All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 21 - Chapter 28

“เชิญเขียนคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษร ลงพระนามของท่าน แล้วระบุให้ชัดเจนว่า เป็นพระบัญชาของจ้านอ๋อง”ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครคาดคิดว่าพระชายาจะกล้าพูดเช่นนี้ อวี่ซีกล่าวต่ออย่างไม่เร่งรีบ“เมื่อมีการตรวจสอบจากราชสำนักในภายหน้า หรือหากเสบียงกองทัพขาดแคลน ผู้รับผิดชอบจะเป็นท่าน ไม่ใช่หม่อมฉัน”เซียวจิ้งเหยียนจ้องกระดาษเปล่าเบื้องหน้า มือของเขาไม่ขยับ เพราะเขารู้ดีว่า หากลงนามจริง เท่ากับยอมรับว่าตนใช้อำนาจโดยฝ่าฝืนระเบียบ ฐานะแม่ทัพใหญ่ เขาไม่มีวันทำเช่นนั้น หนิงซินเห็นสีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยน ก็รีบกล่าวทั้งน้ำตา“ท่านอ๋องเพคะ ...หม่อมฉันไม่ต้องการของเหล่านั้นแล้ว เพียงขอให้พระชายาอย่าเข้าใจผิดว่าหม่อมฉันคิดแย่งอำนาจก็พอ”อวี่ซีหันไปมอง “ไม่มีผู้ใดกล่าวหาเจ้าว่าแย่งอำนาจ ข้ากำลังพูดถึงทรัพย์สินของหลวง อย่าพยายามเปลี่ยนประเด็น”หนิงซินเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาที่เคยใช้ได้ผลมาตลอด กลับไม่ทำให้พระชายาสะเทือนใจแม้แต่น้อย เซียวจิ้งเหยียนถอนหายใจเบา ๆ เขาหยิบสมุดอีกเล่มขึ้นมาเปิดดู เป็นคำให้การของคนดูแลคลังและทะเบียนเบิกจ่าย ทุกคำให้การสอดคล้องกับตัวเลขในบัญชี เขาไม่อาจหาเหตุผลมาหักล้างได้ ผ่านไ

เยี่ยนหลัวตอบทันที “กระดาษและหมึกเป็นของแท้ แต่รอยประทับ...เหมือนเกินไป”คำตอบนั้นทำให้แคทเธอรีนยิ้มบาง “ข้าก็คิดเช่นนั้น ของแท้ย่อมมีรอยสึกจากการใช้งาน แต่ตราดวงนี้กลับสมบูรณ์เกินไป”นางหันไปมองชิงเหอ “เมืองหลวงมีช่างแกะตราที่มีฝีมือหรือไม่”ชิงเหอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “มีเพคะ”“ส่วนใหญ่ทำตราให้ขุนนางและพ่อค้า”“ดี” อวี่ซีลุกขึ้น “ไปเมืองหลวง”“พระชายาจะเสด็จเองหรือเพคะ”“ใช่”“เรื่องนี้ต้องจบให้เร็ว”สองชั่วยามต่อมา ทั้งสามคนปลอมตัวเป็นพ่อค้า เดินทางเข้าสู่ตลาดใหญ่ในเมืองหลวง อวี่ซีใช้วิธีเดิมที่เคยใช้สืบคดีในโลกเดิม นางไม่ได้ถามตรง ๆ แต่เริ่มจากร้านเล็กก่อน ถามเรื่องวัสดุ ถามเรื่องหิน ถามเรื่องไม้ ถามเรื่องฝีมือช่าง แล้วค่อย ๆ ตัดรายชื่อผู้ที่เป็นไปไม่ได้ออกทีละคนจนกระทั่งเหลือช่างเพียงสามคน ร้านสุดท้ายตั้งอยู่ในตรอกแคบด้านหลังตลาด เจ้าของร้านเป็นชายชราวัยกว่าหกสิบปี เมื่อเห็นหนังสือผ่านทาง เขาก็หน้าซีดทันที“ข้า...ข้าไม่รู้เรื่อง”อวี่ซียังคงยิ้มสุภาพ “ข้ายังไม่ได้ถามอะไรเลย”ชายชรากลืนน้ำลาย นางวางหนังสือผ่านทางลงบนโต๊ะ“ดูให้ดี ตรานี้เป็นของจริงหรือของปลอม”ช่างแกะตราหย

ชิงเหอและเยี่ยนหลัวสบตากัน ทั้งสองต่างรับรู้ว่า พระชายาไม่ได้เพียงตอบโต้คำขู่ของหนิงเฉิง แต่นางกำลังเลือกเส้นทางที่ไม่มีวันหันหลังกลับ ในเวลาเดียวกัน ข่าวเรื่องแคว้นเยว่กำลังรวบรวมกำลังพลก็เริ่มแพร่เข้าสู่ เมืองหลวง ขุนนางหลายคนเริ่มจับตามองพระชายาเอกอย่างเงียบ ๆ อวี่ซีกลับไม่เสียเวลาอธิบายตัวเองนางเลือกลงมือทำทันที ภายในห้องประชุมของจวน จ้านอ๋องและเจ้าหน้าที่ด่านการค้าหลายคนถูกเชิญเข้าร่วม แม้เซียวจิ้งเหยียนจะประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง“พระชายาเรียกพวกเรามาด้วยเหตุใด”อวี่ซีคลี่แผนที่การค้าของแคว้นออกบนโต๊ะ“หากแคว้นเยว่กำลังเตรียมศึกจริง สิ่งที่ต้องเคลื่อนไหวก่อนกองทัพ ไม่ใช่ทหาร”นางใช้พู่กันแตะเส้นทางการค้า “แต่คืออาวุธ”เจ้าหน้าที่หลายคนเริ่มตั้งใจฟัง นางกล่าวต่อ“หากมีผู้ใดลักลอบส่งเหล็ก ดาบ หน้าไม้ หรือเกราะออกนอกแคว้น ผู้รับปลายทางย่อมเป็นฝ่ายที่กำลังสะสมกำลัง”เซียวจิ้งเหยียนมองนางนิ่ง “เจ้าต้องการทำสิ่งใด”“ตรวจทุกขบวนสินค้า”“ไม่ว่าจะเป็นของพ่อค้าหลวงหรือพ่อค้าเอกชน รวมถึงพ่อค้าต่างแดนทุกกลุ่มที่ผ่านด่าน”ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง ขุนนางบางคนก็เริ่มแสดงสีหน้าไม่สบายใจ“พระช

พ่อค้าแต่ละคนรีบหยิบถุงเงินส่งให้ด้วยสีหน้าหวาดกลัว อวี่ซีหยุดอยู่หน้าร้านขายชาเล็ก ๆ ชายวัยกลางคนถอนหายใจเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เดินผ่าน“ปีนี้ขึ้นอีกแล้ว ขึ้นทุกเดือน” หญิงข้างร้านส่ายหน้า “ไม่จ่ายก็ขายของไม่ได้”อวี่ซีเดินเข้าไปถามอย่างเป็นกันเอง“ขอถามหน่อย ภาษีของเมืองนี้เก็บหลายครั้งหรือ”ชายคนนั้นมองซ้ายขวา ก่อนลดเสียงลง “พวกท่านเพิ่งมาหรือ”“ใช่”“อย่าถามเสียงดัง” เขาก้มหน้า “ตอนเข้าด่านเสียภาษีครั้งหนึ่ง เข้าเมืองเสียอีกครั้ง ตั้งร้านเสียอีกครั้ง ตกเย็นยังมีคนมาเก็บค่าคุ้มครอง”ชิงเหอถึงกับตกใจ “เช่นนั้นก็สี่ครั้งแล้ว”ชายคนนั้นหัวเราะอย่างขมขื่น “ยังไม่หมด ทุกเดือนยังต้องส่งเงินให้หอการค้าตระกูลหนิง หากไม่ส่ง...”เขาเหลือบมองร้านข้าง ๆ “ก็ไม่มีสินค้าเข้าร้านอีก”อวี่ซีเงียบลง สิ่งที่นางสงสัยเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ การค้าในเมืองนี้ไม่ได้อยู่ภายใต้กฎหมาย แต่อยู่ภายใต้อำนาจของผู้มีอิทธิพล ระหว่างเดินสำรวจต่อ เสียงร้องไห้ของหญิงชราก็ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของตลาด“อย่ายึดร้านของข้า ข้าขายเต้าหู้มาสามสิบปี ขอเวลาอีกเพียงไม่กี่วัน”ชายร่างใหญ่สองคนในชุดเจ้าหน้าที่ผลักโต๊ะขายของจนล้ม เต