All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 141 - Chapter 150

หลังคากระเบื้องเคลือบสีทองวาววับลดหลั่นกันเป็นชั้นต้องแสงอาทิตย์ยามสายสุกสกาวราวกับอัญมณี เหนือบานประตูสีชาดปนระดับป้ายไม้เนื้อดีสลักลวดลายหงส์เหินดูสูงส่งสง่างาม ขับเน้นให้ชื่อตำหนักคุนหนิงวิจิตรตระการตา“เสี่ยวซี บิดาของข้าเข้าวังมาแล้วหรือไม่”“บ่าวคาดว่าท่านเสนาบดีคงกำลังเดินทางมา นี่เพิ่งเป็นเวลาเลิกประชุมเช้าเพคะฮองเฮา”นางกำนัลน้อยนามเสี่ยวซีกล่าวตอบผู้เป็นนายที่กำลังร้อนใจ มองแต่ซากถ้วยชากระเบื้องเคลือบชั้นดีที่กระจายบนพื้นแล้วก็นึกว่ากลัวอยู่ในใจ เจ้านายผู้นี้อารมณ์ร้ายยิ่งนัก…“เอะอะโวยวายอันใดของเจ้า ดูซิยังมีมาดของมารดาแห่งแผ่นดินอยู่หรือไม่”“ท่านพ่อ! ท่านมาได้เสียที หลายวันมานี้ลูกได้ยินว่าท่านไม่เข้าประชุมเช้าจึงอดจะร้อนใจมิได้”หลิวฮองเฮาไม่พูดเรื่องนี้ยังดี ครั้นพูดขึ้นมาก็ทำให้สีหน้าเสนาบดีหลิวมืดทะมึน หวนคิดไปถึงเรื่องอัปยศที่ตนเองเผชิญหน้าจวนเมื่อหลายวันก่อนก็สบถออกมายาวเหยียด“นางไทเฮาแพศยานั่นเล่นงานบิดาเจ้าจนอับอายขายหน้า บัญชีแค้นนี้ข้าต้องเอาคืนกับนางให้จงได้”“ลูกพอจะได้ยินเรื่องราวมาอยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นฝีมือของนางปีศาจนั่น ท่านพ่อ! โอกาสแก้แค้นของท่าน

เขาถอนปากออกมากล่าวกระซิบเสียงพร่าใช้ปากร้อนพร่างพรมจุมพิตตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตา แก้มใสไล่ระเรื่อยลงยังกลีบปากอ่อนนุ่มอีกครั้งอย่างอ่อนโยน ราวกับว่าจะใช้วิธีนี้ทำให้หญิงสาวรู้สึกวาบหวามกำซาบซ่านไปถึงหัวใจ“อืม..แฮ่ก ๆ”“อามู่...ท่านไม่รักข้าสักนิดจริงหรือ”หญิงสาวสบดวงตาคมดุจเหยี่ยวที่สะท้อนภาพนางในนั้นด้วยใจเต้นระรัว ยามนี้นางคล้ายกับตนเองกำลังยืนอยู่บนหน้าผา หากก้าวพลาดเพียงครั้งก็ไม่มีทางให้ถอยกลับมาได้ ทว่า...มีหรือนางจะไม่รักเขา นางก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งหาใช่ก้อนหินไร้หัวจิตหัวใจ หากคิดให้ดีเนื้อความในจดหมายที่โต้ตอบกับเขาทุกฉบับล้วนมีความรู้สึกบางอย่างซุกซ่อนอยู่เสมอ“อามู่ ตอบข้าสิ เพียงท่านพูดมาคำเดียวข้าจะไม่เสนอหน้ามาทำให้ท่านรำคาญใจอีก”“อาเจา...ไม่ใช่”นางเรียกเขาคล้ายคนละเมอ ก่อนจะยกมือลูบไล้ดวงตาที่จ้องมองมาอย่างลึกล้ำนิ่งนานจนกำแพงในใจเริ่มปริแตกพังทลายปล่อยให้วันข้างหน้าเป็นเรื่องของอนาคตก็แล้วกัน…ชายหนุ่มรู้สึกว่าอุบายทำตัวน่าสงสารของตนเองใช้ได้ผล จึงรีบอุ้มคนงามขึ้นไปวางบนโต๊ะเล็ก กวาดคัมภีร์พระธรรมลงไปกองอยู่บนพื้นโดยไม่กลัวบาปกรรมแม้แต่น้อย“อ๊ะ...จะทำจริงหรือ”“ท

“ไม่ต้องห่วง ในมือข้ายังมีคนที่ใช้การได้อยู่อีกมาก ท่านสวดมนต์ขอพรอย่างสงบใจเถอะ”เมื่อได้ข้อสรุปแล้วทั้งสองคนนั่งกินมื้อเช้ากันต่อไปพลาง พูดคุยเรื่องราวในอดีตไปพลาง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารคล้ายจะอบอุ่นอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน ส่งผลให้คนที่แอบมองอย่างชุนเถาอดจะกัดปลายเล็บด้วยความขัดเขินมิได้“เหตุใดจึงเหมือนสามีภรรยาที่เพิ่งผ่านคืนเข้าหอยิ่งนัก!”เหตุการณ์หลังจากนั้นยังคงดำเนินต่อไปอย่างสงบจวบจนครบกำหนดการถือศีลของมู่ตานฮวา ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดขันทีตามติดร่างบอบบางของคนรักไม่ห่าง ใจกระจ่างแจ้งแล้วว่าคนตระกูลหลิวต้องลงมือวันนี้เป็นแน่“ท่านไม่ต้องกังวล ต่อให้ผู้มาจะเป็นภูตผีก็ไม่อาจรอดคมดาบคนของข้าไปได้”“อืม ลำบากเจ้าแล้ว ขึ้นมานั่งบนรถม้ากับข้าเถอะ”ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธ เพราะมีเพียงวางนางไว้ในสายตาเขาถึงจะคลายใจลงได้ขบวนเสด็จของมู่ไทเฮาออกเดินทางจากอารามกลับสู่พระราชวังโดยใช้เส้นทางเดียวกันกับขามา ขณะที่ราชรถหงส์เคลื่อนผ่านป่าไผ่ใกล้ทางเข้าเมืองจู่ ๆ เสียงวัตถุแหวกอากาศก็ดังลอยเข้าหูองครักษ์ทุกนาย“มีมือสังหาร! คุ้มครองไทเฮา!”เสียงองครักษ์นายหนึ่งเอ่ยขึ้นผ่านลูกธนูนับร้อยที่ยิงตรงเข้ามาราวกับห

เรือนพักหลังใหญ่ทางทิศตะวันออกภายในจวนเสนาบดียามวิกาลเงียบสงัดไร้สรรพสำเนียง ข้ารับใช้ในเรือนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน เหลือเพียงเวรยามที่ยืนอยู่ประปรายตามมุมลับตา และเสนาบดีหลิวที่ควรจะหลับใหลเวลานี้กลับเดินไปมาอย่างร้อนใจอยู่ในห้องตำราราวกับมดในกระทะร้อน“คนของเรายังไม่กลับมาอีกหรือ”“นายท่านโปรดวางใจ คนที่เราส่งไปล้วนเป็นยอดฝีมือ ต้องทำงานสำเร็จลุล่วงเป็นแน่ขอรับ”คนสนิทข้างกายเสนาบดีหลิวกล่าวขึ้นด้วยความมั่นใจ แต่ใบหน้าภายใต้หนวดเคราของเจ้านายกลับยิ่งเคร่งเครียดเขามีความรู้สึกอยู่ตลอดว่าเรื่องราวคราวนี้จะไม่ง่ายดายถึงเพียงนั้น เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วยามคนของเขาน่าจะกลับมารายงานผลได้แล้ว ทว่านี่กลับยังไร้วี่แววจะไม่ให้เขาร้อนใจได้อย่างไร“ก็ขอให้เป็นอย่างที่เจ้ากล่าวก็แล้วกัน หากว่า...”ขณะที่เจ้าของเรือนกำลังจะกล่าวประโยคถัดไป จังหวะนั้นเองก็เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้น คนข้างกายเขาชักกระบี่ออกมาหมายจะสังหารผู้บุกรุก แต่เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดจึงยั้งมือไว้ได้ทัน“เหตุใดเจ้าจึงมีสภาพเช่นนี้ พี่น้องคนอื่นเล่า”คนถูกถามกุมบาดแผลบนหัวไหล่เอาไว้แน่นด้วยความ

“แต่ข้าอยากกินท่านนะ อึก อ่า...”“จะ เจ้าจะทำอันใด ยะ อย่าแม้แต่จะคิด”มู่ตามฮวากัดฟันกล่าวปราม ใจกระตุกวูบเมื่อมือหนาถลกชายกระโปรงตัวยาวของนางขึ้นมากองอยู่ตรงสะโพก หากเป็นเช่นนี้เห็นทีนางคงถูกเขาจับกินเป็นแน่“อ่า...อย่าหยุดมือสิขอรับ ข้าจะทำให้ท่านเช่นกัน”“มะ ไม่ต้อง อื้อ อาเจา”เขาไม่ฟังคำทัดทานจากคนงาม เคลื่อนปลายนิ้วลากไล้ไปตามต้นขาขาวเนียนปลุกเร้าอารมณ์ของนางให้พุ่งทะยาน จนในที่สุดหญิงสาวก็ยอมปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ ผละมือจากกลางกายแกร่งไปจับแน่นบนท่อนแขนกำยำอย่างเสียวกระสัน“อื้อ อาเจา...”“ชู่ว...พี่สาวชุนเถานั่งอยู่ด้านหน้านะขอรับ”ดวงตาหงส์ตวัดมองตัวต้นเหตุที่ทำให้นางตัวอ่อนระทวย นางเป็นเช่นนี้ก็เพราะเขามิใช่หรือ!ราวกับเว่ยเจาหลุนสัมผัสได้ถึงความขุ่นเคืองของร่างบาง เขายิ้มประจบก่อนจะเคลื่อนกายลงไปนั่งบนพื้นพรม จับเรียวขาเล็กแยกออกเปิดทางให้เขาชื่นชมทิวทัศน์งดงามยวนตา“โบตั๋นของท่านชุ่มฉ่ำแล้ว กลิ่นหอมเช่นนี้ ล่อภมรอย่างข้ายิ่งนัก อืม”“อ๊า..อุ๊บ!”หญิงสาวยกมือขึ้นปิดกั้นเสียงครางหวานของตนเอง ยามเขาคลุกเคล้าใบหน้าเข้าหาบุปผากกลางกายนางอย่างดุดันหิวกระหายลิ้นร้อนสอดแทรกชำแ