All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 61 - Chapter 70

“เจ้าถูกปลดแล้ว ไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่ง”จากนั้นเขาหันไปสั่งนายกองเสบียง“เบิกอาหารแห้งสำหรับทหารห้าวัน พร้อมม้าสำรองและลูกธนูทั้งหมดครึ่งหนึ่ง ส่งไปยังกองม้าภายในหนึ่งชั่วยาม”อวี่ซีเลิกคิ้ว “ท่านจะนำกำลังไปที่ใด”“ไล่ตามศัตรู”“ด้วยเสบียงห้าวันและอาวุธครึ่งคลังหรือ”“ข้าต้องเตรียมพร้อมสำหรับการรบยืดเยื้อ”“แต่ค่ายแห่งนี้ยังมีทหารบาดเจ็บกับท่านอ๋องซึ่งหมดสติ หากนำลูกธนูออกไปครึ่งหนึ่ง ค่ายจะเหลืออาวุธป้องกันเพียงใด”หนิงเฉิงแค่นหัวเราะ“พระชายาเพิ่งยอมมอบอำนาจ ก็ควรหยุดก้าวก่ายเรื่องการทหาร”คำพูดนั้นดังพอให้บรรดานายทหารโดยรอบได้ยินชัดเจนอวี่ซีไม่โกรธ นางเพียงถอยกลับไปยืนข้างเผยจื่ออัน ราวกับยอมรับความพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์หนิงเฉิงเริ่มออกคำสั่งต่อเนื่อง เขาย้ายหน่วยรักษาคลังไปขึ้นตรงกับคนของตน เปลี่ยนทหารเฝ้าประตูทั้งสี่ด้าน ปลดเจ้าหน้าที่หอสื่อสารซึ่งอวี่ซีแต่งตั้ง และสั่งให้นำจดหมายทุกฉบับที่ถูกกักไว้ออกมาส่งทันทีเมื่อเจ้าหน้าที่นำกล่องจดหมายออกมา หนิงเฉิงหยิบฉบับที่มีเครื่องหมายดอกเหมยห้ากลีบข

เกวียนหนักหลายคันไหลลงตามทางลาด กระแทกประตูจากด้านในในจังหวะที่รถพังประตูของศัตรูชนเข้ามา แรงปะทะทำให้รถด้านนอกพลิกคว่ำ ทหารที่อยู่รอบ ๆ ถูกชนล้มระเนระนาดบนกำแพง เผยจื่ออันสั่งยิงธนูลงไปทันที ประชาชนที่อยู่แนวหลังส่งลูกธนู หิน และน้ำขึ้นมาไม่ขาดสาย จนแนวโจมตีของศัตรูเริ่มถอย ในช่วงบ่าย เมฆฝุ่นจำนวนมากปรากฏจากทางตะวันออก กองกำลังเสริมจากเมืองอันผิงและกองคาราวานติดอาวุธของมู่หรงไห่เดินทางมาถึงตามสารที่อวี่ซีส่งออกไปก่อนปิดเมืองชนเผ่าเฮยหลางเกรงถูกโจมตีจากสองด้าน จึงส่งสัญญาณถอนทัพ ทหารบนกำแพงส่งเสียงโห่ร้องดังกึกก้อง ตลอดสามวัน เมืองหลินโจวไม่แตก ประตูยังตั้งอยู่ เสบียงยังไม่ขาด ประชาชนและกองทัพไม่มีผู้ใดทอดทิ้งหน้าที่ในเวลาเดียวกัน ภายในจวนว่าการ เซียวจิ้งเหยียนลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาได้ยินเสียงโห่ร้องจากนอกหน้าต่าง จึงพยายามลุกขึ้น หมอทหารรีบห้าม แต่เขายืนยันจะออกไปดูด้วยตนเอง เมื่อถูกพยุงขึ้นไปบนกำแพง เขาเห็นภาพที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนทหารทุกกองยืนเรียงแถวอยู่เบื้องล่าง ชาวบ้านจำนวนมากยังช่วยกันเก็บหิน ซ่อมกำแพง และลำเลียงคนเจ็บ ไม่มีความวุ่นวาย ไม่มีการแ

“ข้ารู้ว่าคำขอโทษไม่อาจลบสิ่งที่เกิดขึ้นได้ และข้าไม่คิดว่าเจ้าจะยกโทษให้เพียงเพราะข้ากล่าวไม่กี่คำ”“อย่างน้อยท่านก็ยังรู้”“แต่ข้าต้องการให้เจ้ารู้ว่า ตั้งแต่วันนี้ ข้าจะไม่มองเจ้าเหมือนเดิมอีก”อวี่ซีสบตาเขา“แล้วท่านจะมองข้าอย่างไร”เซียวจิ้งเหยียนตอบช้า ๆ“ในฐานะผู้ที่สามารถยืนอยู่ข้างข้าได้”ห้องประชุมเงียบลงในทันทีถ้อยคำนั้นไม่ได้หวานซึ้ง และไม่ใช่คำสารภาพรัก แต่สำหรับบุรุษผู้เคยมองนางเป็นเพียงภรรยาที่ถูกบังคับให้แต่ง นี่คือการยอมรับที่หนักแน่นกว่ารางวัลใดอวี่ซีลดสายตาลงมองบัญชีตรงหน้า“หากท่านต้องการตอบแทนข้า ข้ามีสิ่งหนึ่งที่ต้องการ”“กล่าวมา”“ข้าต้องการสิทธิ์ปฏิรูประบบเสบียงทั้งหมดของกองทัพชายแดน”เซียวจิ้งเหยียนนิ่งไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่คาดว่านางจะขอเรื่องนี้“ทั้งหมดหรือ”“ทั้งหมด”อวี่ซีหยิบเอกสารอีกชุดออกมา“ปัญหาที่เกิด

อวี่ซีมองเครื่องหมายบนแผนที่อย่างเงียบงันหุบเขาไป๋หลางมีทางเข้าหลักเพียงสองด้าน หากยกทัพบุกตรง ๆ ฝ่ายป้องกันย่อมได้เปรียบ ต่อให้สามารถตีแตก กองทัพหลินโจวก็ต้องสูญเสียทหารจำนวนมากยิ่งกว่านั้น คนที่ต้องตายในสนามรบอาจเป็นทหารต้าเยี่ยนซึ่งถูกหลอกหรือถูกบังคับ มิใช่คนที่เต็มใจร่วมมือกับศัตรูทั้งหมด“หากเราเข้าโจมตีตอนนี้ หนิงเฉิงจะทำอย่างไร” นางถามแม่ทัพกองม้าตอบ “ย่อมตั้งรับ”“แล้วเขาจะส่งผู้ใดออกมาตายก่อน”ห้องประชุมเงียบลงอวี่ซีใช้นิ้วแตะรายชื่อทหารที่หลบหนี“เขาจะส่งทหารต้าเยี่ยนออกมาปะทะกับเรา ส่วนนักรบเฮยหลางจะอยู่แนวหลัง เท่ากับบีบให้คนของเราฆ่ากันเอง ขณะที่ศัตรูตัวจริงรักษากำลังเอาไว้”แม่ทัพอาวุโสขมวดคิ้ว “แต่ถ้าไม่ตี เราจะปล่อยให้เขาสะสมกำลังหรือ”“เราต้องตี แต่ไม่ใช่ตีที่กำแพงหุบเขา”เซียวจิ้งเหยียนเงยหน้ามองนาง “เจ้าคิดจะตีที่ใด”“ตีความเชื่อมั่นของคนที่อยู่กับเขา”อวี่ซีหยิบกระดาษอีกแผ่น

ทหารต้าเยี่ยนมากกว่าร้อยนายรวมตัวกันพยายามฝ่าประตูด้านใต้ นักรบเฮยหลางเข้าขัดขวางจนเกิดการต่อสู้กันเอง เสียงตะโกนและเสียงอาวุธดังไปทั่วหุบเขาแม้หนิงเฉิงจะนำกำลังมาปราบและสังหารผู้หลบหนีไปหลายคน แต่ยังมีทหารเกือบห้าสิบนายหนีรอดออกมาได้เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนของหนิงเฉิงกับชนเผ่าเฮยหลางแตกร้าวอย่างรุนแรง ต่างฝ่ายต่างกล่าวหาว่าอีกฝ่ายไม่ซื่อสัตย์ นักรบเฮยหลางเริ่มยึดอาวุธของทหารต้าเยี่ยน ขณะที่ทหารซึ่งเหลืออยู่เริ่มรวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เพื่อป้องกันตนเองภายในกระโจมใหญ่ของหุบเขา หนิงเฉิงกวาดถ้วยชากับเอกสารบนโต๊ะลงพื้นจนแตกกระจาย“อวี่ซี!”เสียงคำรามของเขาดังก้องไปทั่วกระโจม นายกองคนสนิทยืนก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง“คนของเราหนีไปอีกสี่สิบแปดนายขอรับ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป กองทหารเดิมจะเหลือไม่ถึงครึ่ง”หนิงเฉิงชักดาบออกจากฝัก ฟันโต๊ะไม้จนเกิดรอยลึก“นางไม่ได้ยกทัพมาสักก้าว แต่กลับชิงคนของข้าไปทีละกลุ่ม พวกทหารเชื่อว่าจ้านอ๋องจะไว้ชีวิตตามประกาศ เซียวจิ้งเหยียนไม่มีทางคิดแผนเ