All Chapters of เปิ่นหวางเฟย 八王妃: Chapter 11 - Chapter 20

“ในที่สุดก็เสร็จสักที!”หลี่หยู่ปัดมือของตนเองอย่างภาคภูมิใจในขณะที่ไป่มู่ชิงเอนกายมองแล้วสำรวจไปรอบๆ ในที่สุดห้องของนางที่คาดว่าจะต้องนอนเพียงผู้เดียวแบบนี้ไปตลอดก็เสร็จเรียบร้อย!แล้วนี่ก็คือที่พักพิงแห่งใหม่ของนางที่ไร้แม่เลี้ยงและพี่สาวใจร้ายมายุ่งวุ่นวายให้รำคาญใจ“องค์หญิงเพคะ แล้วระหว่างที่รอเข้าพิธี พวกเราต้องทำอะไรบ้าง”นางกำนัลตัวน้อยเดินเข้ามาหา ทรุดลงที่ข้างเตียงแล้วเอ่ยถามอย่างสนใจ“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน หากพวกเขาอยากให้เราทำอะไรเดี๋ยวก็มาบอกเองแหละ”ไป่มู่ชิงโคลงศีรษะ เสด็จพ่อเองก็เพียงกำชับมาว่าให้ประพฤติตนดีๆ อ่อนน้อมถ่อมตน วาจาแว่วหวาน เชื่อฟังปรนนิบัติสามี ทำตัวเป็นชายาที่ดี ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายให้สามีรักใคร่เอ็นดูเพื่อต่อไปชีวิตจะได้มีความสุขเท่านั้น“องค์หญิง ท่านอ๋องเรียกพบเพคะ”เสียงที่ดังขึ้นหน้าประตูแฝงไปด้วยความเกรงใจอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นก็ยังฉะฉานและชัดเจน“ได้ ข้าจะรีบไป”เอ่ยตอบออกไปเช่นนั้นแม้หัวคิ้วทั้งสองจะขมวดติดกัน มิใช่ว่าเขาต้องการหลีกหนีให้พ้นหน้านางหรอกหรือ เมื่อวานก็เพิ่งเจอกัน เหตุใดวันนี้ถึงได้เรียกพบอีกแล้วเล่าไป่มู่ชิงใช้เวลาแต่งตัวเพียงหนึ

“มิคิดว่าน้องแปดจะพาองค์หญิงมาด้วยตนเองเช่นนี้”ฉู่ซูเหยียนไม่ได้ตอบ เพียงแต่กระตุกริมฝีปากขึ้นข้างหนึ่งเท่านั้นหวงไท่จื่อเฟยยืดตัวขึ้น ก้าวตรงมาหาคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปทางจางกุ้ยเฟยแล้วแนะนำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“พระสนมจาง นี่คือองค์หญิงเก้าจากเหอเป่ยเพคะ”ในที่สุดจางกุ้ยเฟยที่พยายามหลบหน้าหลบตาอยู่ก็ต้องช้อนสายตาขึ้นมองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“งดงามเหมือนกับพระสนมไป่จริงๆ”น้ำเสียงอ่อนหวานกล่าวพลางคลี่ยิ้ม แต่ถึงกระนั้นดวงตาของนางกลับมิได้ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย“ขอบพระทัยเพคะ”ซูเสี่ยนพ่นลมหายใจออกคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง“น่าเสียดายที่พระสนมไป่ตัดสินพระทัยเช่นนั้น”สิ้นประโยคทำให้บรรยากาศที่ดูสบายเมื่อครู่กลับหนาวเย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุพร้อมๆ กับจางกุ้ยเฟยที่มีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดฉู่ซูเหยียนมองการสนทนาตรงหน้าด้วยความเมินเฉย ดวงตาลึกล้ำราวกับอยู่ในก้นบึ้งมหาสมุทร“ดูเหมือนว่าพระชายาจะสนิทสนมกับพระสนมจางนัก”ซูเสี่ยนโคลงศีรษะเบาๆ“ข้าส่งคนไปเชิญองค์หญิงมาก็เพื่อวัดตัวตัดชุดมงคล ในระหว่างที่รอบังเอิญเจอพระสนมดีดเพลงพิณไพเราะนัก” ตอบละเมียดละไม น้ำเสียงมิไ

ท่ามกลางท้องพระโรงใหญ่แห่งวังหลวง ประดับประดาไปด้วยผ้าแพรสีแดงชาดมากมาย เสียงดนตรีบรรเลงไพเราะ พร้อมด้วยบรรดานางกำนัลและขันทียืนร่ายล้อมอย่างเป็นระเบียบเบื้องบนนั่น ฮ่องเต้กำลังแย้มยิ้มด้วยใบหน้าชื่นมื่น ในขณะที่องค์รัชทายาท พระชายาและเหล่าองค์ชายองค์หญิงนั่งประจำโต๊ะตนเองอย่างเงียบเชียบฮ่องเต้หันไปพยักหน้าให้กับขันทีผู้หนึ่งคล้ายเป็นการให้สัญญาณ หลังจากนั้นจึงมีเสียงทุ้มตะโกนกึกก้องไปทั่ว“เชิญองค์หญิงเก้าแห่งแคว้นเหอเป่ย ไป่มู่ชิงและองค์ชายแปดแห่งถงเยว่ ฉู่ซูเหยียน ร่วมพิธีอภิเษก”สิ้นประโยค ประตูไม้ใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างพร้อมเพรียง เผยให้เห็นร่างชายหญิงในชุดมงคลสีแดงเจิดจ้าเคียงคู่กันอยู่ไกลๆไป่มู่ชิงเหลือบมองคนข้างกายผ่านผ้าคลุมศีรษะเล็กน้อยก่อนจะย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้ นับตั้งแต่ถูกจับแต่งตัวเข้าวังหลวงมา หมอนี่ก็เอาแต่ตีหน้าขรึมและไม่พูดไม่จาอะไรกับนางเลยแม้แต่ประโยคเดียวยังไม่ทันที่จะได้ว่าร้ายในใจไปมากกว่านั้น มือหยาบหนาที่ผ่านการออกศึกมานานก็เอื้อมมากอบกุมมือบางไว้แน่นจนหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตาของเขายังเรียบเฉย ไป่มู่ชิงจึงทำได้เพียงแต่พ่นลมหายใจแล้วปล่อยให้

ฉู่ซูเหยียนลอบถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ถึงนางไม่แสดงกิริยาออกมาเช่นนี้เขาก็มิเสี่ยงยัดเยียดหัวใจหมูเข้าปากนางอีกแน่นอน เห็นจากหน้าตาที่คล้ายจะจมน้ำตายเมื่อครู่แล้วก็ได้แต่ต่อว่าสตรีเรื่องมากผู้นี้ในใจเท่านั้นชายหนุ่มขยับริมฝีปากเล็กน้อย เปล่งเสียงออกมาเบาราวกับกระซิบ“คีบให้ข้า”“ได้”ไป่มู่ชิงรีบคว้าตะเกียบอย่างว่าง่ายเพื่อป้องกันไม่ให้เขาเปลี่ยนใจมาคีบยัดใส่ปากนางเสียก่อน แต่ถึงกระนั้นในใจก็ยังมีความระแวงคนตรงหน้านี้อยู่เก้าในสิบส่วน!หมอนี่น่ะเจ้าเล่ห์นัก!!เมื่อรับเข้าปากมาเคี้ยวจนหมด ใบหน้าคมถมึงทึงขึ้นเล็กน้อย แววตาแฝงไปด้วยโทสะวูบหนึ่ง หางตาเหลือบมองร่างบอบบางแล้วก็ได้แต่ขบกัดริมฝีปากรสชาตินี้...สตรีมากเรื่องตรงหน้ามิสมควรจะได้กินเป็นอย่างยิ่ง!ฉู่ซูเหยียนเอื้อมมือไปคีบหัวใจหมูอีกหนึ่งชิ้นขึ้นมาในขณะที่ไป่มูชิงกัดฟันแน่นอย่างลืมตัว คิดในใจว่าหากหมอนี่เกิดทำแบบจานก่อนหน้านู้นแล้วนางจะพ่นอาหารใส่หน้าเขาเลยดีหรือไม่!หากแต่สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดนั่นก็คือฉู่ซูเหยียนกลับส่งหัวใจหมูชิ้นนั้นเข้าปากตัวเองฮ่องเต้เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ในขณะที่สีหน้าคนอื่นเริ่มมิสู้ดีนัก ท่านอ๋อง

ที่แท้...“ท่านอ๋องโปรดเมตตา หม่อมฉันเพียงจะช่วยพระองค์ถอดเสื้อผ้าออกเท่านั้นเพคะ”ไป่มู่ชิงรีบทรุดลงบนพื้น แสร้งบีบเค้นน้ำตามากมายทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยความฉงน ความคิดของอีกฝ่ายที่นางได้ยินเต็มไปด้วยความกังวลใจและเศร้าหมองคนที่วางยาคือองค์รัชทายาทเช่นนั้นหรือ?เพราะอะไรกันเล่า...นัยน์ตาไป่มู่ชิงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ แต่ถึงกระนั้นก็พยายามซุกซ่อนมันไว้ เหลือเพียงร่างกายอันสั่นเทาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว“ผ้าชุบน้ำได้มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เสียงวิ่งตึกตักพร้อมทั้งปรากฏร่างของหมางกั๋วที่หน้าประตูทำให้หญิงสาวลอบถอนหายใจในขณะที่ฉู่ซูเหยียนยังคงจ้องมองนางเขม็งด้วยความไม่ไว้วางใจในที่สุดชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง“กลับไปได้แล้ว”“เพคะ”ไป่มู่ชิงรีบขานรับคำเขาก่อนจะกุลีกุจอเดินออกไปคล้ายกับจะหวั่นเกรงเขา หากแต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายหากองค์รัชทายาทเป็นฝ่ายวางยาฉู่ซูเหยียน ก็แสดงว่าพวกเขามีปัญหากันมาก่อน ศึกชิงบัลลังก์เช่นนั้นหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า ในเมื่อฮ่องเต้เองก็แต่งตั้งฉู่เหวินหงไปแล้วนี่ช่างเถิด! หญิงสาวตอบตัวเองเช่นนั้น คิดแค่ว่าตอนนี้เรื่องพี่สามยังไม่มีเบ