All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 101 - Chapter 110

อวี่ซียิ้ม“หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้นเพคะ สตรีไม่ควรต้องแข็งแกร่งตลอดเวลา หากมีคนทำหน้าที่ของตนและไม่ปล่อยให้นางถูกบังคับจนต้องลุกขึ้นถือดาบ”ถ้อยคำนั้นทำให้สตรีหลายคนหลบสายตาซูเฟยถามต่อ“แล้วจ้านอ๋องทรงพอพระทัยกับการที่พระชายาเข้ามายุ่งเรื่องกองทัพจริงหรือ”“เรื่องนี้ควรถามท่านอ๋องเพคะ”“พระชายาไม่รู้ใจสามีหรือ”“คนที่กล่าวว่ารู้ใจผู้อื่นทั้งหมด มักรู้เพียงสิ่งที่ตนอยากเชื่อ”อวี่ซีวางถ้วยชาอย่างนุ่มนวล“หม่อมฉันจึงเลือกฟังจากคำพูดและดูจากการกระทำ มากกว่าคาดเดาแทนเขา”ไม่มีผู้ใดจับผิดได้ เพราะทุกคำยังคงสุภาพแต่ทุกคนที่พยายามเหน็บแนมนางกลับถูกตอบจนไม่อาจพูดต่อไม่นาน เสียงขันทีก็ดังขึ้น“ฮองเฮาเสด็จ!”ทุกคนลุกขึ้นถวายพระพรฮองเฮาเดินเข้ามาในชุดสีแดงเข้ม พระพักตร์งดงามแต่สงบนิ่ง นางประทับลงและมองสตรีรอบโต๊ะเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น“วันนี้ดูเงียบกว่าปกติ”ซูเฟยย

ขันทีใหญ่รินชา ก่อนถอยออกไปพร้อมข้ารับใช้ทั้งหมด ประตูห้องถูกปิด เหลือเพียงฮ่องเต้กับอวี่ซีตามลำพังพระองค์มองนางด้วยรอยยิ้ม“เมื่อวานคนมาก เราจึงยังไม่ได้ถามเจ้าละเอียด เรื่องหลินโจวลำบากกว่าที่รายงานหรือไม่”“ลำบากเพคะ แต่หลังปราบกบฏได้ สถานการณ์เริ่มกลับเข้าสู่ความสงบ”“เราได้อ่านรายงานเรื่องการจัดเสบียงของเจ้าแล้ว”ฮ่องเต้หยิบสมุดเล่มหนึ่งขึ้นมา“เจ้าลดการสูญเสียจากการขนส่งได้เกือบครึ่ง ทั้งยังแยกคลังทหารออกจากคลังช่วยราษฎร วิธีนี้ดีมาก”“หม่อมฉันเพียงแก้ปัญหาตามสถานการณ์เพคะ”“ไม่ต้องถ่อมตน”พระองค์วางสมุดลง“แม้แต่ขุนนางกระทรวงการคลังหลายคนก็ยังทำไม่ได้เท่าเจ้า เราจึงอยากรู้ว่า ปัจจุบันหลินโจวมีคลังเสบียงทั้งหมดกี่แห่ง”คำถามดูเหมือนเป็นเรื่องทั่วไปอวี่ซีกลับระมัดระวังขึ้นทันที“มีคลังหลักสามแห่งและคลังสำรองขนาดเล็กตามแนวเมืองอีกหลายแห่งเพคะ จำนวนอาจเปลี่ยนตามการย้ายเสบียงและสภาพเส้นทาง”

“หม่อมฉันปกป้องความจริงเพคะ”พระองค์เดินกลับมานั่ง“ลุกขึ้นเถิด”อวี่ซีลุกและกลับไปนั่งตามเดิมฮ่องเต้เปลี่ยนท่าทีให้อ่อนลงอีกครั้ง ราวกับบทสนทนาเมื่อครู่เป็นเพียงการถามทั่วไป“เราไม่ได้คิดลงโทษเจ้า ตรงกันข้าม เราชื่นชมเจ้า”“ขอบพระทัยเพคะ”“สตรีอย่างเจ้าหาได้ยาก มีทั้งความสามารถและความกล้า หากอยู่ในจวนจ้านอ๋องต่อไป เจ้าจะต้องถูกดึงเข้าไปในความขัดแย้งของเขาไม่จบสิ้น”อวี่ซีไม่ตอบพระองค์กล่าวต่อ“เราได้ยินว่าในอดีตจิ้งเหยียนปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี”“เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วเพคะ”“เจ้าถูกทอดทิ้ง ถูกสตรีอื่นแย่งอำนาจ และยังถูกกล่าวหาว่าทรยศต่อแผ่นดิน”ฮ่องเต้มองนางอย่างเห็นใจ“หากเป็นสตรีคนอื่นคงไม่อาจทนได้ถึงวันนี้”คำพูดคล้ายปลอบโยน แต่ทุกประโยคกลับจงใจย้ำบาดแผลเดิม เพื่อทำให้นางระลึกว่าเซียวจิ้งเหยียนเคยทำร้ายเพียงใดอวี่ซีเห็นกลวิธีนั้นอย่างชัดเจนพระองค์กำลังทำส

“แลกกับสิ่งใด”“หลักฐานว่าท่านคิดกบฏ”ภายในห้องเงียบงัน ลมเย็นลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้เปลวเทียนไหววูบ แต่ใบหน้าของเซียวจิ้งเหยียนกลับนิ่งสนิท ราวกับคำตอบนั้นไม่ได้ทำให้ประหลาดใจ เพียงยืนยันสิ่งที่เขาเคยสงสัยมาตลอด“พระองค์ต้องการให้เจ้าค้นห้องหนังสือของข้า”“ไม่เพียงห้องหนังสือ”อวี่ซีตอบ“ยังต้องการคำสั่งเคลื่อนทหารนอกบัญชี รายชื่อแม่ทัพ บัญชีเสบียงลับ และจดหมายซึ่งอาจแสดงว่าท่านขัดพระบัญชา”เซียวจิ้งเหยียนหัวเราะเย็น“หากมีคำสั่งตรวจสอบอย่างเป็นทางการ พระองค์สามารถส่งสำนักตรวจการมาได้ แต่กลับเลือกให้เจ้าลอบค้น แสดงว่าทรงไม่ต้องการความจริง”“ทรงต้องการหลักฐานซึ่งควบคุมได้”“หรือหลักฐานที่สามารถสร้างได้”อวี่ซีพยักหน้า“ข้าก็คิดเช่นนั้น”เขาเดินไปหยุดข้างหน้าต่าง มองกำแพงวังซึ่งมองเห็นอยู่ไกล ๆ“เจ้าตอบพระองค์อย่างไร”“ข้ากล่าวว่า หากมีหลักฐานจริง ข้าจะไ

นางตรวจลายมือก่อน รูปแบบตัวอักษรคล้ายเซียวจิ้งเหยียนอย่างมาก ทั้งการลากเส้นหนัก การตวัดปลาย และช่องว่างระหว่างคำ ผู้เลียนแบบต้องเคยเห็นจดหมายจำนวนไม่น้อยจึงสามารถทำได้ถึงระดับนี้ต่อมาคือตราประทับ รอยบิ่นตรงมุมซ้ายตรงกับตราส่วนตัวของเขาจริง แม้แต่ความลึกของลายก็ใกล้เคียงจนแทบแยกไม่ได้ กระดาษเป็นชนิดเดียวกับที่กองทัพหลินโจวใช้ ส่วนหมึกมีลักษณะเก่าตามวันที่เขียนทุกอย่างสมบูรณ์เกินไป และความสมบูรณ์นั้นเองที่ทำให้อวี่ซีรู้สึกผิดปกติ นางหยิบจดหมายฉบับที่สองขึ้นเปรียบเทียบ จากนั้นฉบับที่สาม“จดหมายเหล่านี้เขียนคนละวันหรือเพคะ”เจ้าหน้าที่ตอบ“ตามวันที่ระบุ ห่างกันหลายเดือนพ่ะย่ะค่ะ”“แต่หมึกทุกฉบับมีระดับการซีดเท่ากัน รอยพับอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน และคราบน้ำกระจายรูปแบบคล้ายกัน”เฉินจิ้งเหวินตอบ“อาจถูกเก็บในห่อเดียวกัน จึงเสียหายคล้ายกัน”“เป็นไปได้”อวี่ซีไม่รีบปฏิเสธ นางพลิกดูด้านหลัง แล้วหยุดที่ขอบกระดาษ“โรงกระดาษของกองทัพหลินโจวเปลี่ยนแม่พิมพ์