Semua Bab นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: Bab 101 - Bab 110

ยามบ่าย สาวใช้ที่สวี่เยว่หรานส่งตัวออกไปสืบข่าวเรื่องของตระกูลรองของเสิ่นกั๋วกง ก็รีบเร่งฝีเท้ากลับมารายงานถึงข้อมูลเชิงลึกที่ไปสืบมาได้ทั้งหมดทันทีตามข้อมูลที่เสี่ยวหลินรายงาน ตระกูลเสิ่นในเมืองหลวงนั้น แท้จริงแล้วถูกแบ่งออกเป็นสองสายใหญ่ๆ แม้จะใช้สกุลเดียวกันและพำนักอยู่ใกล้ชิดกันในย่านขุนนางชั้นสูง ทว่ากลับมีการแยกบ้านออกจากกันอย่างเป็นทางการอย่างชัดเจนในส่วนของจวนกั๋วกงสายหลัก เป็นที่พำนักของเสิ่นกั๋วกงผู้นำตระกูล ร่วมกับบุตรชายคนโต เสิ่นผิงเฟย ผู้ดำรงตำแหน่งเป็นซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง ซึ่งเป็นบิดาแท้ๆ ของเสิ่นซูหนานคุณหนูผู้เอาแต่ใจนั่นเอง ทางสายหลักนี้กุมอำนาจและผลประโยชน์ส่วนใหญ่ของตระกูลไว้ โดยมีเป้าหมายหลักคือการสืบทอดบรรดาศักดิ์กั๋วกงต่อไปในอนาคตส่วนอีกสายหนึ่งคือจวนสายรอง ซึ่งได้ทำการแยกบ้านออกมาตามธรรมเนียมปฏิบัติของตระกูลใหญ่ เมื่อบุตรชายเติบโตและต่างคนต่างมีหน้าที่การงานใหญ่โตจนเรือนเดิมเริ่มคับแคบ การแยกบ้านนี้มิได้เกิดจากความบาดหมางหรือการทะเลาะเบาะแว้งแย่งชิงสมบัติแต่อย่างใด หากแต่เป็นเพราะความเหมาะสมตามสถานะจวนสายรองนี

หลังจากที่ลู่เฉียนและจางซานได้ลิ้มลองรสชาติอาหารอันแปลกใหม่และเปี่ยมด้วยเอกลักษณ์ฝีมือของสวี่เยว่หรานจนหมดเกลี้ยงทุกจาน บรรยากาศภายในห้องรับรองชั้นสองของร้านค้าธัญพืชก็เต็มไปด้วยความคึกคักและพลังแห่งความฮึกเหิม ทุกคนต่างรู้ดีว่าก้าวแรกในการสร้างชื่อเสียงให้กับกิจการร่วมทุนครั้งนี้ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างงดงามแล้วเมื่อความประทับใจผ่านพ้นไป โจวอวิ๋นเฟิงจึงผายมือเชิญสหายทั้งสองเข้าสู่การหารือวาระสำคัญถัดไป นั่นคือการเลือกสรรทำเลที่ตั้งและชื่อของภัตตาคารแห่งใหม่“ในเมื่อรสชาติอาหารผ่านการทดสอบและเป็นที่ยอมรับของพวกเราทุกคนแล้ว ขั้นตอนต่อไปที่เราต้องรีบจัดการให้เป็นรูปเป็นร่างโดยเร็วก็คือเรื่องของทำเลที่ตั้งและชื่อร้าน” โจวอวิ๋นเฟิงเอ่ยเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงจริงจังและคล่องแคล่วลู่เฉียนพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง มือหนายกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะเอ่ยข้อมูลที่ตนเองไปสำรวจขึ้นมา“เรื่องทำเลร้าน ข้าได้ลองตระเวนสำรวจดูทั่วเมืองหลวงมาแล้ว อาคารขนาดใหญ่หลังเก่าบริเวณย่านการค้าฝั่งประตูตะวันออกของเมืองหลวงเพิ่งจะปิดกิจการและประกาศปล่อยเช่ารวมถึงขายขาด เดิมทีสถานที่แห่งนั้นเคยเ

ณ จวนแม่ทัพเสิ่นแห่งตระกูลสายรอง ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปอีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองกลับกรุ่นไปด้วยความรู้สึกน่าเบื่อหน่ายและชวนให้อึดอัดใจยิ่งนักเสียงฝีเท้าพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักอย่างไม่สำรวมของเด็กสาวดังล่วงหน้ามาก่อนร่างอรชรจะมาถึง ไม่นานนัก ร่างของเสิ่นซูหนานในชุดอาภรณ์ผ้าแพรสีชมพูสดปักลายดอกไม้ประดับไข่มุกระยิบระยับ ก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องโถงโดยไม่รอให้บ่าวไพร่ได้ทันขานรับ นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้างดงามที่ถูกแต่งแต้มอย่างจัดจ้านฉายแววถือดีและเย่อหยิ่งตามนิสัยที่ถูกตามใจจนเสียคนผู้ที่นั่งจิบชาอยู่ภายในห้องอย่างสงบเรียบร้อยคือ เสิ่นซินหลิง บุตรีแห่งจวนแม่ทัพ หญิงสาวในชุดอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเรียบง่ายแต่สง่างาม นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้ด้วยกิริยาสุภาพนุ่มนวล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลูกพี่ลูกน้องวัยย่างสิบเจ็ดผู้มาเยือนด้วยแววตานิ่งสงบ“พี่หญิงซินหลิง ข้ามาหาโดยไม่บอก หวังว่าพี่หญิงคงไม่ถือสา” เสิ่นซูหนานเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงแหลมสูงและกระเง้ากระงอดเล็กน้อยตามประสาคนเอาแต่ใจ นางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะ

ในห้องครัวของเรือนรองอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานละมุนของแป้ง และน้ำตาลเคี่ยว สวี่เยว่หรานกำลังยืนง่วนอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวใหญ่ โดยมีฟู่หลิงและหว่านชุ่ยคอยช่วยส่งอุปกรณ์และวัตถุดิบให้อย่างคล่องแคล่ววันนี้หลังจากปรุงเครื่องปรุงสำเร็จเอาไว้เตรียมพร้อมฝึกพ่อครัวแล้ว หญิงสาวตั้งใจจะลงมือทำขนมพิเศษเพื่อนำไปเป็นของขวัญวันเกิดมอบให้แก่เสิ่นซูหนานในงานวันเกิดที่จะถึงนี้ ขนมที่นางเลือกทำคือ ตั้นเกา หรือในยุคของเธอก็คือขนมเค้ก ที่ประยุกต์วิธีการทำขึ้นมาให้เข้ากับยุคสมัยโบราณโดยอาศัยภูมิปัญญาและวัตถุดิบเท่าที่มีสวี่เยว่หรานเริ่มต้นขั้นตอนแรกด้วยการแยกไข่แดงและไข่ขาวออกจากกันอย่างระมัดระวัง นางนำไข่แดงมาผสมเข้ากับแป้งสาลีเนื้อละเอียด นมสดหอมมัน และน้ำมันพืชเล็กน้อย ใช้ตะเกียบตีส่วนผสมทั้งหมดให้เข้ากันจนกลายเป็นเนื้อเนียนเหลวสีเหลืองนวลไร้เม็ดแป้งจากนั้น หญิงสาวหันมาจัดการกับส่วนสำคัญที่สุด นั่นคือการตีไข่ขาวให้ขึ้นฟู หยิบไม้ตีไข่ทำจากซี่ไม้ไผ่สานรวมกันเป็นแพหนา แล้วเริ่มออกแรงข้อมือตีไข่ขาวอย่างสม่ำเสมอและรวดเร็ว พร้อมกับทยอยเติมน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ลงไปทีละน้อยอย่างใจเย็น

รถม้าประจำตระกูลโจวเคลื่อนตัวกลับมาถึงจวนโหวอย่างราบรื่น โจวอี้หยางก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่ยังคงขุ่นมัวและหนักอึ้งในใจ ภาพเหตุการณ์ความเอาแต่ใจและวาจาอันหยาบคายของเสิ่นซูหนานที่ร้านขนมยังคงติดตาเขาไม่รู้ลืมเมื่อเดินเข้ามาถึงห้องโถงด้านใน หลี่เหลียนฮวา ก็ส่งยิ้มรอต้อนรับด้วยความคาดหวัง“ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วแดงที่แม่ฝากซื้อเล่า ได้มาหรือไม่ แม่เห็นเจ้าบอกว่าจะแวะซื้อให้เสียหน่อย” โจวฮูหยินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี“ท่านแม่ ลูกต้องขออภัยด้วย พอดีระหว่างทางเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเล็กน้อย ข้าจึงไม่ได้แวะซื้อขนมกลับมาให้ท่านขอรับ”หลี่เหลียนฮวาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ นางกวาดสายตามองบุตรชายที่ดูมีท่าทางครุ่นคิดและเคร่งเครียดผิดปกติ “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ เหตุใดหน้าตาจึงดูเคร่งเครียดเช่นนั้น หรือว่างานภายนอกมีปัญหาอันใด”โจวอี้หยางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจหยิบยกประเด็นที่ค้างคาใจขึ้นมาเอ่ยถามมารดาด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ท่านแม่ ลูกมีเรื่องอยากจะถามท่านสักหน่อย เรื่องคู่หมั้นของข้า คุณหนูเสิ่นซูหนาน ท่านแม่รู้จักนิสัยใจคอที่แท้จริงของนางดีแค่ไหนหร