All Chapters of Finn Reserve วิศวะจองรัก: Chapter 1 - Chapter 10

สายตาของผมทอดมองสร้อยเกียร์ที่มีสองอันเหมือนเดิมไม่ได้ถูกเอาออกไป นับตั้งแต่ที่ผมให้เกียร์วาดดาวเก็บเอาไว้ เสียงประตูห้องน้ำเปิดดังขึ้น ผมที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงกระดิกเท้าไปด้วยเหลือบมองร่างบอบบางผิวขาวเนียนละเอียด นุ่งเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวออกมา ยังไม่ทันได้เห็นผมละมั้งถึงได้ฮัมเพลงออกมาอย่างสบายใจผมเลิกคิ้วมองเรือนร่างของคนตรงหน้าที่กำลังเอาเรียวขาเนียนขาวสวยพาดลงบนเก้าอี้ หยิบครีมขึ้นมาทาลูบไล้ไปมาเหมือนกับกำลังถ่ายโฆษณาครีมทาผิวแบบนั้นเป๊ะ“มึงคิดจะยั่วกูเหรอวาด”“หือ” ในที่สุดผมก็พูดออกไปส่งผลให้คนตรงหน้าเอี้ยวมามอง “กะ กรี๊ด!”ตุ้บ“โอ๊ย เขวี้ยงขวดครีมใส่กูทำไมเนี่ยวาด!”“มะ มึงเข้ามาได้ไง”“ก็เดินเข้ามาอะดิ กูคงไม่เหาะเข้าห้องมึงได้หรอกนะ เจ็บฉิบหาย”ขวดครีมทาผิวแบบขวดปั๊มด้วยนะ คิดดูว่ามันจะต้องใหญ่และหนักแค่ไหนเวลาที่มันกระแทกเข้าใส่หัวผมเต็มๆ วาดดาวถึงกับเปิดประตูห้องออกไปชะโงกดูว่าจะมีใครได้ยินเสียงกรีดร้องของมันไหม คำตอบคือไม่มีใครสนใจ มันลืมไปหรือเปล่าว่าห้องตัวเองเก็บเสียง“ฟินน์ นี่มันหอพักหญิงนะ ผู้ชายเข้ามาไม่ได้”“มึงรู้ใช่ปะวาด ว่ากูไม่เคยทำอะไรตามกฎ” ฉีกยิ้มใ

“ห๊า! มองนมวาด” ฉันไม่คิดหรอกนะว่าเก้ามันจะพูดออกมาตรงๆ อะ ฟินน์หันมามองหน้าฉันและไล่สายตามองมาที่หน้าอกจนฉันต้องเอามือฟาดลำคอของมันให้หันไปอีกทาง “ทำไมมึงต้องจ้องนมเพื่อนด้วยวะ”“แค่มอง นมใหญ่ดี”“ไอ้เก้า มึงเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย มองยังไงนมยัยนี่ใหญ่วะ”“หรือไม่จริง”“ก็ไม่จริงอะดิ เล็กกว่าผู้หญิงที่กูคุยด้วยอีกนะ”“นี่! เลิกพูดถึงนมกูสักทีจะได้ไหม” ฟินน์มันบอกว่านมฉันเล็ก ถามจริง ผู้หญิงที่มันคุยด้วยนมคัพจีหรือไงวะ! เก้ายิ้มเยาะก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในคณะ ส่วนฉันก็หันมาเล่นงานไอ้เพื่อนบ้าที่กล้าดียังไงมาบอกว่าฉันนมเล็ก “ที่มึงบอกว่ากูนมเล็กน่ะ มึงไปเดตกับผู้หญิงที่เป็นแม่พันธุ์วัวมาหรือไงฟินน์”“นั่งให้ไอ้เก้าจ้องนมทำเหี้ยไรก่อน”“กูก็นั่งของกูปกติปะ เก้ามันจ้องก็สิทธิ์ของมัน กูไม่ได้โชว์ให้มันดูสักหน่อย”“นมเล็กแล้วมั่นหน้ามาก” ฉันมองค้อนฟินน์ที่เบ้ปากใส่ ก่อนจะวางถุงไส้กรอกจัมโบ้ที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำร้านใหม่ ไม่ใช่เจ้าประจำที่ฟินน์มันชอบกินนักหนา แต่ฉันรู้สึกว่ามันไม่อร่อยเพราะแป้งเยอะ “งั้นกูนั่งจ้องบ้าง สิทธิ์ของกูเหมือนกันปะ”“ทะลึ่ง”“เลิกคลาสวันนี้พากูไปกินชาบูด้

“ทำไม มึงมีเพื่อนเป็นหมอเหรอ จะแนะนำให้กูรู้จักว่างั้น” ฉันกับฟินน์เถียงกันคอเป็นเอ็นจนพนักงานเอาของสดมาเสิร์ฟ ฟินน์มันสั่งมากินหรือสั่งมายัดห่าก่อนเนี่ย กินกันสองคนยังกับกินเป็นสิบ ไม่หมดโดนปรับก็ให้มันเสียเองก็แล้วกัน รวยนักนิ ส่วนฉันน่ะมันก็เป็นแค่ลูกสาวเจ้าของโรงกลึงช่างกล ไม่ได้ร่ำได้รวยอย่างมันนี่นา“กูก็เคยคิดอยากเรียนหมอนะ”“ตอแหล น้ำหน้าอย่างมึงไม่มีทางเป็นหมอที่ดีได้แน่นอน”“เพราะ?” ฉันเบ้ปากใส่มันและคีบของสดลงหม้อชาบูน้ำดำที่เริ่มเดือดและส่งกลิ่นหอม“นิสัยเอาแต่ใจ ปากคอเราะรายแถมยังหยาบคายขนาดนี้ โดนคนไข้ฟ้องกลับข้อหาปากหมาเป็นว่าเล่นแน่”“ก็กูเป็นแบบนี้ ใครจะทำไมวะ ปากหมาแล้วเป็นหมอไม่ได้?”“มึงน่ะเทียบกับพี่หนึ่งของกูไม่ติดหรอก จำไว้ พี่หนึ่งน่ะต้องเป็นหมอที่ดีในอนาคตอย่างแน่นอน” แค่คิดภาพที่พี่หนึ่งสวมชุดกาวน์คุณหมอและตรวจคนไข้ไปด้วยนะ เฮ้อ เขาคงจะหล่อน่าดูเลย ขนาดเรียนอยู่ยังหล่อสะอาดขนาดนั้น คิดถึงเขาจังแหะฉันทิ้งระยะในการไม่เจอหน้าเขาเกือบเดือนแล้วหลังจากที่พี่หนึ่งเมินฉัน เพราะฉันจู่โจมเขาออกหน้าออกตาไปนิดนึง หมายถึงว่าแสดงออกว่าชอบแล้วก็จีบตรงๆ“จะเทียบติดได้ไง คนละ

ตราบใดที่พี่หนึ่งยังไม่ไล่ฉันหรือไม่ได้บอกว่าพี่ไม่ชอบวาด ฉันก็จะไม่ถอยหรอกนะ ยังไงซะพี่หนึ่งก็คือผู้ชายที่ฉันชอบและฉันชอบเขามานานแล้วด้วยตั้งแต่เด็กจนโต หากพี่หนึ่งยังไม่มีแฟนฉันก็จะไม่ยอมแพ้ แต่เมื่อไหร่ที่พี่หนึ่งมีใครอีกคน เมื่อนั้นฉันจะเป็นฝ่ายที่ถอยออกมาเอง ทว่าตอนนี้ฉันยังไม่อยากยอมแพ้อย่างน้อยก็ขอให้ทำเต็มที่ก่อน ต่อให้อนาคตจะต้องเสียใจก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันถือว่าตัวเองได้พยายามมากพอแล้ว หากไม่ใช่สำหรับพี่หนึ่งก็ขอให้เขาได้เจอกับผู้หญิงที่ตัวเองชอบหรือชอบเขามากกว่าฉันก็พอฉันกับเฟย์เพื่อนรักนั่งรถแท็กซี่ออกจากหอพักใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงรถก็มาจอดที่บ้านของพวกเราที่อยู่ติดกัน เป็นบ้านไม้ครึ่งปูนสองชั้น เพื่อนบอกว่าเดี๋ยวเย็นจะแวะมาหาที่บ้าน ตอนนี้ขอไปอยู่ในโลกของตัวเองก่อน พ่อกับแม่ของเฟย์ท่านเป็นคุณครูสอนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งก็พอจะเข้าใจว่าทำไมเฟย์มันถึงโลกส่วนตัวสูงก็เพราะว่าเฟย์มันแทบจะไม่สุงสิงกับใครเลยนี่สิ มีแค่ฉันที่เป็นเพื่อนและนับว่าโชคดีด้วยนะที่มีเพื่อนเพิ่มมาอีกหลายคนในรั้วมหาลัยหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าพลางชะโงกหน้ามองไปยังบ้านของพี่หนึ่งที่ปิดเงียบสนิท พี่หนึ่งอาศัยอย

ฉันเดินออกมาส่งพี่หนึ่งที่เดินตรงเข้าบ้านของตัวเองไป ส่วนฉันรีบวิ่งไปหาพ่อและถามเรื่องโรงพยาบาลที่พี่หนึ่งฝึกงานอยู่เห็นบอกอยู่ไม่ไกลจากที่นี่สักเท่าไหร่ พอรับปากไปว่าจะทำซุปไปให้พรุ่งนี้ฉันก็รีบตรงเข้าไปในครัวอีกครั้ง เพื่อค้นดูว่าพอมีอะไรจะทำเป็นซุปให้กับพี่หนึ่งบ้างที่ง่ายสุดน่าจะเป็นซุปฟักทองกินคู่กับขนมปังกระเทียม“ไม่ให้พ่ออยู่ช่วยแน่นะ”“ค่ะ วาดบอกเฟย์แล้วพรุ่งนี้เพื่อนจะมาช่วยดูให้ค่ะ” พ่อตวัดขาไขว่ห้างพลางจิบชาดูรายการถ่ายทอดฟุตบอล“พ่อต้องเตรียมถังดับเพลิงหรือเรียกรถกู้ภัยมารอดีไหมวาด”“พ่ออ่า” ฉันกระทืบเท้าเหมือนเด็กๆ เวลาอยู่ต่อหน้าพ่อบอกเลยว่าฉันนะเหมือนเด็กน้อยที่ยังไม่รู้จักโต “วาดไม่ทำครัวบ้านเราพังหรอกค่ะ พ่อไว้ใจวาดหน่อยสิ พรุ่งนี้วาดทำเสร็จวาดจะเอาไปให้พ่อชิมด้วย”“แต่มีเฟย์อยู่ด้วยพ่อไม่กังวลเท่าไหร่ ที่กังวลคือจะกินได้ไหม”“พ่อ!”“ฮ่าๆ ขึ้นไปนอนได้แล้วไป เดินทางมาเหนื่อยๆ”พ่อโบกมือไล่ฉันที่ทำหน้าบูดส่งให้ท่าน จากนั้นก็เดินขึ้นมาด้านบนเข้าห้องพลางทิ้งตัวลงนอนเพื่อค้นดูวิธีการทำซุปฟักทองมันน่าจะง่ายที่สุดสำหรับมือใหม่หัดเข้าครัวอย่างฉัน พอกำลังไล่อ่านวิธีทำหรือดูคล