All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 71 - Chapter 80

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันทีอวี่ซีวางเอกสารลง“ซูเหยา ตรวจชา”ซูเหยาใช้เข็มเงินแตะลงในน้ำชา เข็มไม่เปลี่ยนสี เพราะพิษชนิดนี้ไม่ทำปฏิกิริยากับเงิน นางจึงหยดน้ำชาลงบนผงสมุนไพรตรวจพิษที่พกติดตัว ผงสีขาวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ คนในห้องแตกตื่น“ในชามีพิษ!”เผยจื่ออันซึ่งยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูชักดาบออกทันที“จับสาวใช้ผู้นี้!”ทหารเข้าควบคุมตัวนาง สาวใช้หน้าซีดและพยายามดิ้นหนี แต่ไม่อาจหลุดจากมือทหารสองคนได้ หนิงซินนั่งนิ่ง หัวใจเต้นแรง นางคิดว่าตนรอดพ้นแล้ว เพราะพิษไม่ได้อยู่ในถ้วยที่ดื่ม แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่า ก่อนซูเหยาสลับถ้วย หนิงซินได้แตะริมฝีปากกับน้ำชาพิษและกลืนลงไปเล็กน้อย ปริมาณนั้นไม่มากพอให้เสียชีวิตทันที ทว่ามากพอให้เกิดอาการ หลังผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ระหว่างที่ทหารกำลังลากสาวใช้ออกไปสอบสวน หนิงซินก็รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาอย่างฉับพลัน นางยกมือกุมอก หายใจติดขัด“หนิงซิน?” ขุนนางหญิงผู้หนึ่งร้องเรียกใบหน้าของหนิงซินซีดเผือด ริมฝีปากเริ่มคล้ำ ก่อนร่างจะล้ม

“ควรเป็นเช่นนั้น”ยามสาย ลานหน้ากระโจมบัญชาการเต็มไปด้วยผู้คน ทหารหลายกองยืนเรียงแถวอยู่โดยรอบ ส่วนตรงกลางตั้งโต๊ะยาวสำหรับวางหลักฐาน ด้านหน้าเป็นที่นั่งของจ้านอ๋องกับแม่ทัพอาวุโสหนิงซินถูกพาตัวออกมาจากเรือนพักในสภาพอ่อนแรง ใบหน้าของนางยังซีดจากพิษ แต่แต่งกายเรียบร้อยและสวมเครื่องประดับตามฐานะสนมเอกครบถ้วน ราวกับต้องการย้ำต่อหน้าทุกคนว่านางยังไม่ใช่นักโทษเมื่อเห็นอวี่ซียืนอยู่ข้างโต๊ะหลักฐาน แววตาของหนิงซินก็เต็มไปด้วยความโกรธเกลียด“พระชายาต้องการทำให้หม่อมฉันอับอายต่อหน้ากองทัพหรือเพคะ”อวี่ซีตอบเรียบ ๆ“เจ้าเป็นผู้กล่าวหาข้าต่อหน้าคนจำนวนมาก ข้าจึงให้โอกาสเจ้าพิสูจน์คำพูดต่อหน้าพยานทั้งหมด”หนิงซินหันไปหาเซียวจิ้งเหยียน“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเพิ่งรอดตาย ร่างกายยังอ่อนแอ แต่พระชายากลับลากหม่อมฉันออกมาเช่นนี้”“ไม่มีผู้ใดลากเจ้า” เซียวจิ้งเหยียนกล่าวเสียงเย็น “เจ้ากล่าวหาพระชายาว่าวางยา เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของกองทัพและชื่อเสียงของจวน จึงต้องสอบให้ชัด”หนิงซินเม้มริมฝีปาก ก่อนค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดไว้ สาวใช้ผู้ยกชาเมื่อวานถูกนำตัวออกมาเป็นคนแรก นางคุกเข่าลงกลางลาน ร่างก

“อาจเป็นเพราะข้าเปิดดูโดยไม่รู้ว่าเป็นพิษ”“ชุ่ยเอ๋อร์เป็นคนของเจ้า เสี่ยวอวี้ได้รับเงินผ่านคนของเจ้า และของที่ใช้กลบรสพิษก็ถูกนำมาจากเรือนของเจ้า”เซียวจิ้งเหยียนกล่าวช้า ๆ ทีละคำ“เจ้าคิดว่าหลักฐานทั้งหมดเกิดขึ้นโดยบังเอิญหรือ”หนิงซินส่ายหน้าอย่างรุนแรง“พี่ชายของหม่อมฉันก่อกบฏ พระชายาจึงต้องการกำจัดหม่อมฉันไปด้วย นางจัดฉากทุกอย่างเพื่อให้พระองค์เกลียดหม่อมฉัน!”คำกล่าวนั้นทำให้แววตาของเซียวจิ้งเหยียนเย็นลงกว่าเดิม“แม้ถึงตอนนี้ เจ้าก็ยังไม่ยอมรับผิด”หนิงซินทรุดลงคุกเข่า“ท่านอ๋อง หม่อมฉันทำทุกอย่างเพราะรักพระองค์”“ความรักไม่ใช่ข้ออ้างในการสังหารผู้อื่น”เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วลาน“และผู้ที่รักข้า ไม่ควรร่วมมือกับพี่ชายซึ่งนำศัตรูมาตีเมืองของข้า”หนิงซินเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ“หม่อมฉันไม่ได้ร่วมมือกับพี่ชาย!”เซียวจิ้งเหยียนหันไปทางเผยจื่ออัน“ค้นเรือนตะว

นางกำมือแน่น“ในเมื่อพระองค์มีหลักฐานแล้ว ยังมาถามหม่อมฉันทำไม”“เพราะข้าอยากให้โอกาสเจ้าพูดความจริงด้วยตนเอง”เซียวจิ้งเหยียนตอบ“หากเจ้ายอมเปิดเผยเครือข่ายของหนิงเฉิง การสอบสวนจะคำนึงถึงความร่วมมือของเจ้า”หนิงซินหัวเราะอย่างขมขื่น“คำนึงถึงหรือเพคะ พระองค์จะลดโทษจากประหารเป็นขังคุกตลอดชีวิตหรือ จะให้หม่อมฉันมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นพระองค์กับอวี่ซีครองเมืองร่วมกัน”“โทษของเจ้าจะถูกตัดสินตามกฎหมาย ไม่ใช่ตามความรู้สึกของข้า”“เมื่อก่อนพระองค์ไม่เคยพูดเช่นนี้กับหม่อมฉัน”“เมื่อก่อนข้าผิด”คำตอบนั้นทำให้หนิงซินเงียบไปอีกครั้ง นางมองบุรุษตรงหน้าและเพิ่งตระหนักอย่างแท้จริงว่า เซียวจิ้งเหยียนซึ่งเคยปกป้องนางหายไปแล้ว หรือบางที เขาไม่เคยเป็นของนางตั้งแต่แรก เพียงแต่นางใช้ความเงียบ การละเว้น และความรู้สึกผิดของเขามาตีความเป็นความรักตามที่ตนต้องการเมื่อเซียวจิ้งเหยียนไม่ปลอบโยน นางก็เริ่มรู้สึกว่าห้องทั้งห้องเย็นลง หนิงซินจึงเปลี่ยนท่า

“จดหมาย”“จดหมายที่หนิงซินกล่าวถึงหรือ”“อาจเป็นคนละฉบับ หรืออาจเป็นฉบับเดียวกันที่ถูกตัดทอน”อวี่ซีเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ เปิดลิ้นชักทีละช่อง ทว่าด้านในมีเพียงกระดาษเปล่า พู่กันเก่า และตราประทับส่วนตัวซึ่งไม่ได้ใช้มานานนางหลับตาลง พยายามไล่ตามเศษความทรงจำที่ยังไม่สมบูรณ์ ภาพในหัวปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลังเขียนจดหมาย หญิงสาวคนนั้นไม่ได้เก็บไว้ในลิ้นชัก แต่ลุกไปยังชั้นหนังสือ ดึงตำราเล่มหนึ่งออกมา แล้วเปิดช่องลับด้านหลังอวี่ซีลืมตาทันที นางเดินตรงไปยังชั้นหนังสือ ลูบสันตำราทีละเล่ม จนพบหนังสือรวมบทกวีจากแคว้นเยว่ซึ่งมีฝุ่นน้อยกว่าตำราเล่มอื่น เมื่อดึงออก แผ่นไม้ด้านหลังก็ขยับเล็กน้อย เยี่ยนหลัวรีบเข้ามาช่วยเปิดภายในช่องลับมีห่อผ้าเก่า มัดด้วยริบบิ้นสีซีด เมื่อคลี่ออกจึงพบจดหมายหลายฉบับ บางฉบับไม่เคยปิดผนึก บางฉบับเขียนเพียงครึ่งเดียว และบางฉบับถูกฉีกจนเหลือเพียงเศษ ซูเหยามองตัวอักษรแล้วกล่าวเบา ๆ“นี่เป็นลายมือของพระชายาเดิมจริงเพคะ”อวี่ซีหยิบฉบับหนึ่งขึ้นมากระดาษบางส่วน