جميع فصول : الفصل -الفصل 130

ที่เรือนพักพิงหลังเก่าของสกุลหลินมีเสียงโวยวายที่ดังระงมไม่เว้นแต่ละวัน นับตั้งแต่เหตุการณ์ความพินาศในอดีตผ่านมา หลินอวี่เฉียงผู้เคยเย่อหยิ่งและมั่นใจว่าภรรยาจะไม่มีวันทอดทิ้งตนไปไหน บัดนี้ได้สำนึกรู้ซึ้งถึงความยากลำบากของชีวิตกิจการร้านค้าข้าวของสกุลหลินที่เคยตกต่ำจนเกือบเอาตัวไม่รอด ในตอนนี้ด้วยความช่วยเหลือและการประคับประคองอย่างสุดกำลังของหลินเช่อผู้เป็นบิดา ทำให้ร้านค้าข้าวกลับมาพออยู่ตัวได้ แม้จะไม่ได้รุ่งเรืองเฟื่องฟูเหมือนในยุคที่เคยรุ่งเรืองขีดสุดที่ไป๋ซูหนิงทำเอาไว้ แต่ก็ยังพอมีรายได้เลี้ยงปากเลี้ยงท้องและประคับประคองร้านให้ค้าขายต่อไปได้วันต่อวันทว่าปัญหาใหญ่ไม่ได้อยู่ที่เรื่องกิจการร้านค้า หากแต่เป็นความวุ่นวายภายในครอบครัวที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆในเรือนหลัง จางลี่อิงผู้เป็นมารดาเขา ซึ่งล้มป่วยเรื้อรังจากการวางหมากทิ้งเอาไว้ของไป๋ซูหนิงก่อนหายตัวไป บัดนี้อาการป่วยของนางได้หายเป็นปกติและร่างกายกลับมาแข็งแรงขึ้นทุกวันแล้ว และเมื่อร่างกายกลับมามีเรี่ยวแรงสมบูรณ์ดี สิ่งแรกที่นางนึกถึงก็คือการทวงคืนอำนาจ และการระบายความอัดอั้นตันใจที่เคยสะ

ยามสาย ณ ร้านขายธัญพืชสกุลโจว สวี่เยว่หรานได้นำอาหารสูตรพิเศษและขนมฝีมือของนางมาที่ร้านธัญพืช เพื่อให้ลู่เฉียนและจางซาน สหายสนิทผู้ร่วมหุ้นทำภัตตาคารกับโจวอวิ๋นเฟิง ได้ทดลองชิมรสชาติเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนเปิดร้านอาหารหน้าตาน่ารับประทานถูกจัดวางไว้อย่างประณีต คุณชายทั้งสองใช้นะตะเกียบหยิบอาหารเข้าปากลิ้มลองรสชาติ ทันทีที่เคี้ยวลงไป ทั้งสองคนก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ รสชาติที่กลมกล่อม แปลกลิ้น และอร่อยล้ำไม่เหมือนร้านใดในเมืองหลวงทำให้พวกเขาต้องอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความชื่นชม“รสชาตินี้ช่างยอดเยี่ยมและแปลกใหม่ยิ่งนัก พี่สะใภ้ ข้าไม่เคยลิ้มลองอาหารรสชาติวิเศษเช่นนี้มาก่อนเลย ท่านทำมาให้เลือก พวกเราไม่เลือกหรอก ท่านทำอะไรมาก็คงขายดีทั้งนั้น” จางซานเอ่ยชมด้วยความตื่นเต้นลู่เฉียนพยักหน้ารับเห็นพ้องด้วยแววตาเป็นประกาย “จริงอย่างที่จางซานว่า ฝีมือการทำอาหารของพี่สะใภ้ช่างเลิศล้ำ อาหารจานนี้หากนำไปขายในภัตตาคารของเรา รับรองว่าต้องเรียกแขกให้แห่กันมาอุดหนุนจนแน่นร้านแน่ๆ”หญิงสาวยิ้มรับคำชม ก่อนจะเอ่ยด้วยความเขินอาย“คุณชายทั้งสอง อย่าเรียกข้าว่าพี

แสงแดดยามสายส่องผ่านบานหน้าต่างของร้านขายธัญพืชสกุลโจวเข้ามาในห้องรับรองชั้นสอง กลิ่นหอมหวานละมุนของขนมสูตรพิเศษที่หน้าตาน่ารับประทาน ส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอสวี่เยว่หราน ยืนมองลู่เฉียนและจางซานที่กำลังหยิบขนมตั้นเกาขึ้นมาลิ้มลองด้วยความตื่นเต้น ทันทีที่ขนมสัมผัสกับปลายลิ้นและเคี้ยวลงไปช้าๆ ดวงตาของทั้งสองคนก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความประทับใจ รสชาติความหวานกลมกล่อมกำลังดี ไม่เลี่ยนจนเกินไป อีกทั้งเนื้อสัมผัสด้านในยังนุ่มฟูละมุนลิ้น ชนิดที่ว่าหาทานที่ไหนในเมืองหลวงไม่ได้อีกแล้ว ทำให้คุณชายทั้งสองถึงกับเสียอาการ“สวรรค์!” จางซานอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความเคลิบเคลิ้ม เขารีบเคี้ยวขนมในปากให้หมดก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงชื่นชม“ขนมตั้นเกานี้ช่างอร่อยล้ำเลิศอะไรเช่นนี้ เนื้อสัมผัสนุ่มละมุน หอมกลิ่นความหวานธรรมชาติ ช่างเป็นขนมที่รังสรรค์ขึ้นมาได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆ”ลู่เฉียนพยักหน้ารัวๆ เห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง เขารีบหยิบถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบตามทันที “จริงด้วย ยิ่งได้ทานคู่กับน้ำชาร้อนๆ รสชาติยิ่งเข้ากันได้อย่างลงตัวอย่างไร้ที่ติ รสหวานของขนมตัดกับความขมฝาดเล็กน้อยของใบชาได

บรรยากาศภายในห้องรับรองบนชั้นสองของร้านขายธัญพืชสกุลโจวพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ท่าทางการเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะอย่างใช้ความคิดของสวี่เยว่หราน ไม่เพียงแต่สร้างความประหลาดใจ แต่ยังกระชากวิญญาณของหลินอวี่เฉียงให้หลุดลอยไปชั่วขณะภาพท่วงท่า การวางมือ และแววตาที่เยือกเย็นลุ่มลึกยามใช้ความคิดเช่นนี้ ช่างถอดแบบพิมพ์เดียวกันออกมาจาก อดีตภรรยาผู้เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาในอดีตไม่มีผิดเพี้ยนบัณฑิตหนุ่มเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ร่างกายชาวาบไปทั้งร่าง ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรงจนปวดหนึบ ความทรงจำเก่าๆ และความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ ริมฝีปากแห้งผากสั่นเทา ก่อนที่เขาจะเผลอหลุดปากอุทานเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างลืมตัว“หนิงเอ๋อร์!”ท่าทางและคำเรียกขานที่หลุดออกมาจากปากของหลินอวี่เฉียงทำให้โจวอวิ๋นเฟิงขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความไม่พอใจ ชายหนุ่มจ้องมองแขกผู้ไร้มารยาทด้วยแววตาคมกริบและเต็มไปด้วยความระแวงสวี่เยว่หรานชะงักไปชั่วครู่ นางหยุดเคาะนิ้วลงทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตสามีด้วยแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็

สวี่เยว่หรานใช้เวลาตลอดช่วงเช้าอยู่ภายในห้องครัวของเรือนรอง เพื่อลงมือถ่ายทอดวิธีทำอาหารและเคล็ดลับความอร่อยให้กับพ่อครัวฝีมือดีสองคนที่นางคัดเลือกไว้สำหรับเตรียมเปิดภัตตาคารใหม่กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเครื่องปรุงรสสูตรพิเศษลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณครัว หญิงสาวเดินไปเปิดไหดินเผาใบใหญ่ที่ปิดผนึกไว้อย่างดี ภายในบรรจุเครื่องปรุงรสสูตรลับเฉพาะที่นางผสมขึ้นเองด้วยวัตถุดิบชั้นดีและกรรมวิธีอันพิถีพิถัน นางตักเครื่องปรุงนั้นใส่ลงในกระทะตามสัดส่วนที่พอเหมาะ ก่อนจะผัดคลุกเคล้ากับวัตถุดิบต่างๆ จนเกิดเป็นกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอพ่อครัวทั้งสองยืนดูขั้นตอนการทำอย่างตั้งใจและจดจำทุกรายละเอียด เมื่ออาหารเสร็จสิ้นและถูกตักใส่จาน ทั้งสองคนก็ได้รับอนุญาตให้ทดลองชิมฝีมือของตนเองที่ทำตามคำแนะนำของฮูหยินน้อยทันทีที่อาหารรสเลิศสัมผัสปลายลิ้น พ่อครัวทั้งสองถึงกับเบิกตากว้างด้วยความทึ่งและชื่นชม รสชาติที่กลมกล่อม มีมิติ แปลกใหม่ และอร่อยล้ำไม่ซ้ำใครเช่นนี้ เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยลิ้มลองมาก่อนในเมืองหลวงเลยแม้แต่ร้านเดียว“อร่อยมาก อร่อยเหลือเกินขอรับฮูหยิน รสชาติกลมกล่อมและหอมเค