Alle Kapitel von Ignored By My Husband, Spoiled By Mr. Carter: Kapitel 171 – Kapitel 180

Binuksan ni Adrian ang phone niya. Kumalat ang puting liwanag mula sa palad niya, bumagsak sa pagitan nila. Natagpuan ni Arabella ang sarili na nakasandal sa wooden frame, ang mga braso niya ay nakatukod sa magkabilang gilid niya, hindi siya hinahawakan, pero napakalapit. Bumagsak ang tingin nito sa mukha niya, ang liwanag ay sumisikat mula sa ibaba. Ang malalalim niyang features ay nababalot ng malambot na anino, na nagpapahirap malaman ang ekspresyon niya. "Sasamahan kita sa araw na iyon." Napakababa ng boses niya. Natigilan si Arabella. "Bakit ka pupunta roon?" Hindi siya sumagot. Na-detect ng sensor ang galaw ng tao, at dahan-dahang bumukas ang mga ilaw. Binawi ni Adrian ang kamay niya, tumalikod, at kinuha ang bag ng timber mula sa shelf. "Malalaman mo sa araw na iyon. Tara na." Inalalayan niya ito at matatag na inakay palabas ng basement. Napakagaga dumating ni Arabella sa birthday ni lola. Sa Hong Kong Island, hindi makakapunta ang second branch ng family ngayong bes

Karamihan sa mga bisita ay dumating noong hapon. Maraming kaibigan si Eleanor, at marami sa kanila ang nagdala ng pamilya. Puno ng bisita ang lugar, mas masigla pa kaysa noong Chinese New Year.Nagpalit si Eleanor ng pormal na cheongsam at nagsuot ng buong set ng green jadeite jewelry, at umupo sa living room para tumanggap ng pagbati.Nakatayo si Aunt May sa pinto, at tuwing may bisitang dumarating at nagdadala ng birthday gift, bibigyan niya sila ng thank-you gift. Hindi ordinaryong thank-you gift ito; purong gintong medalya na nakabalot sa pulang papel, na tumitimbang ng buong 66 grams.Pagkatapos batiin ng mga bisita ang matanda ng happy birthday, pumunta sila sa likod na kwarto para mag-tsaa.Si Richard at asawa niya, si Damien, at si Ella ang responsable sa pagtanggap ng mga bisita.Si Arabella ay pabalik-balik sa pagitan ng harap at likod na courtyard, nagdadagdag ng tsaa, upuan, at snacks, habang binabantayan din ang dinner banquet. Naka-20,000 steps siya sa mansyon noong hapo

Sa loob ng tea room, nakatitig si Eleanor sa black and white photograph. Pagkatapos ng mahabang sandali, itinaas niya ang mga mata at maingat na sinuri ang features ni Adrian."Adrian, kaano-ano mo ito?""Siya po ang lola ko," magalang na sagot ni Adrian, ang mga kamay nakapatong sa tuhod.Bumuntong-hininga si Eleanor: "Sworn sisters kami ng lola mo. Hindi na kami nagkita sa loob ng animnapung taon. Buhay pa ba siya...?""Pumanaw na po ang lola ko labing-dalawang taon na ang nakalipas."Bumuntong-hininga ulit si Eleanor.Pinayuhan siya ni Damien, "Grandma, huwag na po kayong bumuntong-hininga. Birthday niyo po ngayon."Sa loob-loob niya, isinumpa niya si Adrian ng isang libong beses. Napaka-pursigido ng lalaking ito, pumunta pa talaga dito para manggulo.Tinitigan ni Eleanor si Adrian at mahinang sinabi, "Noon, nung binomba ng mga eroplanong Hapones ang Westbridge, lumipat

Gabi na."Babalik na ako," sabi ni Arabella.Tumalikod siya at naglakad papunta sa pinto, binuksan ito, tapos lumingon para sabihin, "Goodnight."Nanatili siyang nakatayo sa tabi ng bintana, pinagmamasdan siya, walang sinasabi.Biglang iniwas ni Arabella ang tingin, binuksan ang pinto, lumabas, at pagkatapos ay marahang isinara ulit ang pinto.Ang kwarto niya ay nasa kabilang dulo ng corridor. Ang maleta niya ay nakasandal sa wardrobe.Umupo si Arabella sa gilid ng kama.Ang liwanag ng buwan mula sa labas ay tumagos sa gauze curtains, manipis na nahulog sa likod ng kamay niya.Hindi siya mapakali habang iniisip ang nangyari ngayong gabi.Nakahinga siya nang maluwag na dumating talaga si Adrian.Sa tuwing kailangan niya siya, lumilitaw siya.Parang walking tree, laging nakatayo sa tabi niya.Nang magising si Arabella, magli

Lumingon si Arabella sa kanya: "Ang ganitong kumpanya ng pekeng gamot ay walang halaga sa pamumuhunan. Niloloko mo lamang ang mga mamumuhunan.""Hanggat maganda ang pagkukuwento, maaari ring idisenyo ang kurba ng kita."Lumapit si Chairman kay Arabella, matamang nakatitig sa kanya."Arabella, hindi mo man lang nauunawaan ang prinsipyong ito, talagang hindi ka nababagay sa pamumuhunan."Mahigpit na pinagsiklop ni Arabella ang mga daliri: "Itinataguyod mo ang pekeng gamot. Kung talagang mailabas ang gamot na iyan, ilang tao ang mamamatay? Nasaan ang iyong konsensya?""Ha, isa lamang akong analyst, hindi isang kumpanya ng parmasyutiko, ano ang kinalaman ko roon?"Itinuring ni chairman na walang halaga."Bella.”Nanggaling sa likuran ang boses ni Damien.Hindi lumingon si Arabella, ngunit kumunot ang noo.Lumakad si Damien sa tabi niya, inakbayan si