All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 81 - Chapter 90

ภายในห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดกระทบผ้าใบด้านนอก เซียวจิ้งเหยียนจ้องถ้อยคำนั้นอยู่นาน ความรู้สึกหนักอึ้งกดลงกลางอกยิ่งกว่าความเจ็บจากบาดแผลเขาเคยคิดว่าตนเพียงไม่รักนาง จึงไม่มีความผิดใด เคยเห็นว่าการไม่ให้ความหวังคือความชัดเจน และการปล่อยให้นางอยู่ตามลำพังคือการหลีกเลี่ยงความขัดแย้งแต่จดหมายเหล่านี้ทำให้เขาเห็นว่า ความเย็นชาของตนไม่ได้เพียงปฏิเสธความรัก มันทำให้หญิงสาวคนหนึ่งค่อย ๆ เชื่อว่าตนไม่มีคุณค่าแม้แต่จะถูกมองเห็น อวี่ซีเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ตอนนี้ท่านรู้แล้วว่าจดหมายลับมีเนื้อหาอะไร”เซียวจิ้งเหยียนเงยหน้ามองนาง สตรีตรงหน้ายืนอย่างสงบนิ่ง ไม่มีน้ำตา ไม่มีคำตัดพ้อ และไม่มีความคาดหวังเหมือนคนในจดหมาย ความแตกต่างนั้นทำให้เขายิ่งเจ็บปวด เพราะอวี่ซีในวันนี้ไม่ได้รักเขาอย่างไร้เงื่อนไขอีกแล้วนางไม่รอให้เขามองเห็น ไม่ร้องขอให้เขาเชื่อ และไม่ต้องการให้เขาเป็นผู้มอบคุณค่าให้ชีวิตนาง หญิงสาวที่เขาเคยมองข้ามอาจตายไปแล้วจริง ๆ เหลือเพียงอวี่ซีคนใหม่ ผู้สามารถยืนข้างเขาได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาความรักจากเขา  เซียวจิ้งเหยียนก้มมองจดหมายอีกค

“เพราะรู้ว่านางเคยรักท่านหรือ”คำว่า “นาง” ทำให้สีหน้าของเซียวจิ้งเหยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้หลีกเลี่ยง“เพราะข้าเพิ่งรู้ว่าตนทำร้ายเจ้าเพียงใด”อวี่ซีลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ท่านไม่ได้ทำร้ายข้า”เซียวจิ้งเหยียนนิ่งงัน“คนที่ท่านทำร้ายคืออวี่ซีคนเดิม”นางเดินไปหยุดข้างหน้าต่าง แสงเช้าส่องลงบนใบหน้าที่สงบนิ่ง“ผู้หญิงที่รอท่านอยู่หน้าห้อง ผู้หญิงที่เคยร้องไห้เพราะคนรับใช้ดูหมิ่น และผู้หญิงที่เขียนจดหมายขอให้พี่ชายมารับกลับบ้าน”“นางรักท่านและเฝ้าหวังว่าท่านจะหันมามองสักครั้ง”อวี่ซีหันกลับมา “แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอยู่แล้ว”เซียวจิ้งเหยียนกำมือแน่น “เพราะข้าหรือ”“เพราะหลายสิ่ง” นางตอบ “เพราะความอ่อนแอของนางเอง เพราะการถูกใช้เป็นหมากของราชสำนัก เพราะคนในจวนเหยียบย่ำ และเพราะสามีของนางเลือกเชื่อทุกคนยกเว้นภรรยาตนเอง”คำพูดของอวี่ซีไม่ได้ดัง แต่ชัดเจนทุกคำ

เผยจื่ออันเข้าใจแผนทันที“เราสามารถจัดฉากให้คนของหนิงเฉิงได้ยินว่า คลังซีผิงมีข้าวใหม่เพิ่งส่งมาจากทางใต้”“ถูกต้อง”อวี่ซีกล่าวต่อ“จากนั้นให้เพิ่มทหารเฝ้าคลังในเวลากลางวัน แต่ลดกำลังลงอย่างเห็นได้ชัดในช่วงกลางคืน ทำเหมือนเรากำลังเคลื่อนทหารไปเสริมประตูเหนือ”แม่ทัพอาวุโสถาม“หากหนิงเฉิงไม่หลงกลเล่า”“เขาต้องหลงกล”อวี่ซีตอบอย่างมั่นใจ“เพราะตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก เขาไม่อาจรอจนเสบียงหมด ไม่อาจขอความช่วยเหลือจากเฮยหลางได้ทัน และไม่อาจยอมจำนนเพราะรู้ว่าตนมีโทษกบฏ”นางเลื่อนหมุดแดงจากหุบเขาไปยังคลังซีผิง“หนิงเฉิงจำเป็นต้องโจมตีคลัง แต่เขาจะไม่ส่งคนทั้งหมดมาในคราวเดียว เขาจะนำกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา ส่วนหนึ่งคอยรับเสบียง อีกส่วนคุ้มกันทางถอย”เซียวจิ้งเหยียนมองแผนที่“แล้วเจ้าต้องการให้ข้าตัดทางถอย”“ใช่”อวี่ซีชี้ไปยังช่องเขาแคบด้านใต้“หากท่านนำทหารม้าอ้อม

จ้านอ๋องกล่าวเสียงเย็น หนิงเฉิงมองทหารม้าที่ปิดช่องเขา ก่อนหันกลับไปเห็นกองกำลังบนเนินตะวันออกกำลังเคลื่อนลงมาประกบ เขาถูกล้อมอย่างสมบูรณ์ บุตรชายหัวหน้าเผ่าเฮยหลางตะโกน“ฝ่าออกไป!”นักรบเฮยหลางพุ่งเข้าโจมตีทหารม้าอย่างบ้าคลั่ง การปะทะเริ่มขึ้นทันที เสียงดาบกระทบเกราะ เสียงม้าร้อง และเสียงคนตะโกนดังก้องไปทั่วช่องเขาเซียวจิ้งเหยียนนำกำลังเข้ารับศึกด้วยตนเอง แม้บาดแผลยังไม่หายสนิท แต่ฝีมือของเขายังคงเฉียบขาด ดาบยาวกวาดคู่ต่อสู้ตกจากหลังม้าทีละคนหนิงเฉิงพยายามอาศัยความวุ่นวายหลบหนีไปทางหน้าผาด้านตะวันตก ทว่าอวี่ซีคาดการณ์ไว้แล้ว นางจึงสั่งให้กองทหารเบาปิดเส้นทางนั้นตั้งแต่ก่อนเริ่มแผนเมื่อหนิงเฉิงมาถึง ก็พบธนูหลายสิบคันเล็งตรงมาที่ตน อวี่ซียืนอยู่บนโขดหินด้านหน้า แม้ไม่ได้ถืออาวุธ แต่สายตานางสงบนิ่งจนทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกดไว้“ยอมจำนนเสีย หนิงเฉิง”เขาหัวเราะเสียงดัง“เจ้าคิดว่าตนชนะแล้วหรือ”“กองทัพของเจ้าวางอาวุธไปกว่าครึ่ง นักรบเฮยหลางกำลังถูกตัดออกจากกัน และทางหนีทั้งหมดถู

“พวกเขารู้เรื่องข้าตั้งแต่แรก”เซียวจิ้งเหยียนกำกระดาษแน่น“จดหมายใส่ร้ายเรื่องแคว้นเยว่ก็อาจมาจากแผนนี้”“รวมถึงการสนับสนุนหนิงซินให้แย่งอำนาจในจวน”อวี่ซีกล่าว“หากท่านไม่ไว้ใจข้า และข้าไม่ไว้ใจท่าน การควบคุมหลินโจวก็จะตกอยู่ในมือคนของตระกูลหนิงได้ง่าย”เผยจื่ออันนึกตาม ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยน“เช่นนั้นหนิงซินอาจไม่ได้เป็นเพียงสตรีหึงหวง”“นางอาจไม่รู้แผนทั้งหมด”อวี่ซีตอบ“แต่ความหึงหวงของนางถูกใช้เป็นเครื่องมือ คนในเมืองหลวงรู้ว่าตระกูลหนิงต้องการอำนาจ และรู้ว่าหนิงซินต้องการความโปรดปราน จึงมอบสิ่งที่แต่ละคนอยากได้ แล้วปล่อยให้พวกเขาทำลายจวนจากภายใน”เซียวจิ้งเหยียนเดินไปหยุดหน้าหน้าต่างด้านนอกมีเสียงทหารฝึกแถวดังเป็นจังหวะ หลินโจวกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ชัยชนะที่ได้กลับเผยให้เห็นศัตรูซึ่งอยู่ไกลและอันตรายกว่าเดิม ศัตรูในสนามรบอย่างน้อยยังถือดาบอยู่ตรงหน้าแต่ศัตรูในราชสำนักสามารถส่งคำสั่งจากระยะพันลี้ ใช้ขุน