جميع فصول : الفصل -الفصل 120

บรรยากาศภายในจวนกั๋วกงในวันนี้ถูกประดับประดาอย่างวิจิตรงดงามเพื่อจัดงานวันเกิดครบรอบอายุสิบเจ็ดปีของเสิ่นซูหนาน คุณหนูสายตรงผู้เป็นแก้วตาดวงใจของจวนกั๋วกง ภายในห้องโถงใหญ่และสวนหย่อมรายล้อมไปด้วยเหล่าคุณหนูจากตระกูลขุนนางชนชั้นสูงและฮูหยินผู้มีบรรดาศักดิ์ที่ต่างเดินทางมาร่วมอวยพรและมอบของขวัญล้ำค่ากันอย่างเนืองแน่น และที่งานนี้ดูยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีกขั้น เพราะในงานมีองค์หญิงเจ็ดเสด็จมาร่วมงานด้วยท่ามกลางผู้คนมากมาย เสิ่นซูหนานปรากฏกายในชุดอาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายหงส์ทองประดับไข่มุกระยิบระยับ นางกำลังยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางวงล้อมของคุณหนูตระกูลขุนนางหลายคนที่พากันเอ่ยปากเยินยอประจบสอพลอไม่ขาดสาย รอยยิ้มลำพองใจและแววตาเย่อหยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้านางตลอดเวลา นางมองว่าไม่มีผู้ใดในเมืองหลวงเทียบเคียงได้ในวันนี้ในขณะเดียวกัน ทางด้านของสวี่เยว่หรานที่เดินทางมาร่วมงานในฐานะตัวแทนจากจวนโหว นางก้าวเข้ามาพร้อมกับฟู่หลิงและหว่านชุ่ยผู้ถือกล่องไม้บรรจุของขวัญที่นำมา เมื่อกวาดสายตามองไปรอบงาน นางไม่ได้สนใจท่าทีโอ้อวดของเจ้าภาพแม้แต่น้อย แต่กลับเลือกที่จะเดินเลี่ยงไปยังมุมสงบด้านข้าง

หลังจากที่สวี่เยว่หรานเอ่ยปากรับคำท้าทายอย่างองอาจและไม่เกรงกลัวผู้ใด แววตาของเหล่าคุณหนูและฮูหยินต่างจับจ้องมาที่นางด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื่นเต้น ประหลาดใจ และบางคนก็แอบลอบยิ้มเยาะเย้ยด้วยความเวทนา ที่เห็นสตรีต่างเมืองกล้าหาญรับการท้าทายคุณหนูจวนกั๋วกงผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวงในจังหวะนั้นเอง องค์หญิงเจ็ดทอดพระเนตรความสนุกอยู่เบื้องสูง ทรงแย้มพระสรวลด้วยความสำราญพระทัย พระองค์ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นเล็กน้อยเพื่อยุติเสียงซุบซิบรอบด้าน ก่อนจะตรัสด้วยเสียงกังวาน“ในเมื่อทั้งสองคนต่างมีความมั่นใจและพร้อมจะประชันบทกวีเพื่อเป็นการสร้างความสำราญแก่เราและทุกคนในที่นี้ วันนี้เราจะขอเป็นผู้กำหนดหัวข้อการแต่งกลอนให้พวกเจ้าทั้งสองคนเอง”เมื่อองค์หญิงเจ็ดตรัสเช่นนี้ เสิ่นซูหนานก็รีบยิ้มรับอย่างอ่อนหวาน ทว่าในใจกลับลำพองใจยิ่งนัก นางมั่นใจในความรู้ด้านอักษรที่ตนร่ำเรียนมาจากสำนักชื่อดังในเมืองหลวงว่าอย่างไรเสีย ตนก็ไม่มีทางพ่ายแพ้สตรีที่เพิ่งแต่งงานย้ายเข้ามาอาศัยที่เมืองหลวงอย่างแน่นอน“นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างยิ่งเพคะองค์หญิง หม่อมฉันพร้อมแล้วเพคะ” เสิ่นซูห

องค์หญิงเจ็ดทอดพระเนตรเห็นรอยยิ้มของสวี่เยว่หรานที่เพิ่งพ่ายแพ้ในการละเล่นโถวหูดังนั้น จึงตรัสถามด้วยความขบขันและเอ็นดู“สวี่เยว่หราน ผลรวมคะแนนกลุ่มของเจ้าแพ้เห็นๆ เหตุใดเจ้าจึงยิ้มหน้าบานเช่นนี้เล่า”สวี่เยว่หรานย่อกายถวายบังคมด้วยกิริยาอันงดงาม ก่อนจะทูลตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน“ทูลองค์หญิง หม่อมฉันเพียงแต่รู้สึกภูมิใจในตนเองเพคะ การเล่นโยนลูกธนูนี้เพิ่งเคยลองเล่นเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่กลับขว้างลงตั้งเก้าดอก พลาดไปแค่ดอกเดียวเท่านั้น หม่อมฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะทำได้ดีขนาดนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่จับ จึงอดที่จะยิ้มไม่ได้เพคะ”นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังคุณหนูจากตระกูลขุนนางสองคนที่จงใจแกล้งปาไม่ลงเมื่อครู่ด้วยรอยยิ้มมีความหมายลึกซึ้ง“เพียงแต่... หม่อมฉันประหลาดใจอยู่เล็กน้อยเพคะ เหตุใดคุณหนูผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงผู้มีการฝึกฝนและคุ้นเคยกับการละเล่นนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ถึงกับขว้างอย่างไรก็ไม่ลงกระบอกเลยแม้แต่ดอกเดียว ช่างน่าขันเสียจริงเพคะ”สิ้นคำพูดของสวี่เยว่หราน บรรดาคุณหนูที่แกล้งขว้างไม่ลงถึงกับหน้าซีดเผือด สีหน้าเปลี่ยนเป

เมื่อได้รับคำอนุญาตและคำยืนยันจากแม่สามี สวี่เยว่หรานก็แสร้งทำเป็นเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกคล้ายมีหยาดน้ำตาคลอเบาๆ คล้ายคนที่อัดอั้นตันใจมานาน นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มต้นเอ่ยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้โจวฮูหยินฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและน่าสงสาร“ท่านแม่ใหญ่ ลูกสะใภ้ไม่ได้ตั้งใจจะไปหาเรื่องผู้ใดก่อนเลยจริงๆ เจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเปิดประโยคด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว ก่อนจะเล่าต่อ“เพียงแต่... นิสัยของคุณหนูเสิ่นซูหนานนั้น ธาตุแท้ของนางมิใช่คนดีเลยเจ้าค่ะ นางโปรดปรานความโดดเด่นและมักจะชอบกดข่มผู้อื่นให้ต่ำกว่าตนอยู่เสมอ”โจวฮูหยินตั้งใจฟัง สีหน้าของนางเริ่มเคร่งขรึมลงทีละน้อยเมื่อได้ยินการเกริ่นนำเช่นนั้น“ในงานวันนี้ นางพยายามหาทางแสดงอำนาจและหักหน้าผู้อื่นเพื่อเชิดชูตนเอง เริ่มแรกจากการท้าทายให้แต่งกลอนประชันกัน ข้าคิดว่าเป็นเพียงการแสดงความสามารถเพื่อสร้างความบันเทิงและให้เกียรติแก่เจ้าภาพ อีกทั้งตัวแทนของจวนโหวอย่างข้าจะแสดงความอ่อนแอหรือทำให้ตระกูลต้องขายหน้าไม่ได้ จึงตั้งใจแต่งกลอนอย่างสุดความสามารถ... ใครจะรู้เล่าเจ้าคะว่า ฝีมือขอ

ในขณะเดียวกัน ภายในจวนกั๋วกงกลับไม่ได้เงียบสงบและชื่นมื่นเหมือนดั่งเช่นภายนอก ภายในห้องนอนส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างประณีตของเสิ่นซูหนาน หญิงสาวผู้เพิ่งอายุครบสิบเจ็ดเต็ม กลับเต็มไปด้วยความกดดันและความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกมุมแม้ว่าในใจของนางจะเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความแค้นเคืองที่สุมแน่นจนแทบจะระเบิดออกมา แต่นางกลับเลือกที่จะเก็บงำเรื่องราวความอับอายขายหน้าทั้งหมดในงานวันเกิดเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว โดยไม่ยอมปริปากนำเรื่องนี้ไปฟ้องบิดาหรือแม้กระทั่งท่านปู่กั๋วกงผู้เป็นที่รักของนางเลยแม้แต่น้อยเหตุผลนั้นเรียบง่ายและน่าสมเพชในเวลาเดียวกัน เสิ่นซูหนานรู้ดีแก่ใจว่า หากนางตัดสินใจนำเรื่องนี้ไปฟ้องผู้ใหญ่ เพื่อให้ท่านปู่หรือบิดาช่วยทวงความยุติธรรมและแก้แค้นให้ นางจำเป็นต้องเล่าต้นสายปลายเหตุทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเมื่อความจริงปรากฏขึ้นว่า ต้นตอของความอับอายทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะตัวนางเองที่เป็นฝ่ายหาเรื่องกลั่นแกล้งเสิ่นซินหลิง แถมยังตั้งใจจะหักหน้าสวี่เยว่หรานแต่กลับพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถต่อหน้าพระพักตร์องค์หญิงเจ็ดแล้วล่ะก็ มีหวังว่านางคงจะถูกท่านปู่ตำหนิอย่างรุนแรงว่าไ