไทเฮาว่าอย่างไร ยังอยากสังหารกระหม่อมอยู่หรือไม่”“ข้า…ไม่สังหารเจ้าก็ได้ แต่เรื่องระหว่างเราเจ้าก็ลืมมันไปเสีย ข้ากับเจ้าล้วนไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก”มู่ไทเฮากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางอายุปูนนี้แล้วทั้งยังเป็นถึงไทเฮาของแคว้น หากยังดึงดันจะเอาความเรื่องราวอาจลุกลามใหญ่โตก็เป็นได้ แต่ดูเหมือนว่าใครบางคนจะไม่เห็นด้วยกับคำพูดของนาง“ถ้าข้าบอกว่าอยากสานต่อความสัมพันธ์กับท่านเล่า”“บังอาจ! เจ้าอย่าคิดว่าตนเองเป็นคนของรัชทายาทแล้วจะพูดจาหมื่นเกียรติข้าอย่างไรก็ได้นะ”ชายหนุ่มเห็นว่านางมีท่าทีตอบสนองรุนแรงเช่นนี้ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังเข้าใจคำพูดของเขาผิดจึงรีบเอ่ยอธิบาย“ข้าไหนเลยจะกล้าหมิ่นเกียรติท่าน ข้าหมายถึง…หากท่านเปลี่ยวเหงาต้องการหาใครสักคนมาปรนนิบัติก็ขอให้เป็นข้าได้หรือไม่ อย่างไรเราก็สนิทสนมกัน

มู่ไทเฮาคว้าลำคอหนามามอบจุมพิตร้อนแรงให้ตนเอง เปิดปากเกี่ยวเรียวลิ้นร้อนเข้าพัวพันอย่างลืมอาย นางช่างมีความจำดี เขาสอนเพียงหนึ่งราตรีหญิงสาวก็ก้าวหน้าถึงเพียงนี้แล้ว“อืม...หวานมาก”“อ๊ะ เจ้า..อื้อ”“เรียกอาเจาเร็วเข้า อ่า”มือหนาเคลื่อนขยับลากไล้ต้นขานวลเนียน จงใจปัดผ่านโบตั๋นช่องามให้หญิงสาวดิ้นพล่าน ทรมานกับการถูกละเลยจุดเร้นลับจนต้องเปิดปากเรียกเขาในที่สุด“อาเจา...อื้อ”“คนดี...อ่า เปียกไปหมดแล้วหรือ”เสียงทุ้มกล่าวถามทว่าไม่ต้องการคำตอบ เขารู้ดีอยู่แก่ใจ หญิงงามที่เพิ่งเคยผ่านเรื่องอย่างว่าย่อมต้องถูกปลุกเร้าได้ง่ายดาย ซึ่งเขาก็ถูกใจเหลือเกิน...เขาใช้ท้องนิ้วสากถูไถกลีบโบตั๋นสีสดก่อนจะกดสันมือลงไปบดเบียดเสียดสีเกสรเต่งตูมจนวาววับ ขยับเพียงไม่กี่ทีก็กดขยี้จนร่างบางดิ้นเร่า“อ๊ะ อ๊า อาเจา อื้อ”“อึก...ท่านกำลังทำให้ข้าเป็นคนไร้คุณธรรม”เขาต้องการปลุกเร้านางให้ผ่อนคลายก่อนจะสอดใส่ตัวตนเข้าไป ทว่ายามนี้นางกลับไม่ให้ความร่วมมือ ดึงรั้งเอวของเขาเข้าหาราวกับต้องการบางสิ่งบางอย่าง...หญิงสาวส่ายสะโพกเข้าหามือหนาเป็นจังหวะจนเกิดเสียงน่าอาย กลางกายนางเปียกชุ่มร้อนรุ่มจวนเจียนจะแตกพ่ายเร่

ชุนเถารู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง หัวใจของนางลอยคว้างกลางอากาศ หนำซ้ำใบหน้ายังเผือดสีจนมู่ไทเฮาต้องรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟังไม่เว้นแม้กระทั่งความจริงที่ว่าเจากงกงหาใช่ขันทีแต่เป็นคนที่รัชทายาทส่งมาอยู่ข้างกายนางด้วย“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ สวรรค์! เหตุใดท่านไม่ส่งสายฟ้าลงมาฟาดเดรัจฉานผู้นั้นให้ตายไปเสีย พวกเราไม่มีหนทางจัดการพวกเขาหรือเพคะ”“ช้าก่อน เจ้าควรจะถามเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับอาเจาก่อนมิใช่หรือ”เจ้าของนัยน์ตาหงส์กล่าวออกมาด้วยคิดว่าคนข้างกายอาจจะหลงลืมเรื่องสำคัญข้อนี้ไป ทว่าชุนเถากลับยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก“ไทเฮาเพคะ อย่าหาว่าหม่อมฉันพูดมากเลยนะเพคะ เจากงกงผู้นั้นก็หาได้ขี้ริ้วทั้งยังเป็นคนของรัชทายาท นั่นก็แปลว่าเขาไม่มีทางคิดร้ายต่อพระองค์ อีกทั้งไทเฮาของหม่อมฉันก็จะได้ผ่อนคลายความเปลี่ยวเหงาด้วยมิใช่หรือเพคะ”“เจ้าเด็กคนนี้ พูดจาเหลวไหลอันใดของเจ้า!”มู่ไทเฮายกนิ้วชี้ใบหน้าแฉล้มของนางกำนัลคนสนิท หากนางเปลี่ยวเหงาชุนเถาก็ไม่ต่างกันกระมัง เด็กคนนี้อายุย่างยี่สิบห้าตามหลักต้องปล่อยนางออกจากวังไปแต่งงานใช้ชีวิตอย่างสงบสุขนานแล้ว ทว่าเด็กคนนี้กลับไม่ยินยอม จ