LOGINยามบ่าย สาวใช้ที่สวี่เยว่หรานส่งตัวออกไปสืบข่าวเรื่องของตระกูลรองของเสิ่นกั๋วกง ก็รีบเร่งฝีเท้ากล
โจวอวิ๋นเฟิงนั่งอยู่ที่ห้องหนังสือ วันนี้เขาตั้งใจไม่เดินทางไปดูแลภัตตาคาร โดยปล่อยให้ลู่เฉียนและจางซานเป็นผู้ดูแลจัดการทั้งหมด ชายหนุ่มใช้เวลาตลอดทั้งวันเพื่อช่วยภรรยาตรวจสอบสมุดบัญชีของร้านค้าธัญพืชอย่างละเอียด เพราะเขาเห็นว่าช่วงนี้นางกำลังงวดอยู่กับการคิดค้นสูตรเครื่องปรุงรสใหม่ๆ จากเครื่องเทศหลากชนิดที่มีในคลังไม่เพียงเท่านั้น โจวอวิ๋นเฟิงยังตั้งใจช่วยวางแผนเปิด ร้านขายเครื่องเทศและสมุนไพร ที่นางเคยพูดไว้อีกด้วย ทั้งเรื่องการสำรวจทำเลในย่านการค้า การจัดสรรเครื่องเทศและสมุนไพร ไปจนถึงกลยุทธ์การขายที่แปลกใหม่เพื่อดึงดูดลูกค้า ซึ่งทั้งหมดนี้นางเรียกมันว่า แผนธุรกิจ แนวทางที่ไม่คุ้นหูแต่ก็พอเข้าใจได้ และเขาไม่เคยถามถึงที่มาของแนวคิดนี้เพราะเชื่อมั่นในตัวภรรยาเขาเป็นผู้ลงมือคิดและประมวลผลทุกอย่างด้วยตนเอง โดยนำความรู้และวิสัยทัศน์ที่เคยเรียนรู้มาจากภรรยามาประยุกต์ใช้อย่างลงตัว เพื่อหวังจะแบ่งเบาภาระและช่วยให้ความฝันของนางเป็นจริงโดยไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยในขณะที่โจวอวิ๋นเฟิงกำลังจดจ่ออยู่กับการคัดแบบแปลนร้านค้าและตัวเลขบัญชีบนโต๊ะทำงาน ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเป
ภายในเรือนครัวชั้นในของสกุลโจว เต็มกลิ่นหอมของเครื่องเทศอบแห้งหลากชนิด สวี่เยว่หรานนั่งมองฟู่หลิงที่กำลังตวงสัดส่วนของสมุนไพรและเครื่องเทศตามสูตรลับเฉพาะอย่างคล่องแคล่ว ขั้นตอนนี้มีเพียงนางและคนสนิทที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้สัดส่วนที่ถูกต้อง ก่อนจะส่งต่อให้สาวใช้ที่ไว้ใจได้ในเรือนครัวนำไปบดผสมและบรรจุลงหีบห่ออย่างมิดชิดในยามนี้ เครื่องเทศสูตรสำเร็จและซีอิ๊วหมักสูตรลับเฉพาะตัวของสวี่เยว่หราน ได้ถูกภัตตาคารและโรงเตี๊ยมใหญ่ชั้นนำในเมืองหลวงทำสัญญาซื้อขายไปแล้วถึงสามแห่ง ผลลัพธ์ที่ตามมาเป็นไปตามแผนการที่วางไว้ทุกประการ ความขัดแย้งและความอิจฉาริษยาจากคู่แข่งทางการค้าที่ลดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะพวกเขาได้เปลี่ยนสถานะมาเป็นคู่ค้าที่ได้รับผลประโยชน์ร่วมกัน อีกทั้งยังช่วยกระจายระบายจำนวนลูกค้าที่เคยแออัดยัดเยียดอยู่แค่ภัตตาคารรสเลิศล้ำเพียงแห่งเดียวไปยังร้านของพวกเขา และที่สำคัญที่สุด มันกำลังสร้างรายได้และผลกำไรเข้ากระเป๋าสกุลโจวอย่างมหาศาลในทุกๆ เดือนทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังทอดสายตามองหีบเครื่องเทศด้วยความพึงพอใจอยู่นั้น เสี่ยวหลินสาวใช้หน้าตาสะอาดสะอ้าน
หลังจากพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมากแล้ว โจวอวิ๋นเฟิงมองดูภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่พยายามอดกลั้นมาเกือบสองเดือนนับตั้งแต่รู้ข่าวเรื่องการตั้งครรภ์เขาขยับเข้าไปชิดร่างบาง ประคองใบหน้าเนียนนุ่มขึ้นมาสบตา นัยน์ตาคมกริบสั่นไหวเล็กน้อย ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปกระซิบถามข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าและเจือความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด“ฮูหยิน... คืนนี้พวกเราทำ... ทำเรื่องนั้นได้หรือไม่” โจวอวิ๋นเฟิงใช้นิ้วโป้งไล้แก้มใสเบาๆ ด้วยความห่วงใยแต่ก็มีความหวัง“ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะกระทบกระเทือนลูกในท้องของพวกเราหากเจ้ายังไม่พร้อม หรือรู้สึกไม่สบายตัวแม้แต่น้อย บอกข้าตามตรง ข้าทนอดทนได้”สวี่เยว่หรานฟังคำถามอันตรงไปตรงมาปนความใส่ใจของสามีแล้ว หัวใจก็พลันกระตุกวูบด้วยความเขินอาย หญิงสาวหลบสายตาลงต่ำ ช้อนตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเอียงอายยิ้มออกมาบางๆ มือเรียวบางยกขึ้นจับมือหนาของเขามาทาบลงบนอกตนเอง แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนหวาน“ท่านพี่ เมื่อกลางวัน ข้าแอบถามท่านหมออย่างละเ
ยามค่ำคืนอันเงียบสงบ สวี่เยว่หรานนั่งเอนกายอยู่บนเตียงนุ่ม โดยมีโจวอวิ๋นเฟิงนั่งลงเคียงข้าง ชายหนุ่มบรรจงประคองถ้วยน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้ภรรยา ก่อนจะหยิบเอาสมุดบัญชีสรุปรายได้ของภัตตาคารรสเลิศล้ำในรอบเดือนที่ผ่านมาขึ้นมาเปิดให้นางดูด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ“ฮูหยิน... ดูนี่สิ กำไรของภัตตาคารเราในเดือนนี้ หลังจากหักค่าใช้จ่ายและต้นทุนทั้งหมดแล้ว เพิ่มสูงขึ้นกว่าเดือนก่อนถึงสองเท่าตัวเลยนะ และนี่คือส่วนแบ่งกำไรที่พวกเราสามคนแบ่งกันอย่างถูกต้องตามสัญญา” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ดวงตาทอประกายความสุขและภาคภูมิใจสวี่เยว่หรานรับสมุดบัญชีมาปรายตามอง ตัวเลขกำไรก้อนโตทำให้นางแย้มยิ้มออกมา “ยอดเยี่ยมยิ่งนักเจ้าค่ะท่านพี่ กิจการรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ สหายของท่านพี่คงจะดีใจกันไม่น้อยเลยใช่ไหมเจ้าคะ”โจวอวิ๋นเฟิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างยินดีเมื่อนึกถึงเรื่องเล่าของสหายสนิท“แน่นอนสิ วันก่อนลู่เฉียนวิ่งโร่มาเล่าให้ข้าฟัง เขาบอกว่าพอเขานำเงินส่วนแบ่งกำไรก้อนนี้กลับไปมอบให้ท่านพ่อของเขา ใต้เท้าลู่ถึงกับตกตะลึงจนตาค้างไปเลยล่ะ”
หลินอวี่เฉียงเดินคอตก ย่างก้าวอย่างไร้เรี่ยวแรงกลับมายังเรือนพักสกุลหลิน คำพูดอันเย็นชาของสวี่เยว่หรานยังคงก้องกังวานตอกย้ำในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจบัดนี้ถูกทำลายจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดียามที่เขาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา มารดาของเขาก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากระตือรือร้น นางมองดูบุตรชายที่ดูซูบผอมและหม่นหมองแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความสงสารระคนคาดหวัง“เฉียงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ เรื่องนังชั่วช้านั่นก็จบสิ้นไปแล้ว ถือว่าฟ้ายังมีตาที่กำจัดตัวซวยออกไปจากชีวิตเราได้เสียที” จางลี่อิงลูบแขนบุตรชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดในใจออกมา“แม่คิดว่าเจ้ายังหนุ่มยังแน่น ตระกูลหลินของเราจะขาดผู้สืบทอดไม่ได้ เดี๋ยวแม่จะให้แม่สื่อช่วยคัดเลือกคุณหนูตระกูลดีๆ สักคน หาภรรยาคนใหม่แต่งเข้ามาดูแลเจ้า”“พอเถอะขอรับท่านแม่” หลินอวี่เฉียงเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดขาด เขาส่ายหัวช้าๆ แววตาที่เคยสับสนและหมกมุ่น บัดนี้กลับฉายประกายความเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ท่านแม่ อย่าเพิ่งพูดเรื่องแต่ง
ข่าวคราวเรื่องจุดจบอันน่าอนาถของหลิวจื่อหยาและตระกูลหลิวแพร่มาถึงหูของสวี่เยว่หรานในระหว่างที่นางกำลังนั่งอยู่ที่ร้านค้าธัญพืชตระกูลโจว หญิงสาวเพียงแต่แค่นยิ้มเยาะในใจด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารเวทนาแม้แต่น้อย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลกรรมที่สตรีผู้นั้นก่อไว้เองตั้งแต่แรก ยามนี้กรรมตามสนองอย่างสาสมแล้วยามเย็นเยือน หลังที่มอบหมายงานสำคัญให้แก่ผู้ดูแลร้านเสร็จ หญิงสาวเดินก้าวออกจากร้านค้าเตรียมตัวจะขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับเรือนสกุลโจว ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยื่นมือไปจับขอบรถม้า ร่างสูงของหลินอวี่เฉียงก็พุ่งพรวดเข้ามา หวังจะเข้าประชิดตัวนาง“หนิงเอ๋อร์ รอข้าก่อน!” หลินอวี่เฉียงตะโกนเรียกเสียงสั่นเครือฟู่หลิงรีบก้าวออกมากอดอกขวางทางเอาไว้ทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“ถอยออกไปนะ เจ้าคนสติไม่ดี บังอาจมาดักพบฮูหยินของข้าอีกแล้ว อยากโดนไล่ตีกระดูกหักหรืออย่างไร”“ฟู่หลิง ถอยออกมาก่อน” สวี่เยว่หรานเอ่ยปากขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง นางยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้ามปรามสาวใช้ร่างอรชรหมุนตัวกล







