บททั้งหมดของ หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: บทที่ 31 - บทที่ 40

“นำกำลังไปกับพระชายา ผู้ใดขัดขวางการตรวจค้น ให้ถือว่าขัดคำสั่งของข้า”“รับบัญชา”ไม่นาน ขบวนเจ้าหน้าที่ก็มาหยุดอยู่หน้าหอชมจันทร์ หนิงซินรีบเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ“ท่านอ๋อง...พระชายาจะทำอะไรกันแน่”เซียวจิ้งเหยียนกล่าวเรียบ ๆ “ตรวจค้น”หนิงซินถึงกับหน้าซีด “เหตุใดต้องตรวจตำหนักของหม่อมฉัน ...หม่อมฉันทำผิดสิ่งใด”อวี่ซีก้าวออกมาข้างหน้า“มีผู้ให้เบาะแสว่ามีทรัพย์สินผิดปกติซุกซ่อนอยู่ ขอให้สนมหนิงให้ความร่วมมือ”หนิงซินฝืนยิ้ม“ตำหนักของหม่อมฉันไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง เชิญตรวจได้”แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่มือของนางกลับกำชายเสื้อแน่น อวี่ซีสังเกตเห็นความผิดปกตินั้นทันที การตรวจค้นเริ่มจากห้องรับแขก จากนั้นเป็นห้องเก็บเสื้อผ้า ห้องเครื่องหอม ห้องเก็บเครื่องลายคราม ทุกอย่างดูเป็นปกติ จนกระทั่งเยี่ยนหลัวเดินไปหยุดที่พื้นห้องด้านใน นางใช้ด้ามดาบเคาะลงบนแผ่นไม้เบา ๆ เสียงที่ตอบกลับไม่เหมือนบริเวณอื่น“พระชายา...ใต้พื้นกลวง&r

“ก่อนข้ากลับจวน ข้าได้วางระบบสัญลักษณ์ไว้กับพ่อค้าและขุนนางชั้นผู้น้อย หากต้องการแจ้งข่าวเร่งด่วน จะใช้เชือกสีต่างกัน หากเป็นเอกสารสำคัญ จะซ่อนไว้ในกล่องสินค้าตามเครื่องหมายนี้”นางชี้ไปยังลายแกะสลักรูปใบไผ่ “ต่อให้ข้าก้าวออกจากตำหนักไม่ได้ ข่าวก็ยังเดินทางมาหาข้าได้”ในเวลาเดียวกัน เด็กส่งของคนหนึ่งเดินผ่านประตูจวนพร้อมตะกร้าผลไม้ ทหารตรวจเพียงผิวเผินก่อนปล่อยให้เข้าไป ไม่มีผู้ใดสังเกตว่า ใต้ผลท้อลูกหนึ่งมีเชือกไหมสีครามผูกเป็นปมเล็ก ๆ เมื่อผลไม้ถูกส่งมาถึงตำหนัก ชิงเหอแกะเชือกออกอย่างชำนาญ“สีคราม หมายถึงข่าวจากพ่อค้า”อวี่ซีผ่าผลท้อออกครึ่งหนึ่ง ภายในมีม้วนกระดาษบาง ๆ ซ่อนอยู่ นางคลี่อ่านอย่างรวดเร็ว เป็นรายงานการผ่านด่านของสินค้าในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่นาน รายงานอีกหลายฉบับก็ทยอยมาถึงผ่านวิธีการต่าง ๆ บางฉบับซ่อนในก้นตะกร้าผัก บางฉบับเย็บไว้ในชายผ้า บางฉบับถูกส่งผ่านพ่อค้าชาที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากนาง เยี่ยนหลัวซึ่งแอบเข้ามาพบในยามค่ำคืนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ดูเหมือนทุกคนยังเลือกยืนข้างพระชายา&rdqu

เยี่ยนหลัวแบกหลิวเฉิงขึ้นหลังแล้วลอดออกไป อวี่ซีกำลังจะตาม แต่ทันใดนั้นคานไม้ที่ลุกไหม้ก็หักตกลงมานางเบี่ยงตัวหลบไม่ทันเต็มที่ ปลายคานกระแทกไหล่และแผ่นหลังจนล้มลงกับพื้น ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง อวี่ซีพยายามลุก แต่ชายเสื้อกลับติดอยู่ใต้ไม้ที่กำลังไหม้ ควันหนาทึบทำให้ลมหายใจติดขัด สติเริ่มพร่าเลือน เสียงตะโกนจากภายนอกดังไกลออกไป“พระชายา!”เยี่ยนหลัวพยายามย้อนกลับเข้ามา แต่เปลวไฟปิดช่องกำแพงไปแล้ว ในจังหวะเดียวกันนั้น รถม้าของจ้านอ๋องก็หยุดลงหน้าจวนแม่ทัพเซียวจิ้งเหยียนได้รับรายงานว่าพระชายาฝ่าคำสั่งกักบริเวณและมุ่งหน้ามาที่นี่ เขาเดินทางตามมาด้วยความโกรธ แต่เมื่อเห็นเรือนร้างกำลังถูกไฟเผาผลาญและได้ยินว่าอวี่ซียังติดอยู่ข้างใน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที“นางอยู่ที่ใด”เยี่ยนหลัวชี้ไปยังช่องผนัง “ด้านในพ่ะย่ะค่ะ คานตกทับทางออก”เซียวจิ้งเหยียนไม่รอให้ใครห้าม เขาคว้าผ้าชุบน้ำคลุมตัวแล้วพุ่งเข้าไปในกองไฟ“ท่านอ๋อง!”เสียงตะโกนดังตามหลัง แต่เขาไม่หันกลับ ภายในห้อง ควันหนา

“ท่านคิดว่าข้าเป็นใคร”“เจ้าไม่เหมือนนาง”“นางคนใด”“อวี่ซีที่ข้าเคยรู้จัก”ริมฝีปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางที่ไร้ความอบอุ่น“แล้วท่านเคยรู้จักนางจริงหรือ”คำถามนั้นแทงลึกเข้าไปในใจของเซียวจิ้งเหยียนเขานึกย้อนกลับไปหลายปีที่ผ่านมา นอกจากรู้ว่านางเป็นองค์หญิงจากแคว้นเยว่ รู้ว่านางชอบดอกเหมยและมักส่งอาหารไปให้เขา เขากลับแทบไม่รู้จักความคิดหรือความเจ็บปวดของนางเลยเขาไม่รู้ว่านางกลัวสิ่งใด ไม่รู้ว่านางต้องทนต่อคำดูหมิ่นมากเพียงใด และไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าการใช้ชีวิตอยู่ในจวนที่ทุกคนมองนางเป็นคนนอกนั้นยากลำบากแค่ไหน อวี่ซีกล่าวต่อด้วยเสียงเบา“หญิงที่เคยมองท่านเป็นทุกสิ่ง เคยยอมถอยให้ทุกคนเพียงหวังว่าท่านจะหันมามองนางบ้าง หญิงคนนั้นได้ตายไปแล้ว”สีหน้าของเซียวจิ้งเหยียนแข็งค้าง“ตายไปแล้วหรือ”“ใช่”“เพราะเหตุใด”อวี่ซีมองเขาด้วยแววตาเย็นชา “เพราะนางรักคนที่ไม่เคยคิดจะปกป้องนาง&

“นี่คือรายชื่อกำลังพลและเสบียงทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ้งเหยียนรับเอกสารมาเปิดดูอย่างละเอียด อวี่ซีมองสีหน้าของเขาและรู้ทันทีว่าเรื่องกำลังจะเปลี่ยนทิศ หนิงเฉิงเหลือบมองน้องสาวที่คุกเข่าอยู่กลางห้อง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ“กระหม่อมได้ยินข่าวของหนิงซินระหว่างเดินทางกลับ”เซียวจิ้งเหยียนปิดเอกสารลง “เจ้ามีสิ่งใดจะกล่าวแทนนาง”“กระหม่อมไม่กล้าแก้ตัวแทนผู้กระทำผิด”คำตอบนั้นฟังดูเที่ยงธรรม แต่ทุกคนในห้องรู้ดีว่าเขาไม่ได้เดินทางมาที่นี่เพื่อปล่อยให้น้องสาวถูกลงโทษหนิงเฉิงค้อมศีรษะลงต่ำกว่าเดิม“หนิงซินทำผิด สมควรได้รับโทษ แต่ขอท่านอ๋องเห็นแก่ผลงานของตระกูลหนิงและกองทัพที่เพิ่งรักษาชายแดนเหนือไว้ โปรดไว้ชีวิตนางด้วย”อวี่ซีถามขึ้น “แม่ทัพหนิงคิดว่าชัยชนะในสนามรบสามารถลบล้างความผิดฐานใส่ร้ายพระชายา ใช้พยานเท็จ และพยายามฆ่าปิดปากได้หรือ”หนิงเฉิงหันมามองนาง “กระหม่อมมิได้กล่าวว่าความผิดควรถูกลบล้าง”“แต่ท่านกำลังนำผลงานของทหารทั้ง