All Chapters of Finn Reserve วิศวะจองรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ถูกฟินน์กระแทกจัดหนักจัดเต็มขนาดนั้น มดลูกไม่หลุดติดมันไปด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว ใครจะไปคิดว่าฟินน์มันจะแรงดีไม่มีตกขนาดนั้น รอบเดียวยังทำเอาฉันเกือบแทบตายมีอีกหลายรอบฉันคงวิญญาณหลุดออกจากร่าง เมื่อข้าวต้มตอนเช้าถูกจัดการจนเกลี้ยง ฟินน์ก็ขับรถพาฉันมาส่งที่บ้านตอนแรกก็ถามเหตุผลนะว่าทำไมต้องกลับบ้าน อย่าลืมว่าพ่อฉันข้อเท้าเจ็บอยู่ ที่สำคัญต้องกลับไปจัดการครัวที่พังยับให้เรียบร้อย“แวะร้านขายยาให้กูด้วย” บอกฟินน์ที่หักเลี้ยวรถจอดข้างทางเมื่อเจอร้านยาก่อนจะขับถึงตัวบ้าน ฟินน์เป็นฝ่ายควักธนบัตรสีเทายัดใส่มือให้ฉัน เป็นความรับผิดชอบที่ไม่ได้ต้องการ แต่ก็ดีฉันจะได้ไม่ต้องใช้เงินของตัวเองไง เมื่อเข้ามาในร้านคุยกับเภสัชกรซื้อยาคุมฉุกเฉินและควบคู่กับรายเดือนก็ต้องกินแบบฉุกเฉินก่อนอันดับแรก ฟินน์เปิดขวดน้ำที่อยู่หลังรถยื่นมาให้ฉันตบเอายาเม็ดเล็กเข้าปาก“ทำไมมึงถึงทำสปาเก็ตตี้ให้กูด้วย”“กูกำลังจะถามเลยว่ารสชาติเป็นไงบ้าง”“อร่อย แต่เส้นแข็งยังกับหิน มึงต้มกี่นาทีวะ” ฟินน์ได้ทีบ่นฉันยับ แต่พอมันบอกว่ารสชาติอร่อยก็โล่งใจ “กูบอกให้ต้มแล้วคอยชิมว่าถ้าเส้นแข็งก็ให้ต้มต่อ”“กูรีบนี่นา กลัวจะทำไม่ทันให้มึงก

“มึงเสือกหน้าตาดีทำไม อีกอย่างมึงเป็นนักกีฬา คงไม่รู้จักคำว่าเมื่อยหรอกมั้ง” งานแฟร์เสร็จประมาณเกือบเที่ยงคืน พวกเราก็เลยมานั่งดื่มกันเพื่อฉลองให้กับงานที่ผ่านไปได้ด้วยดี มองเฟย์ที่เดินมาหยุดข้างๆ ไอ้จีและยื่นผ้าเย็นให้“แต้งท์มาก”“วันนี้กลับหอปะเฟย์”“ไม่อะ ว่าจะกลับบ้าน” เฟย์มองฉันพลางปฏิเสธกลับหอ ทั้งที่ปกติเพื่อนจะไม่ค่อยอยากกลับบ้านสักเท่าไหร่ แต่ก็ดีนะเพราะฟินน์มันเสือกอยากจะไปค้างกับฉัน ถ้าเฟย์อยู่แล้วทำเรื่องอย่างว่ามีหวัง... ไม่อยากจะคิด!“เดี๋ยวกูไปส่ง กินแปบ”“อือ”“มาแล้วๆ พิซซ่าที่พวกมึงอยากจะแดกกัน!”ฟินน์หิ้วถุงพลาสติกที่มีกล่องพิซซ่าหลายถาด มันถึงขนาดขับรถไปซื้อเลยนะเพราะสั่งเดลิเวอรี่ตอนนี้ก็ไม่มีร้านไหนเปิดแล้วไง เลยไปซื้อแบบโฮมเมดมากินซึ่งร้านนี้คอนเฟิร์มว่าอร่อยมาเลี้ยงทุกคนในคณะที่วันนี้ทำให้งานแฟร์บูธวิศวะผ่านไปได้ด้วยดี ฉันลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของฟินน์ที่นั่งตรงข้ามกับฉันข้างๆ ไอ้จีที่ใช้ผ้าเย็นเช็ดใบหน้าของตัวเอง พร้อมเครื่องดื่มเช่นเบียร์กระป๋องที่เอามากินหลังจากจบงานฉันโน้มตัวเข้าไปหวังจะหยิบกระป๋องเบียร์ ทว่าฟินน์ก็ดันจะหยิบกระป๋องเดียวกับฉันทำให้เราสองคนเห

ฉันขยับตัวออกมาอยู่ในท่าที่ฟินน์ต้องการ มือจิกทึ้งบนผ้าปูเตียงขณะที่รับรู้ถึงร่างสูงที่ดุนดันความแข็งขืนผ่านช่องทางคับแคบจากด้านหลังจนสัมผัสได้ถึงหน้าขากระทบกับก้นงาม ฟินน์โน้มตัวลงมาไล่ขบเม้มติ่งหูฉันอย่างหื่นกระหายพร้อมพ่นลมหายใจแรงๆ รดรินจนฉันขนลุก ความเสียวกระสันแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างทั้งที่ฟินน์ยังไม่ได้ขยับ ใบหน้าของฉันเชิดขึ้นเผยอริมฝีปากหอบหายใจถี่ มือหนาบีบปลายคางฉันให้เอียงไปรับจูบที่แสนร้อนแรง จึงกดระบายเล็บลงบนผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่ เอาจริงท่านี้มันก็ดีนั่นแหละเพราะนอกจากฟินน์จะกระแทกเข้ามาอย่างหนักหน่วง มันก็ลึกมากจนฉันจุกเสียดท้องน้อยฟินน์ผละจูบออกกดหน้าลงบนบ่าฉันและมือก็ยังคงบีบปลายคางฉันให้เชิดหน้าขึ้น สอดนิ้วกลางเข้ามาในปากฉันที่หลับตาลงครางผ่านลำคอ รู้สึกน้ำหูน้ำตาไหลออกมาทันทีเพราะถูกกระทำอย่างรุนแรง จนหัวเตียงสั่นไหวไปพร้อมกับเสียงเนื้อกระทบที่ฟินน์กระหน่ำทิ่มแทงไม่หยุดยั้ง“ฮึ่ม! วะ วาด กูโคตรเสียวเลย” ครางเสียงกระเส่าใกล้ใบหู เมื่อกระทุ้งแก่นกายตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ฉันขยุ้มผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียวซ่านและสุดท้ายก็ไปถึงฝั่งจนถูกฟินน์ใช้มือกดท้ายทอยให้หน้าแน

พอโมโหปุ๊บคำหยาบมารู้ได้ทันทีว่าฟินน์เป็นยังไง ฉันขัดมันไม่ได้เวลามันโมโหหรือโกรธ จำต้องเผชิญหน้ากับมันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ไม่อยากจะหนีหน้ามันหรอก ขืนหนีไปก็ไม่ตลอดไหนจะเรียนคณะเดียวกัน รุ่นเดียวกันและมันก็สนิทกับคนรอบข้างฉันขนาดนั้น ต่อให้หนีแค่ไหนฟินน์ก็คงพลิกแผ่นดินหาฉันจนเจอนั่นแหละเมื่อจัดการโซนร้านกาแฟเรียบร้อยฉันก็นั่งรอฟินน์ในร้านมองพนักงานที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ ส่วนพี่กอแก้วไปหลังร้านเพื่อไปเลือกดอกไม้เมืองหนาวที่แช่อยู่ในห้องแช่แข็งเพื่อให้ดอกไม้ยังคงสดใหม่อยู่เสมอ เสียงกระดิ่งประตูร้านดังขึ้นร่างสูงที่ฉันไม่อยากเจอหน้าก็เดินเข้ามาพร้อมล้วงมือลงกระเป๋าเสื้อช้อป“เป็นอะไร?”“ไม่ได้เป็น”“แล้วจู่ๆ เป็นเหี้ยอะไรต้องหลบหน้ากูด้วย” มาถึงก็โวยใส่ฉันจนพนักงานในร้านหันมามองกันด้วยสีหน้างุนงง จึงลุกขึ้นผลักร่างสูงให้ถอยออกจากร้าน แต่ฟินน์ก็ตัวโตเหมือนควายนะผลักยังไงก็คือแทบจะไม่ขยับ“มีอะไรออกไปคุยข้างนอก เกรงใจคนอื่นเขาบ้างดิ”“มึงเป็นคนทำให้กูอารมณ์เสียเองนะวาด” ฟินน์กดเสียงต่ำและปัดมือฉันออกพัลวัน “เป็นอะไรก็บอกกูดิวะ มึงอย่าทำแบบนี้จะได้ไหม”“กูแค่มาทำงาน มึงจะให้กูเป็นอะไร” ขื

“ฟินน์แน่ใจใช่ไหมว่าอยากให้พี่เป็นมากกว่าพี่สาวที่ฟินน์รัก” คำถามของพี่กอแก้วทำให้ผมเงียบปากสนิท ทั้งที่รอคอยเธอมาตลอดทั้งชีวิต ไม่คบกับใครเพราะเอาแต่ตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน พอเจอกันปุ๊บทำไมผมถึงได้ลังเลทั้งที่ก็พูดออกไปได้เต็มปากว่ารักเธอมากแค่ไหนหากแต่ว่าความรักที่มีให้พี่แก้ว มันเกิดขึ้นในสถานะไหนกันแน่? ในตอนยังเด็กผมพูดออกไปตามความรู้สึกจริงๆ เพราะในตอนนั้นผมไม่ได้มีใคร หากพอเติบโตขึ้นความรักที่มีต่อพี่กอแก้วมันเป็นไปในรูปแบบไหนกันแน่นะ ผมเองก็ไม่แน่ใจ“ฟินน์จะไม่เสียใจใช่ไหม ถ้าฟินน์ได้คบกับพี่อย่างที่ฟินน์ต้องการ”“ทำไมผมต้องเสียใจด้วย”“วาดดาวน่ะ” ชื่อของใครบางคนทำให้ผมตระหนักได้จึงหันไปมองรอบร้าน ‘มันไปไหนแล้ว’ ผมได้แต่คิดในใจและมองออกไปนอกร้านก็ไม่เห็นวาดดาวนั่งหรือรออยู่ “เพื่อนสนิทของฟินน์ใช่ไหม”“อือ” ผมหลับตาลงและตอบไม่ได้เต็มปากด้วยซ้ำว่าระหว่างผมกับวาดดาวตอนนี้ เรายังเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่ใช่ไหม ทั้งที่เหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไประหว่างเราสองคน มากกว่าเพื่อนสนิทที่ควรจะเป็น “แม่งเอ๋ย!”“พี่เสียสละตัวเองเพื่อให้ฟินน์ได้ใช้ชีวิตโดยไม่มีพี่”“...”“ฟินน์ควรเลิกยึดติ