All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 131 - Chapter 140

“ใช่”“ผู้ได้ประโยชน์คือผู้ที่ไม่ต้องการให้ข้ามีอำนาจตรวจบัญชีชายแดน”เยี่ยลู่เฉินมองนาง“เจ้าคิดถึงตระกูลเฉิน”“เสนาบดีฝ่ายขวาเกี่ยวข้องกับหอการค้าหย่งเฉิง การปลอมกระดาษ และข่าวลือสายลับ หากข้ามีสิทธิ์ตรวจการค้าตั้งแต่แรก เครือข่ายลักลอบขนสินค้าของพวกเขาอาจถูกพบเร็วกว่านี้หลายปี”“แต่ตอนสัญญาถูกแก้ เฉินจิ้งเหวินยังไม่ได้เป็นเสนาบดีฝ่ายขวา”“เขาอยู่ตำแหน่งใด”เยี่ยลู่เฉินเปิดรายชื่อขุนนางเก่า“รองเจ้ากรมคลัง และเป็นผู้ช่วยคณะเจรจาสงบศึก”อวี่ซีวางนิ้วลงบนชื่อของเขา“เช่นนั้นยิ่งเป็นไปได้”ในช่วงเวลานั้น เฉินจิ้งเหวินอาจยังไม่มีอำนาจเต็ม แต่เขาอยู่ในตำแหน่งที่เห็นเส้นทางการค้า เงินชดเชย และผลประโยชน์หลังสงครามทั้งหมด หากอวี่ซีได้สิทธิ์ตรวจบัญชีร่วม เครือข่ายของเขาย่อมถูกจำกัดยิ่งไปกว่านั้น การทำให้นางอ่อนแอในจวนจ้านอ๋องยังช่วยสร้างความแตกแยกระหว่างเซียวจิ้งเหยียนกับแคว้นเยว่ได้ง่ายหากวันหนึ่งเกิดปั

“ท่านรู้ว่าเราจะมา”“ข้ารอวันนี้มาหลายปี”กู้เหวินชางไอหนัก ก่อนยกมือเชิญให้นั่ง อวี่ซีวางเอกสารสองฉบับตรงหน้าเขา“สัญญาฉบับใดคือฉบับที่ท่านคัด”ชายชรามองเพียงครั้งเดียวก็ตอบ “ทั้งสองฉบับ”ซูเหยาถึงกับกลั้นหายใจ อวี่ซีถาม“เหตุใดจึงมีข้อความต่างกัน”“เพราะฉบับแรกเป็นข้อตกลงที่สองแคว้นลงนามเบื้องต้น ส่วนฉบับที่สองคือฉบับที่ถูกแก้ตามพระบัญชา”“พระบัญชาของผู้ใด”กู้เหวินชางเงียบไปนาน เยี่ยนหลัวก้าวเข้าใกล้ แต่เขายกมือห้าม“ข้าจะพูด แต่ก่อนอื่นต้องถาม พระชายาต้องการความจริงเพื่อทวงสิทธิ์ของตน หรือเพื่อเล่นงานผู้ใด”“ทั้งสองอย่าง”อวี่ซีตอบโดยไม่ลังเล“ผู้ที่ทำลายสัญญาและผลักเราเข้าสู่ชีวิตที่ไม่มีสิทธิ์ต้องรับผิดชอบ”กู้เหวินชางยิ้มเศร้า“พระชายาในวันนี้ต่างจากองค์หญิงที่ข้าเคยเห็นในวันอภิเษกมาก”“คนเดิมตายไปแล้ว”ชายชรามองนางนิ

“พยานผู้ใด”“อดีตราชเลขากู้เหวินชาง”เสนาบดีฝ่ายขวาขยับเล็กน้อย แต่ยังไม่กล่าวอะไร ฮ่องเต้ถาม“เจ้าพบเขาหรือไม่”“พบเพคะ”“เขาอยู่ที่ใด”“ถูกมือสังหารลักพาตัวไป”“ช่างบังเอิญ”สุรเสียงของพระองค์เต็มไปด้วยความเย็นเยียบ“เจ้ากล่าวว่าพบคนที่หายไปหลายปี ได้รับคำให้การจากเขา แล้วทันทีหลังจากนั้น เขากลับถูกลักพาตัวจนไม่มีผู้ใดยืนยันเรื่องที่เจ้าพูดได้”อวี่ซีสบพระเนตร “เหตุการณ์อาจบังเอิญ หรืออาจมีผู้ได้รับข่าวแล้วส่งคนไปปิดปากเขาเพคะ”“เจ้ากำลังกล่าวหาใคร”“หม่อมฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใด”ฮ่องเต้หัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขบขัน“เจ้าไม่จำเป็นต้องเอ่ย ช่วงนี้ทุกสิ่งที่เจ้าตรวจสอบล้วนวนกลับมาที่เสนาบดีฝ่ายขวาและตำหนักของเรา”อวี่ซีเงียบไปชั่วครู่คำว่า “ตำหนักของเรา” ยืนยันว่าพระองค์ทราบเนื้อหาในคำให้การแล้ว ทั้งที่นางยังไม่ได้ถ

อวี่ซีนั่งตัวตรง มือข้างหนึ่งกำกระบอกสารแน่น“สัญญาณผ่านการตรวจสอบหรือไม่”“ผ่านรหัสของกองทัพทุกขั้นตอนพ่ะย่ะค่ะ ทั้งตราบนจดหมายและรหัสธงไม่มีสิ่งผิดปกติ”“ผู้ใดเป็นคนนำสารมา”“ทหารม้าจากหน่วยสื่อสาร เขาถูกยิงตายระหว่างถอนกำลัง จึงสอบถามไม่ได้แล้ว”“จ้านอ๋องนำกำลังไปเท่าใด”“สามร้อยนายพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องไม่ได้นำกองกำลังหลักไป เพราะเกรงว่าแนวป้องกันเมืองจะอ่อนลง”อวี่ซีสูดลมหายใจช้า ๆเซียวจิ้งเหยียนระวังตัวเสมอ เขาไม่ใช่คนที่จะเคลื่อนกำลังโดยไม่ตรวจสอบ แต่ผู้วางแผนรู้ระบบสื่อสารของกองทัพดีพอจะปลอมทั้งรหัสและตราประทับ ย่อมไม่ใช่โจรชายแดนทั่วไป“เมื่อเข้าไปในหุบเขาเกิดสิ่งใดขึ้น”โจวหยางตอบ“ทางด้านหลังถูกระเบิดหินปิด ส่วนบนหน้าผามีคนซุ่มยิงธนูไฟลงมา พวกมันเทน้ำมันไว้ตามทางแคบก่อนแล้ว ไฟลุกขึ้นทั้งสองด้าน ท่านอ๋องสั่งให้หน่วยหน้าเปิดทางออก แต่ยังไม่ทันพ้นหุบเขาก็เกิดดินถล่มพ่ะย่ะค่ะ”ซูเหยาเอามือปิดปาก สีหน้า

นางนึกถึงคำพูดของตนที่ยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ได้รักเซียวจิ้งเหยียน นึกถึงเศษผ้าเปื้อนเลือดในแขนเสื้อ และความกลัวที่ไม่ยอมสงบตั้งแต่ได้ยินว่าเขาหายตัวไป บางทีนางอาจยังไม่พร้อมเรียกความรู้สึกนั้นว่าความรัก แต่เพียงคิดว่าเขาอาจตายอยู่ตามลำพังในหุบเขา นางก็ไม่อาจนั่งรอคำอนุญาตจากผู้ใดได้อีก“เซียวจิ้งเหยียน” นางพึมพำเบา ๆ “เจ้าต้องยังมีชีวิตอยู่”จากนั้นอวี่ซีก็ลดตัวลงในทางระบายน้ำและดึงแผ่นไม้กลับปิดจากด้านในทั้งสามคลานผ่านความมืดอยู่นาน จนกระทั่งเห็นแสงจันทร์ลอดเข้ามาจากปลายทาง เยี่ยนหลัวดันก้อนหินซึ่งพรางทางออกออกช้า ๆ ก่อนตรวจรอบสวนร้าง ไม่มีทหารเฝ้า ด้านนอกกำแพงมีรถขนผักของพ่อค้าคนหนึ่งรออยู่ตามสัญญา คนขับไม่ถามสิ่งใด เพียงเปิดผ้าใบให้ทั้งสามซ่อนตัวใต้ตะกร้าเปล่าไม่นาน รถก็เคลื่อนออกจากสวนร้าง มุ่งไปยังประตูตะวันตกก่อนเปลี่ยนเวรยาม ภายในตำหนักชิงอวิ๋น เงาร่างหลังม่านยังคงนั่งอยู่ใต้แสงโคม ทำให้ทหารหลวงเชื่อว่าพระชายายังอยู่ในห้องบรรทมตามพระบัญชา แต่ในคืนเดียวกันนั้น อวี่ซีได้ปลอมตัวเป็นหญิงชาวบ้าน หลบหนีออกจากตำหนักหลวง และมุ