All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 131 - Chapter 135

นางจึงก้มลงอีกครั้ง“องค์หญิงมีสิทธิ์แต่งตั้งข้ารับใช้จากแคว้นเดิมไว้ข้างกายไม่เกินสามสิบคน มีสิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินส่วนพระองค์ และสามารถติดต่อราชสำนักแคว้นเยว่ในเรื่องครอบครัว การแพทย์ และการค้าโดยไม่ถือเป็นการสอดแนม”ปลายนิ้วของอวี่ซีค่อย ๆ กำกระดาษแน่นขึ้นซูเหยาซึ่งยืนอยู่ด้านหลังมองด้วยความตกใจอวี่ซีอ่านต่อจนถึงส่วนสุดท้ายของเงื่อนไข“เพื่อรักษาความมั่นคงของเส้นทางการค้าชายแดน พระชายามีสิทธิ์ร่วมตรวจบัญชีสินค้า ดูแลความปลอดภัยของคณะพ่อค้า และเสนอผู้แทนร่วมระหว่างสองแคว้น หากเกิดข้อพิพาททางการค้า นางสามารถขอเปิดการเจรจาโดยไม่ต้องผ่านกองทัพ”ทุกข้อความให้สิทธิ์นางมากกว่าที่เคยได้รับอย่างเทียบไม่ติดหากสัญญานี้ถูกส่งถึงจ้านอ๋องครบถ้วน ตั้งแต่วันแรกที่นางเข้าเรือน นางควรมีฐานะเท่าเทียมกับพระชายาเอกทั่วไป มีทรัพย์สิน ข้ารับใช้ และอำนาจด้านการค้าชายแดนนางไม่ควรถูกกีดกันออกจากบัญชีจวน ไม่ควรถูกยึดคนติดตามจากแคว้นเยว่ ไม่ควรถูกกล่าวหาว่าติดต่อครอบครัวเป็นความผิด และยิ่งไม่ควรถูกมองว่าเป็นสตรีซึ่งถูกส่งมา

ตามหาอดีตราชเลขาหลังจากพบว่าสัญญาอภิเษกถูกแก้ไข อวี่ซีก็ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าแม้แต่วันเดียว นางรู้ดีว่ากู้เหวินชางคือพยานสำคัญที่สุด หากชายผู้นั้นยังมีชีวิต เขาอาจเป็นคนเดียวที่สามารถยืนยันได้ว่าใครสั่งให้ลบสิทธิ์ของนางออกจากสัญญา และเหตุใดการบิดเบือนครั้งนั้นจึงถูกปกปิดมานานหลายปีแต่การตามหาคนที่หายตัวไปนานเช่นนี้ไม่อาจใช้คนของราชสำนักได้ เพราะทันทีที่สำนักตรวจการหรือทหารวังเริ่มเคลื่อนไหว ผู้ที่อยู่เบื้องหลังย่อมรู้ตัวก่อนอวี่ซีจึงเลือกใช้เครือข่ายที่ไม่มีผู้ใดให้ความสำคัญ พ่อค้าเร่ ร้านยา คนส่งผ้า คนขนฟืน โรงเตี๊ยม และหญิงชราที่ทำอาหารขายตามประตูเมือง คนเหล่านี้อาจไม่มีตำแหน่ง แต่กลับเห็นผู้คนเข้าออกเมืองมากกว่าขุนนางในวังเสียอีกนางเริ่มจากหอสมุนไพรชิงเหอ เยี่ยนหลัวส่งคนไปตรวจอย่างเงียบ ๆ และพบว่าร้านยาแห่งนี้เปลี่ยนเจ้าของมาสามครั้งในสิบปี แต่คนดูแลคลังหลังร้านยังเป็นชายชราคนเดิม เขาชื่อเถียนเหล่า เคยทำงานให้ครอบครัวภรรยาของกู้เหวินชางมาก่อนคืนหนึ่ง ชายชราผู้นั้นถูกเชิญมาที่เรือนพักของพ่อค้าผ้าใกล้ประตูตะวันตก โดยไม่รู้ว

“จับใครได้บ้าง”“หนึ่งคนยังมีชีวิต”นักฆ่าที่ถูกจับถูกลากเข้ามา แต่ก่อนจะได้สอบถาม เขากลับกัดสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังฟัน เลือดสีดำไหลออกจากปากและเสียชีวิตในไม่กี่ลมหายใจเยี่ยนหลัวตรวจร่าง“ไม่มีตรา ไม่มีสิ่งบอกสังกัด”อวี่ซีมองกล่องในมือคำให้การที่กู้เหวินชางเขียนยังอยู่ แต่หยุดลงก่อนประโยคสุดท้าย และยังไม่มีลายมือยืนยันครบถ้วน“พวกมันรู้ว่าเรามาที่นี่”ซูเหยากล่าว“แสดงว่ามีคนติดตามมาตั้งแต่ออกจากเมือง”“หรือมีคนในเครือข่ายส่งข่าว”อวี่ซีตอบ เถียนเหล่าทรุดลงคุกเข่า“ไม่ใช่ข้า พระชายา ข้าไม่เคยบอกผู้ใด”“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาตัดสิน”อวี่ซีปิดกล่องหลักฐาน“เผาเอกสารที่เหลือในห้องนี้ทั้งหมดก่อนคนของทางการมาถึง เก็บเฉพาะของที่เรานำออกได้”เยี่ยนหลัวรับคำ“แล้วกู้เหวินชาง”อวี่ซีมองรอยล้อบนดินซึ่งมุ่งลงเขา มือสังหารไม่ได้มาฆ่าเขาทันที แต่เลือกลักพาตัวไป