All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 51 - Chapter 60

ประชาชนเริ่มกลับมาจับจ่าย ร้านอาหารเปิดเตาอีกครั้ง และโรงครัวช่วยเหลือสามารถลดจำนวนผู้มารับโจ๊กลง เพราะหลายครอบครัวซื้ออาหารได้ด้วยตนเองแล้ว ตรงกันข้ามกับคฤหาสน์ของเกาหย่งซึ่งเต็มไปด้วยความเงียบงันเจ้าของร้านหลายคนรีบนำของออกขายเพราะกลัวธัญพืชเก่าจะราคาตก บางคนถอนตัวจากข้อตกลงหยุดส่งอาหาร และขอเข้าร่วมตลาดใหม่กับทางการ เกาหย่งตบโต๊ะจนถ้วยชาร่วงแตก“คนทรยศ! พวกมันสาบานแล้วว่าจะร่วมมือกับเรา”คนสนิทกล่าวด้วยความกังวล “นายท่าน หากเราไม่รีบขาย ของในโกดังอาจขาดทุนหนัก พ่อค้าจากทางใต้กำลังส่งสินค้าเข้ามาเพิ่มอีกหลายขบวน”“ห้ามขาย!”“แต่ร้านในเครือบางแห่งไม่ยอมฟังแล้วขอรับ”เกาหย่งหน้าแดงด้วยความโกรธ เขาเคยควบคุมตลาดหลินโจวด้วยการทำให้ทุกคนเชื่อว่าไม่มีผู้ใดค้าขายได้หากปราศจากเขา แต่เพียงอวี่ซีเปิดเส้นทางใหม่ อำนาจที่สะสมมาหลายปีก็เริ่มพังทลายภายในไม่กี่วันเย็นวันนั้น มู่หรงไห่ขอเข้าพบอวี่ซีเป็นการส่วนตัว ภายในห้องรับรองมีเพียงเซียวจิ้งเหยียน อวี่ซี เยี่ยนหลัว และองครักษ์คนสนิท หัวหน้ากองคารา

อวี่ซีมองเปลวไฟที่กำลังลุกโชน ก่อนสายตาจะหันไปยังหนิงเฉิงซึ่งกำลังออกคำสั่งทหาร คืนนี้...เวรยามทั้งหมดของค่ายแนวหน้า ถูกจัดโดยหนิงเฉิงเพียงผู้เดียว และศัตรูกลับเลือกโจมตีได้ตรงจุดอ่อนของค่ายอย่างแม่นยำราวกับรู้การจัดกำลังล่วงหน้าคืนที่จ้านอ๋องได้รับบาดเจ็บเสียงแตรเตือนภัยยังคงดังสะท้อนทั่วค่ายแนวหน้า เปลวเพลิงจากแนวรั้วด้านหลังลุกสูงขึ้นทุกขณะ ลมกลางคืนพัดสะเก็ดไฟปลิวกระจายไปตามกระโจม ทหารหลายกองวิ่งเข้าประจำตำแหน่งอย่างเร่งรีบ ขณะที่ศัตรูซึ่งลอบผ่านทางเดินแคบหลังหน้าผาเข้ามาได้กำลังโจมตีจุดเก็บอาวุธและคอกม้าอย่างแม่นยำเซียวจิ้งเหยียนสวมเกราะไม่ทันครบทุกชิ้นก็ชักกระบี่ขึ้นม้า นัยน์ตาคมกวาดมองความวุ่นวายตรงหน้าเพียงครู่เดียว ก่อนออกคำสั่งเสียงดัง“กองหนึ่งปิดทางเข้าสู่คลังเสบียง กองสองดับไฟและพาคนเจ็บออกจากแนวรบ ที่เหลือตามข้ามา!”“พ่ะย่ะค่ะ!”เสียงตอบรับของทหารดังขึ้นพร้อมกันอวี่ซียืนอยู่หน้ากระโจมบัญชาการ มองเขาควบม้าฝ่ากลุ่มควันไปยังแนวหลังของค่าย หัวใจนางเต้นแรงด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี

หนิงซินเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนเดินเข้าไปใกล้“ให้หม่อมฉันดูแลท่านอ๋องเถิดเพคะ พระชายาเหนื่อยมามากแล้ว”อวี่ซีไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ออกไป”หนิงซินตกใจ “พระชายาว่าอย่างไรนะ”“ในกระโจมต้องเงียบและสะอาด คนที่ไม่ช่วยรักษาออกไปให้หมด”“แต่หม่อมฉันเคยดูแลท่านอ๋องยามบาดเจ็บหลายครั้ง”“ครั้งนี้เขาถูกพิษ ไม่ได้ต้องการคนมายืนร้องไห้ข้างเตียง”คำพูดนั้นทำให้หนิงซินหน้าแดง แต่เมื่อสบสายตาเย็นเฉียบของอวี่ซี นางกลับไม่กล้าโต้เถียงต่อ ได้แต่ถอยออกไปด้วยความไม่พอใจใกล้ยามสาม ทหารที่ออกค้นศพศัตรูกลับมาพร้อมขวดกระเบื้องเล็กหลายใบ หมอทหารตรวจกลิ่นและรสของยา ก่อนเลือกหนึ่งขวดซึ่งน่าจะเป็นยากดพิษของชนเผ่าอวี่ซีไม่ยอมให้ใช้ทันที นางสั่งทดลองกับสัตว์บาดเจ็บก่อน เมื่อไม่พบอาการรุนแรงจึงให้เซียวจิ้งเหยียนกินในปริมาณน้อย หลังจากนั้นไม่นาน อาการกระตุกของเขาค่อย ๆ ลดลง แต่ยังคงหมดแรงและมีไข้สูง อวี่ซีนั่งเฝ้าโดยไม่ลุกไปไหนนางรู้ว่าพ้นอันตรายจากการเสียเลือดแล้ว แต่ยังไม่รู้

ขุนนางฝ่ายสื่อสารถาม “เหตุใดต้องเข้มงวดถึงเพียงนี้”“เพราะศัตรูรู้แผนเวรยามของเรา”นางกวาดตามองคนในห้อง“หากไม่มีผู้ส่งข่าวออกไป พวกมันไม่มีทางเลือกเวลาและจุดโจมตีได้แม่นยำเช่นนั้น”หลายคนเริ่มมีสีหน้าหวาดระแวง อวี่ซีกล่าวต่อ“คลังอาวุธและเสบียงให้เปลี่ยนกุญแจทั้งหมด คนเปิดคลังต้องมีสามฝ่ายอยู่พร้อมกัน ได้แก่ เจ้าหน้าที่คลัง นายทหารของเผยจื่ออัน และคนของข้า ห้ามเบิกของโดยใช้คำสั่งปากเปล่า”แม่ทัพกองม้ากล่าวอย่างไม่พอใจ“ทหารอยู่ในภาวะฉุกเฉิน หากทุกอย่างต้องรอคนสามฝ่ายจะล่าช้า”“เมื่อวานกระสอบเสบียงถูกยัดทราย วันนี้ศัตรูรู้เวรยาม คืนต่อไปอาจมีอาวุธหายจากคลัง”อวี่ซีตอบทันที“ความล่าช้าเพียงเล็กน้อย ดีกว่าปล่อยให้คนในค่ายยื่นดาบให้ศัตรู”ไม่มีผู้ใดโต้แย้งต่อได้หลังการประชุม เผยจื่ออันเริ่มจัดระเบียบค่ายใหม่ทันที เขาเพิ่มเวรยามรอบกระโจมของจ้านอ๋อง ย้ายคลังเสบียงออกจากแนวรั้ว และส่งทหารที่ไว้ใจได้ไปตรวจทางเดินหลังหน้าผาอ

แม่ทัพกองม้าคนหนึ่งรีบคัดค้าน “หากถอยตอนนี้ ศัตรูจะยิ่งฮึกเหิม”“ศัตรูรู้ตำแหน่งทุกหน่วยของเรา รู้จุดอ่อนค่าย และมีหนิงเฉิงเป็นผู้นำทาง การอยู่ที่นี่ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นการเปิดโอกาสให้พวกมันฆ่าเรา”“แต่การถอนกำลังต่อหน้าศัตรูอาจถูกไล่ตีจากด้านหลัง”เผยจื่ออันกล่าว “กระหม่อมจะนำกองหลังคอยสกัด”อวี่ซีส่ายหน้า “ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงกองกำลังทั้งหมด เราจะทำให้ศัตรูเชื่อว่าเรายังอยู่”นางสั่งให้ทหารตั้งหุ่นฟางสวมเกราะไว้ตามแนวรั้ว ก่อกองไฟและต้มหม้อน้ำต่อเนื่องเพื่อให้ควันลอยขึ้นตามปกติ จากนั้นให้กองธนูจำนวนหนึ่งผลัดกันยิงตอบโต้เป็นระยะ ขณะที่ทหารส่วนใหญ่ลำเลียงคนเจ็บและเสบียงออกจากค่ายทางด้านใต้เพื่อป้องกันศัตรูจับสังเกต นางยังสั่งให้ม้าทุกตัวพันผ้าที่กีบ ลดเสียงระหว่างการเดินทาง และแบ่งขบวนออกเป็นชุดเล็ก ๆ ไม่ให้ฝุ่นฟุ้งมากเกินไปเมื่อทุกอย่างพร้อม อวี่ซีจึงกลับเข้าไปในกระโจมของเซียวจิ้งเหยียน เขายังไม่ฟื้น แต่ลมหายใจสม่ำเสมอขึ้นกว่าคืนก่อน นางยืนมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยกับหม