All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 41 - Chapter 50

“ข้าไม่อาจลงโทษนางรุนแรงกว่านี้ในเวลานี้”“เพราะหนิงเฉิงเพิ่งชนะศึกหรือ”“เพราะทหารชายแดนเหนือกว่าครึ่งอยู่ใต้การบังคับบัญชาของเขา หากตระกูลหนิงเกิดความไม่พอใจในช่วงที่ศัตรูยังคงรวมกำลัง กองทัพอาจแตกแยก”“ดังนั้นนางจึงใส่ร้ายข้า ฆ่าพยาน และซ่อนสินค้าจากแคว้นศัตรูได้ เพียงเพราะพี่ชายของนางมีทหารอยู่ในมือ”เซียวจิ้งเหยียนขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้กล่าวว่านางไม่มีความผิด”“แต่ท่านเลือกไม่ลงโทษตามความผิด”“การปกครองแผ่นดินไม่อาจทำตามความรู้สึกเพียงอย่างเดียว”อวี่ซีหัวเราะเบา ๆ ทว่าในแววตาไม่มีความขบขัน“ท่านคิดว่าสิ่งที่ข้าต้องการคือการระบายความแค้นหรือ”“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“ข้าเกือบตายในกองไฟ พยานเกือบถูกเผาทั้งเป็น คนบริสุทธิ์ถูกบังคับให้โกหก และของกลางจากแคว้นเยว่ถูกนำเข้ามาหลังปิดด่าน เรื่องทั้งหมดเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของแผ่นดิน แต่เพียงแม่ทัพหนิงนำธงชัยกลับมา ทุกอย่างก็เหลือเพียงการกักตัวหนึ่งเดือ

อวี่ซีพยักหน้า “หรือไม่ก็ใช้ตัวเลขคนที่ไม่มีอยู่จริงเพื่อปิดบังของที่ถูกนำไปขายระหว่างทาง”นางหยิบพู่กันขึ้นมา ขีดเครื่องหมายไว้ข้างรายการ ก่อนสั่งให้คนส่งสารเชิญหัวหน้ากองเสบียงเข้าพบไม่นาน ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดขุนนางฝ่ายคลังก็ขึ้นมาบนรถม้า เขาชื่อเฉียนฝู รับหน้าที่ดูแลเสบียงของกองทัพตลอดเส้นทางเมื่อเข้ามาแล้ว เขาค้อมกายอย่างไม่เต็มใจนัก“ถวายพระพรพระชายา”อวี่ซีเลื่อนบัญชีไปตรงหน้าเขา “เหตุใดจำนวนเสบียงจึงคำนวณจากกำลังพลเก้าพันนาย ทั้งที่คนในขบวนมีเพียงเจ็ดพันห้าร้อยนาย”เฉียนฝูกวาดตามองเอกสารแล้วตอบทันที“จำนวนในบัญชีรวมคนงาน คนเลี้ยงม้า และผู้ติดตามทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าตรวจรายชื่อคนงานแล้ว รวมกันยังไม่ถึงแปดพัน”อีกฝ่ายชะงักเพียงเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “อาจเป็นตัวเลขสำรอง เผื่อมีทหารจากด่านต่าง ๆ เข้าร่วมระหว่างทาง”“แต่เราไม่ได้รับคำสั่งให้รับทหารเพิ่มก่อนถึงเมืองหลินโจว”เฉียนฝูเริ่มมีเหงื่อซึมตรงหน้าผาก &ldquo

หนิงเฉิงพยักหน้า “กระหม่อมจะนำทหารม้าออกล่วงหน้าเพื่อตรวจเส้นทาง”อวี่ซีซึ่งกำลังตรวจบัญชีอยู่ด้านข้างกล่าวขึ้น“ช่วงบ่ายวันนี้ไม่ควรเร่งเดิน”แม่ทัพนายหนึ่งหันมามอง “เหตุใด”นางชี้ไปยังบันทึกสภาพอากาศที่รวบรวมจากพ่อค้าเดินทาง“พื้นที่นี้มักเกิดพายุทรายในช่วงยามเว่ย หากฝืนเดินต่อ เกวียนเสบียงจะเสียหาย”แม่ทัพผู้นั้นหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพิ่งเดินทางผ่านทะเลทรายครั้งแรก คงยังไม่คุ้นเคย พวกเรามาเส้นทางนี้ทุกปี”ก่อนที่อวี่ซีจะตอบ หนิงซินก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน“ท่านแม่ทัพกล่าวถูกแล้วเพคะ”นางหันไปมองจ้านอ๋อง“หม่อมฉันติดตามท่านอ๋องออกตรวจชายแดนมาหลายครั้ง เส้นทางนี้แม้จะมีลมแรง แต่พายุทรายไม่ได้เกิดทุกวัน”น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ“หากหยุดพักโดยไม่จำเป็น จะทำให้เสียเวลาเดินทัพ”แม่ทัพหลายคนพยักหน้าตาม บางคนเคยเห็นหนิงซินติดตามจ้านอ๋องออกตรวจค่ายทหารจริง แม้นางจะไม่เคยยุ่งเรื่อง

อวี่ซีไม่ถามต่อ แต่สายตายังคงกวาดมองร้านค้าตลอดสองข้างทาง เมื่อนางเห็นหญิงชราคนหนึ่งล้มลงข้างถนน จึงสั่งให้หยุดรถทันทีชิงเหอกับเยี่ยนหลัวรีบลงไปช่วยพยุงหญิงชรา ร่างของนางเบาจนน่าตกใจ ริมฝีปากแห้งแตกและมือสั่นไม่หยุดอวี่ซีลงจากรถม้า เดินเข้าไปถาม “นางเป็นอะไร”ชิงเหอจับชีพจรครู่หนึ่งแล้วตอบ “น่าจะอดอาหารมาหลายวันเพคะ”หญิงชราลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อนางเห็นเครื่องแต่งกายของอวี่ซีก็พยายามคุกเข่า“พระชายาโปรดเมตตา หลานของหม่อมฉันยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวาน”อวี่ซีรีบประคองนางไว้ “ไม่ต้องคุกเข่า ร้านขายข้าวในเมืองไม่มีอาหารหรือ”หญิงชราส่ายหน้า น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่ลึกโหล“มีเจ้าค่ะ แต่พวกเขาไม่ยอมขาย”“เหตุใด”“ราคาข้าวแพงเกินไป ข้าวฟ่างหนึ่งถังแพงกว่าปกติห้าเท่า หากไม่มีเงิน พวกเขาก็ไม่เปิดคลังให้ซื้อ”อวี่ซีหันไปมองนายทหารประจำเมืองทันทีชายผู้นั้นหน้าซีดลง “กระหม่อมไม่ทราบว่าราคาสูงถึงเพียงนั้นพ่ะย่ะ

ชายคนหนึ่งลังเล “หากประชาชนอดตายมากขึ้น พวกเราอาจถูกโกรธแค้น”เกาหย่งยิ้มอย่างเย็นชา“พวกเขาจะไม่รู้ว่าเป็นฝีมือเรา”“เมื่อคลังหลวงว่างเปล่าและกองทัพไม่มีอาหาร ทุกคนจะกล่าวหาว่าพระชายาบริหารผิดพลาด”“ถึงเวลานั้นนางจะต้องยกเลิกเพดานราคา และเป็นฝ่ายมาขอร้องให้เราส่งสินค้า”รุ่งเช้า ข่าวร้ายก็มาถึงจวนว่าการ ขบวนเกวียนธัญพืชสามสายหยุดเดินทางพร้อมกัน พ่อค้าในเมืองใกล้เคียงปฏิเสธการขายอาหารให้หลินโจว คนขับเกวียนหลายร้อยคนถอนตัวโดยไม่มีเหตุผล และสถานีค้าระหว่างทางประกาศว่าไม่มีสินค้าเหลืออวี่ซีมองรายงานในมือ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง นางรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ความบังเอิญ กลุ่มพ่อค้าได้รวมตัวกันหยุดส่งอาหารทั้งหมด เพื่อบีบบังคับให้นางยอมก้มหัวต่ออำนาจของพวกเขาสงครามราคาของพระชายาการหยุดส่งอาหารของหอการค้าหลินโจวเริ่มส่งผลเร็วกว่าที่หลายคนคาดคิด เพียงสองวันหลังจากขบวนเกวียนธัญพืชทั้งสามสายหันกลับ สินค้าในตลาดก็ลดลงจนเห็นได้ชัด ร้านขายเนื้อปิดประตู ร้านแป้งไม่มีของวางขาย แม้แต่ผ