LOGINShare
บทที่ 28
publish date:
2026-07-28 21:51:17
Latest chapter
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 147
เซียวจิ้งเหยียนถาม“เจ้าจะพาข้ากลับค่ายทั้งสภาพนี้หรือ”“ใช่”“แม่ทัพซุนอยู่ที่นั่น”“เพราะเหตุนี้ยิ่งต้องกลับก่อนเขาประกาศว่าเจ้าตายและยึดตราบัญชาการทั้งหมด”เซียวจิ้งเหยียนมองนางอยู่นาน ก่อนยอมพยักหน้าหลิวเฉิงส่งสัญญาณเรียกคนของเผยจื่ออันซึ่งซ่อนอยู่ใกล้ชายแดน ไม่นาน ทหารม้ากลุ่มเล็กก็เดินทางมาถึงพร้อมรถลากสำหรับผู้บาดเจ็บ พวกเขานำมือสังหารที่ยังมีชีวิตไปด้วย โดยผูกปากและแยกกันควบคุมเพื่อป้องกันการฆ่าตัวตายการเดินทางกลับค่ายเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ทุกคนหลีกเลี่ยงถนนหลักและใช้เส้นทางลำเลียงเสบียงเก่าแทน เซียวจิ้งเหยียนมีไข้กลับขึ้นระหว่างทาง แต่อวี่ซีไม่ยอมให้ขบวนหยุดนาน นางเพียงเปลี่ยนผ้าพันแผลบนรถและให้เขาดื่มยาเป็นระยะ ก่อนรุ่งสาง พวกเขามาถึงค่ายด้านตะวันออกซึ่งยังอยู่ภายใต้การควบคุมของเผยจื่ออัน เมื่อแม่ทัพหนุ่มเห็นเซียวจิ้งเหยียนยังมีชีวิต เขาก็คุกเข่าลงทันที“ท่านอ๋อง”ทหารรอบค่ายทยอยคุกเข่าตาม เสียงเรียกดังต่อเนื่องจากแนวประตูจนถึงลานบัญชาการ ความตึงเ
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 146
“เจ้าหนีไปก่อน”อวี่ซีชักมีดสั้นออก“เลิกสั่งให้ข้าหนีเสียที เรามาถึงตรงนี้ด้วยกันก็ต้องออกไปด้วยกัน”หัวหน้ามือสังหารหัวเราะ“ช่างเป็นคู่สามีภรรยาที่ลึกซึ้ง น่าเสียดายที่คืนนี้ไม่มีผู้ใดออกจากหุบเขาได้”เซียวจิ้งเหยียนถาม“ผู้ใดส่งเจ้ามา”“คนตายไม่จำเป็นต้องรู้”“หากต้องการเพียงฆ่าข้า เหตุใดจึงตามล่านางด้วย”หัวหน้ามือสังหารมองอวี่ซี“เพราะพระชายารู้มากเกินไป และเก่งเกินกว่าจะปล่อยไว้”อวี่ซีกล่าว“ผู้บงการกลัวกู้เหวินชางให้การ และกลัวจ้านอ๋องกลับไปยึดกองทัพคืน”อีกฝ่ายนิ่งไปเล็กน้อยนางจึงรู้ว่าคาดไม่ผิด“พวกเจ้าไม่ใช่คนของแม่ทัพซุนโดยตรง” อวี่ซีกล่าวต่อ “เพราะแม่ทัพซุนไม่มีสิทธิ์ใช้รหัสลับเก่าของกองทัพจ้านอ๋องทั้งหมด คนที่มอบคำสั่งต้องอยู่สูงกว่านั้น”หัวหน้ามือสังหารชักดาบออก“พระชายาฉลาดจริง แต่ยิ่งฉลาดก็ยิ่งตายเร็ว”เขาพุ่ง
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 145
ทั้งกลุ่มค่อย ๆ เดินทวนน้ำไปตามลำธาร โขดหินลื่นและมองไม่เห็นพื้น ใต้กระแสน้ำมีทั้งกิ่งไม้กับหลุมลึก หลายครั้งเซียวจิ้งเหยียนเกือบล้ม แต่อวี่ซีฝืนประคองไว้ แม้น้ำหนักของเขาจะทำให้นางเดินยากขึ้นทุกที ผ่านไปไม่นาน เสียงสุนัขเห่าก็ดังจากด้านหลัง เยี่ยนหลัวสีหน้าเปลี่ยน“พวกมันมีสุนัขตามกลิ่น”อวี่ซีถาม “ไกลเท่าใด”“ไม่เกินครึ่งลี้”“พวกมันรู้แล้วว่าเส้นทางเหนือเป็นกับดัก”เซียวจิ้งเหยียนกล่าว “เราต้องเร่ง”“หากเร่ง เจ้าจะล้ม”“ข้าจะไม่ล้ม”เขาพูดจบก็สะดุดหินทันที อวี่ซีต้องใช้ทั้งตัวรับน้ำหนักจนเกือบจมหายไปในกระแสน้ำ“นี่หรือไม่ล้ม”“หินต่างหากที่ไม่อยู่กับที่”“หินอยู่ตรงนี้มาหลายร้อยปีแล้ว”แม้สถานการณ์คับขัน ซูเหยาก็ยังเกือบหลุดหัวเราะ แต่เสียงลูกธนูซึ่งพุ่งมาตกใกล้ฝั่งทำให้ทุกคนกลับมาตึงเครียดทันที“ศัตรูเห็นเราแล้ว!” หลิวเฉิงตะโกนชายชุดดำกลุ่มหนึ่งปรากฏบน
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 144
อวี่ซีก้มมองถ้วยยา ของเหลวภายในสั่นไหวเล็กน้อยจริง นางรีบวางถ้วยลง“เพราะอากาศหนาว”“เจ้าเดินทางฝ่ากองทหารหลวง ผ่านด่านตรวจ และเสี่ยงถูกกล่าวหาว่ากบฏ เพียงเพราะอากาศหนาวหรือ”“ข้าเคยบอกแล้วว่าไม่ยอมให้ศัตรูใช้ชีวิตเจ้าเป็นหมาก”“แล้วหากข้าไม่ใช่จ้านอ๋อง ไม่มีกองทัพ ไม่มีตราบัญชาการ และไม่เหลือสิ่งใดให้ใช้ประโยชน์ เจ้ายังจะมาหรือไม่”อวี่ซีไม่ตอบ คำถามนั้นทำให้เหตุผลทุกอย่างที่นางใช้ปิดบังตนเองค่อย ๆ พังลง หากเซียวจิ้งเหยียนเป็นเพียงชายธรรมดาผู้หนึ่ง นางจะยังหนีออกจากตำหนักหรือไม่ จะยังเดินจนเท้าแตก หลบอยู่ใต้กองฟืน และเสี่ยงชีวิตผ่านด่านทหารเพื่อมาหาเขาหรือไม่ นางรู้คำตอบ แต่ยังไม่พร้อมยอมรับมันออกมาซูเหยากลับเข้ามาพร้อมยาต้ม กลิ่นสมุนไพรทำลายความเงียบที่หนักอึ้งลงเล็กน้อย อวี่ซีรับถ้วยมาและพยุงเซียวจิ้งเหยียนให้ดื่มจนหมด ก่อนวางเขานอนบนผ้าห่มที่ชาวบ้านเก่าทิ้งไว้ ไม่นานฤทธิ์ยาก็ทำให้เปลือกตาเขาหนักขึ้น อวี่ซีนั่งเฝ้าอยู่ข้างกาย ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผาก เปลี่ยนผ้าพันแผล และตรวจชีพจรทุกช่วงเวลา
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 143
“อดีตราชเลขากู้เหวินชางเป็นผู้แก้ เขาให้การว่าฮ่องเต้อนุญาต เพราะไม่ต้องการให้เจ้ามีทั้งกองทัพและอำนาจการค้า”ใบหน้าของเซียวจิ้งเหยียนเย็นลง“เจ้าพบเขาที่ใด”“สำนักนักพรตนอกเมือง แต่ก่อนให้การเสร็จ มือสังหารก็บุกเข้ามาและลักพาตัวเขาไป”“แล้วเจ้ายังกลับเข้าวัง”“คนของฮ่องเต้รออยู่เชิงเขา ข้าไม่มีทางเลือกมากนัก”“พระองค์ปฏิเสธหรือ”“ปฏิเสธทุกอย่าง และกล่าวว่าข้าสร้างหลักฐานเพื่อขยายอำนาจของเจ้า”เซียวจิ้งเหยียนกำมือแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น“ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะข้า”อวี่ซีเงยหน้ามอง“อย่าคิดรับความผิดทุกอย่างไว้คนเดียว เจ้าก็ถูกปิดบังเช่นกัน”“แต่หากข้าเคยถาม หากข้าเคยตรวจสัญญาให้ละเอียด”“เจ้าก็อาจไม่พบอยู่ดี เอกสารทุกฉบับในต้าเยี่ยนถูกแก้เหมือนกันหมด”“แต่ข้าไม่เคยคิดจะถามว่าเจ้าควรได้รับสิ่งใด”น้ำเสียงของเขาต่ำลง“ข้า
หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์ บทที่ 142
เงาร่างนั้นนิ่งไป อวี่ซีก้าวผ่านทุกคนเข้าไปใกล้ แสงจากโคมในมือซูเหยาส่องให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของเซียวจิ้งเหยียน เสื้อเกราะด้านหนึ่งแตก ไหล่พันด้วยผ้าชุ่มเลือด ขาซ้ายมีไม้ดามอย่างหยาบ และริมฝีปากแห้งจนแตกร้าว เขามองนางราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเป็นความจริง“อวี่ซี”เพียงได้ยินเขาเรียกชื่อ นางก็รู้สึกว่าความกลัวทั้งหมดซึ่งกดไว้ตลอดหลายวันพังทลายลงพร้อมกัน นางรีบคุกเข่าข้างเขา มือแตะชีพจรที่ข้อมือ“เจ้ายังมีชีวิต”เซียวจิ้งเหยียนยิ้มอย่างอ่อนแรง“ข้าเคยสัญญาว่าจะกลับไปรับเจ้า”อวี่ซีเงยหน้ามองเขา ดวงตาร้อนผ่าว แต่ยังฝืนไม่ปล่อยให้น้ำตาไหล“แต่ข้าต้องเป็นฝ่ายมาหาเจ้า”นางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย“เซียวจิ้งเหยียน เจ้าทำให้ข้าเดินทางครึ่งแคว้นและถูกทหารหลวงตามล่า หากเจ้ายังกล้าตาย ข้าจะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด”เขามองใบหน้าของนางอยู่นาน ก่อนกล่าวเบา ๆ“ดีที่เจ้ามา”ประโยคเพียงสั้น ๆ ทำให้กำแพงทั้งหมดในใจอวี่ซีสั่นคลอนนางเคยบอกตน
You May Also Like
หวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.4K viewsเซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey28.7K viewsชายาแพทย์พลิกชะตา
ฮวาฮวาตีลังกาแปล687.0K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน714.4K viewsอธิษฐานเคียงคู่
ยัยหนวดแมว62 viewsเกิดใหม่ในร่างหญิงร้าย
ดอกไม้หนาม176 viewsทะลุมิติไปเป็นภรรยาที่ถูกสามีขอหย่า ยุค 80
ข้าอยากรวย/กาลามังสีดำ88 viewsทะลุมิติมาทำธุรกิจรังนกในยุค 80's
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่535 views
