All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 111 - Chapter 120

“ฉบับนี้กล่าวว่าจ้านอ๋องเตรียมคลังเสบียงลับเจ็ดแห่งไว้สนับสนุนการก่อการ แต่ในวันที่ระบุ คลังซานเหอกับคลังตะวันตกถูกปิดซ่อมเพราะหลังคาพัง คลังหนานโจว คลังเฟิงหลิน และคลังอู๋สุ่ยถูกใช้ช่วยราษฎรจากภัยแล้ง มีบัญชีแจกจ่ายข้าวพร้อมรายชื่อหมู่บ้านทั้งหมด”นางวางบัญชีหนาสามเล่มลงบนโต๊ะ“หากเสบียงถูกนำไปซ่อนเพื่อก่อกบฏ ราษฎรหลายหมื่นคนที่ได้รับข้าวกินอะไรในปีนั้น”เฉินจิ้งเหวินตอบ“บัญชีอาจถูกแก้ไขภายหลัง”“บัญชีเหล่านี้มีตราของนายอำเภอสิบสองเมือง ลายมือผู้รับข้าวหลายพันคน และรายงานยืนยันจากผู้ตรวจการหลวงที่ราชสำนักส่งไปในปีนั้น”อวี่ซีกล่าว“หากท่านเสนาบดีเชื่อว่าทั้งหมดถูกปลอม เท่ากับกำลังกล่าวหาว่าขุนนางนับสิบกับราษฎรนับพันร่วมกันโกหกราชสำนัก”เฉินจิ้งเหวินหน้าแข็งขึ้น“กระหม่อมไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“เช่นนั้นหมายความว่าอย่างไรเพคะ”เขาไม่ตอบทันทีอวี่ซีไม่ได้เปิดโอกาสให้เปลี่ยนเรื่อง นางหยิบจดหมายฉบับที่สามขึ้นมา&

“ขอบพระทัยเพคะ”เซียวจิ้งเหยียนยังคงยืนแข็งอยู่ข้างกายนางฮ่องเต้ตรัสต่อ“จ้านอ๋อง เจ้าต้องออกเดินทางภายในสามวัน ห้ามนำพระชายาหรือบุคคลซึ่งเกี่ยวข้องกับการสอบสวนไปด้วย หากชายแดนสงบและคดีสิ้นสุด เราจะพิจารณาให้นางกลับไป”คำว่า “พิจารณา” ไม่มีคำมั่นว่าจะเกิดขึ้นเมื่อใดเซียวจิ้งเหยียนเงยหน้าขึ้น“หากพระชายาได้รับอันตราย”“นางอยู่ใต้การคุ้มครองของเรา”ฮ่องเต้ตอบ“เจ้ากำลังสงสัยว่าพระเชษฐาจะปกป้องน้องสะใภ้ไม่ได้หรือ”คำถามนี้เป็นกับดัก หากเขาตอบว่าไม่ไว้ใจ ย่อมเท่ากับดูหมิ่นฮ่องเต้ แต่หากยอมรับ ก็ต้องปล่อยอวี่ซีไว้ในมือคนที่พยายามใช้ชีวิตนางควบคุมเขาอวี่ซีหันไปสบตาเซียวจิ้งเหยียน นางส่ายหน้าเพียงเล็กน้อย อย่าขัดคำสั่ง อย่าเปิดช่องให้พวกเขาลงมือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ความกังวล และความไม่ยินยอม แต่สุดท้ายก็ย่อตัวคุกเข่าลง“กระหม่อมรับพระบัญชา”คำตอบนั้นทำให้ฮ่องเต้ยิ้มบาง“ดี เราหวังว่าเจ้าจะรัก

“หากพวกเขาวางยาหรือลอบสังหาร”“ข้ามีซูเหยา เยี่ยนหลัว และหน่วยเงาของท่าน”เซียวจิ้งเหยียนส่ายหน้า“ไม่พอ”“ไม่มีการป้องกันใดสมบูรณ์ แต่เราต้องเลือกทางที่เสียหายน้อยที่สุด”เขามองนางอยู่นาน “เจ้าพูดเหมือนกำลังสั่งแม่ทัพ”“เพราะท่านกำลังใช้อารมณ์แทนเหตุผล”“เรื่องของเจ้า ข้าใช้เหตุผลเพียงอย่างเดียวไม่ได้”อวี่ซีชะงักเล็กน้อย คำพูดนั้นไม่ใช่คำสารภาพรัก แต่มีน้ำหนักมากพอทำให้หัวใจของนางสั่นไหวอย่างไม่อาจปฏิเสธ ก่อนที่นางจะตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น“ท่านอ๋อง พระชายา คนจากวังรอรับคำตอบอยู่พ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ้งเหยียนไม่กล่าวอะไร อวี่ซีจึงเดินไปเปิดประตู“บอกให้เขารออีกครู่”หลิวเฉิงรับคำแล้วถอยออกไป นางหันกลับมา“ท่านต้องรับราชโองการ”“ข้ายังไม่ตกลง”“ถ้าท่านไม่รับ ข้าจะออกไปรับแทนและกราบทูลว่าท่านป่วยจนไม่สามารถออกมาคุกเข่าได้”“อ

องครักษ์หลวงขอให้ฝากกระบี่ไว้ที่จวน โดยอ้างว่าการพกอาวุธเข้าไปพักในเขตวังไม่เหมาะสม แต่อวี่ซีกลับยกป้ายพระราชทานของอดีตฮ่องเต้ซึ่งติดอยู่บนฝักกระบี่ขึ้นมา“กระบี่เล่มนี้เป็นสิ่งที่จ้านอ๋องมอบให้ข้าคุ้มกาย หากผู้ใดเห็นว่าไม่ควรนำเข้าไป ก็จงขอพระบัญชาเป็นลายลักษณ์อักษรให้ยึดของพระราชทาน”ไม่มีผู้ใดกล้ารับผิดชอบคำสั่งนั้นสุดท้ายกระบี่จึงถูกนำขึ้นรถม้าพร้อมนางตำหนักชิงอวิ๋นตั้งอยู่ทางตะวันตกของวังชั้นนอก เดิมใช้รับรองพระญาติจากหัวเมืองหรือทูตสตรีจากต่างแคว้น ตัวตำหนักสร้างอย่างประณีต หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีเขียว ผนังด้านในประดับภาพนกกระเรียนบินเหนือเมฆ มีสวนขนาดเล็ก สระบัว และศาลาสำหรับชมจันทร์ทุกสิ่งงดงามเกินกว่าจะเรียกว่าคุกแต่ประตูตำหนักมีองครักษ์แปดนายผลัดเวรตลอดวัน หน้าต่างด้านหลังมองเห็นกำแพงวังสูงสองชั้น ส่วนข้ารับใช้มากกว่าครึ่งเป็นคนที่สำนักพระราชวังส่งมานางกำนัลอาวุโสผู้ดูแลตำหนักชื่อฉินมามา อายุราวห้าสิบปี ใบหน้าอ่อนโยนและพูดจาสุภาพ ทว่าสายตากลับกวาดมองหีบสัมภาระทุกใบอย่างละเอียด“ฝ่าบาททรงเป็นห

ภายในห้องเงียบลงทันที อวี่ซีไม่ได้รีบกล่าวหาซูเฟย“ผู้แนะนำอาจไม่ใช่ผู้วางยา ต้องตรวจทุกขั้นตอน ตั้งแต่หมอเขียนตำรับ คนจัดยา คนต้มยา คนส่ง และคนริน”ฮองเฮามองนางด้วยแววตาลึก “เจ้าจะช่วยเราหรือ”“หากพระนางยอมทำตามแผนของหม่อมฉัน”“ว่ามา”“อย่าเพิ่งหยุดชา”หลันซินตกใจ “แต่ชามีพิษ!”“หากหยุดทันที คนลงมือจะรู้ว่าถูกพบ”อวี่ซีตอบ  “ให้เปลี่ยนชาด้านในเป็นตำรับที่ปลอดภัย แต่ภายนอกยังรับกาน้ำและทิ้งกากเหมือนเดิม จากนั้นเก็บตัวอย่างทุกวัน ตรวจว่าเริ่มมีพิษตั้งแต่ขั้นตอนไหน”ฮองเฮาพยักหน้า “แล้วพระอาการของเรา”“หม่อมฉันจะปรับอาหารและให้ยาขับพิษอย่างอ่อนก่อน ห้ามใช้แรงเกินไป เพราะพิษสะสมมานาน พระวรกายอาจรับไม่ไหว”นางมองฮองเฮาอย่างจริงจัง“เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังไม่ควรทรงทราบ จนกว่าเราจะรู้ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลัง”ฮองเฮาเลิกพระขนง“เจ้าสงส