All Chapters of Finn Reserve วิศวะจองรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“โทรมาทำไม?”“ถามหายาสระผมน่ะที่หอหมด”ฉันยัดมือถือลงกระเป๋าเสื้อช้อปวิศวะ จากนั้นพอได้ของกินตามที่ฟินน์ต้องการหมอนั่นก็กอดคอฉันพาออกจากห้าง กลับมาถึงคอนโดก็ปาเข้าไปเกือบค่ำแล้ว ฉันก็เลยไล่ฟินน์ให้ไปอาบน้ำก่อน เพราะต้องทำแผลไม่ใช่แค่หน้าท้องแต่รวมไปถึงมือซ้ายของมันด้วย ดังนั้นก่อนฟินน์จะเข้าไปอาบน้ำฉันก็เลยต้องสวมถุงมือให้ก่อนเพื่อไม่ให้น้ำโดนบาดแผล ส่วนตรงที่โดนแทงแปะพลาสเตอร์ยากันน้ำอยู่ไม่มีทางโดนแน่“ดีนะที่กูถนัดขวา ขืนถนัดซ้ายมีหวังทำอะไรลำบากแน่” ฟินน์บ่นเสร็จก็ตรงเข้าห้องน้ำไป ส่วนฉันก็เอาชุดชั้นในที่ฟินน์เพิ่งซื้อให้ไปแช่ซักตากด้วยมือเรียบร้อย จากนั้นก็หมุนตัวมาปั่นเสื้อผ้าให้มันรวมไปถึงของตัวเองด้วยบางส่วนที่ขนมาไว้ที่ห้องฟินน์ก็ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ดูแลมันนานแค่ไหนจนกว่าแผลจะหายสนิทนี่นา ฉันเดินออกมาเปิดถุงอาหารบนเคาน์เตอร์บาร์ดู ของกินที่ฟินน์ซื้อมาค่อนข้างเยอะพอควร“อ้าว” ฉันตกใจเล็กน้อยที่หยิบกล่องอะไรบางอย่างขึ้นมา “ไปซื้อตอนไหนวะ”ฉันบ่นว่าอยากกินเค้กสังขยาใบเตย แต่ประเด็นคือร้านที่จัดตรงบูธน่ะคนค่อนข้างเยอะ ฟินน์หลบไปซื้อให้ตอนไหนก่อนวะเนี่ย แต่ก็ช่างเถอะ มันจำได้ไม่ว่า

“ก็ใครจะไปทำแบบนั้นได้ลงคอวะ” ภาพจำยังชัดเจนขนาดนั้น “ทีหลังไม่ต้องมาช่วยกูเลย”“...”“กูให้คนอื่นช่วย”“กูเอาตะหลิวตบปากฉีก” จู่ๆ ฟินน์ก็โมโหขึ้นมาและทำท่าจะเอาตะหลิวตีปากฉันจริง “กูบอกแล้วไงถ้าไม่ให้กูช่วย ก็อย่าคิดให้ใครช่วย”“ทำไมอะ ก็หอยกู”“มึงอยากลองดีใช่ไหมวาด” ฟินน์ปิดเตาแก๊สและโน้มตัวมาใกล้ฉันจนหนีมันไปไหนก็ไม่ได้ ยิ่งฟินน์โน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉันก็ยิ่งเอามือผลักแผงอกมันให้ออกห่างมากขึ้นเท่านั้น “รับปากกูวาด มึงรู้นะว่าเวลากูโมโห กูเป็นยังไง”“อะ เออๆ กูล้อเล่น แต่สำหรับมึงครั้งนี้ครั้งเดียวพอ” ฉันเบือนหน้าหนีฟินน์ ให้ตายสิ! ลมหายใจของมันที่มีกลิ่นบุหรี่ปะปนเล่นเอาหัวใจของฉันเต้นถี่แรงเป็นบ้าเลย ปกติอยู่ใกล้ฟินน์ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนด้วยซ้ำ อย่าได้คิดอะไรที่มันไม่ควรคิดดิวะวาด ฟินน์มันเป็นเพื่อนนะเว้ย!ก็สาบานกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ด้วยเกียร์สองอันที่คู่กันว่า ‘จะเป็นเพื่อนกันตลอดไป’ ผิดคำสาบานไม่มีผัวคือตายอนาถของแท้นะ ฉะนั้นในเมื่อฟินน์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ควรลืมเรื่องเมื่อคืนไปซะ“มึงมีไปไหนหรือเปล่า?”“ไม่มี พรุ่งนี้ถึงไป” เพราะโอบโทรมานัดไปคอฟฟี่เดต แล้วหมอนั่นก็ส่งส

ออเซาะพ่อฉันก็ที่หนึ่ง คิดดูนะว่ามันเด็กแค่ไหนพูดปุ๊บก็เอนศีรษะซบไหล่พ่อฉันพากันเดินเข้าบ้าน ปล่อยให้ลูกสาวตัวจริงยืนเท้าเอวแผดเสียงด่ามันตามหลังเนี่ย ฉันถอนหายใจเดินตามพ่อกับฟินน์เข้าบ้าน ไม่วายสายตาก็เหลือบมองไปยังชั้นบนของข้างบ้าน ไฟในห้องที่ฉันมักออกมานั่งมองประจำเปิดอยู่และป่านนี้เขาก็คงจะนั่งอ่านหนังสือไม่ก็เตรียมตัวสำหรับไปเข้าวอร์ดที่โรงพยาบาลนั่นแหละอาหารบนโต๊ะกลายเป็นว่าต้องถูกทำเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามอย่างเพราะฟินน์มันกินดุมาก ยิ่งมากินฝีมือพ่อฉันด้วยนะหุงข้าวแค่หม้อเดียวก็ไม่พอหรอก“เกิดเรื่องแบบนี้ทำไมวาดไม่บอกพ่อสักคำ”“วาดไม่อยากให้พ่อต้องเป็นห่วงนี่คะ”“ดีนะที่ฟินน์ไม่เป็นอะไรมากน่ะ”“มันหนังหนาเหมือนหนังควายค่ะ พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” ฉันได้ทีแซะฟินน์ที่นั่งตักข้าวเคี้ยวจนแก้มป่อง“ใช่ ผมน่ะหนังหนาครับพ่อ ไม่งั้นคงไม่ทำให้ใครบางคนร้องไห้ขี้มูกโป่งจนสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตะ... กูเจ็บนะ!”“มึงโดนแทงขนาดนั้น จะให้กูหัวเราะมึงหรือไงไอ้บ้า!”“นี่ๆ” พ่อยกมือห้ามปรามเราสองคนที่กำลังเปิดศึกชิงลับฝีปากกันอย่างดุเดือด “วาดดาว ถ้าพ่อรู้เรื่องทีหลังแบบนี้ จะไม่ใช่แค่ไม่ให้ลูกอยู

พอเห็นท่าทางที่เอาจริงของฉัน ฟินน์ก็สะบัดหน้าหนีเข้าห้องน้ำไปพร้อมประตูที่ปิดแง้มเอาไว้นิดๆ อยากจะบ้าตายกับมันซะจริงอายุก็ไม่ใช่น้อยทำตัวเป็นเด็กไปได้ เด็กบางคนยังแยกแยะออกนะผีมีจริงหรือไม่มีจริง ส่วนมันน่ะกลัวผีจนขึ้นสมองไม่เกินจริงอะเมื่อขึ้นมาบนห้องทำแผลให้ฟินน์เรียบร้อยมันก็สวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์สีดำรัดรูปตัวเดียวเท่านั้นและนอนบนเตียงฉันที่ถึงแม้จะไม่ได้กว้างเหมือนเตียงของมัน ก็พอที่จะให้นอนเบียดกันได้ ไม่เข้าใจมันจะมานอนเบียดฉันทำไมก่อน ห้องรับแขกที่มันมาประจำและนอนตลอดไม่ยอมไปนอน“พรุ่งนี้ไม่ได้ไปไหนใช่ปะ”“เปล่าอะ ทำไม” ฉันถามฟินน์ขณะกำลังทาครีมบนเรือนร่าง จึงสวมแค่สปอรต์บาร์และทับด้วยเสื้อยืดสีดำเท่านั้น “จะชวนกูไปไหน”“ใช่” ฟินน์ตอบขณะสายตาจดจ้องมองหน้าจอมือถือไปด้วย “อยากรู้ไม่ใช่เหรอ”“เรื่อง?” เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง มองฟินน์ที่เอามือซ้ายสอดเข้าใต้ท้ายทอย“เรื่องบางเรื่องของกูที่ไม่เคยบอกมึง”“!”“ว่ากูเป็นใครมาจากไหน” อันที่จริงก็ถามมันมาตลอดแต่ไม่เคยได้รับคำตอบ มาตอนนี้ฟินน์กำลังจะพาฉันไปในสถานที่ที่ตัวเองอยู่เหรอ บ้าน่า“มึงพร้อมแล้วเหรอ”“ไม

“...” บอกแล้วต้องจูบฉันเหรอวะ มันคิดบ้าอะไรอยู่ก่อน“มึงอย่าไปคิดเรื่องพี่หมอสุดที่รักจนทำให้จิตใจของมึงย่ำแย่” ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นทันทีแม้จะตกใจที่ฟินน์จูบ หากคำพูดของมันต่อจากนี้ต่างหากที่ทำให้ฉันลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ “ไม่ว่ามึงจะเสียใจแค่ไหนก็ตาม มึงจะผ่านมันมาได้เสมอเหมือนที่เคยผ่านมานั่นแหละ”“ฟินน์”“กูไม่อยากเห็นมึงเป็นแบบนี้ หยุดได้หยุดเถอะ มึงวิ่งตามเขามึงไม่เหนื่อยเหรอกูถามจริง” มันก็เหนื่อยนั่นแหละ หากแต่ความเหนื่อยมันยังไม่ทำให้ฉันตัดใจจากพี่หนึ่งได้“เหนื่อยดิ”“แล้ว...”“ถ้ากูหยุด กูจะบอกมึง” ฉันให้คำสัญญากับฟินน์ด้วยการเอื้อมมือไปบีบจมูกมัน “ขอบใจที่ทับถมกู”“เหอะ โง่เง่า”“อยากด่าอะไรก็ตามสบายเลย กูน้อมรับ” หัวเราะออกมาแต่ฟินน์กลับไม่ตลกไปด้วยน่ะสิ “คนเราถ้าเจ็บแล้วไม่จำ จะต้องเจ็บไปอีกกี่ครั้งล่ะ”“กูจะไปรู้เหรอ”“ใช่ มึงไม่รู้หรอก” ถอนหายใจออกมาและเหลือบมองไปยังชั้นบนบ้านข้างๆ ที่ยังคงเปิดไฟเอาไว้ “เจ็บอีกครั้ง กูก็คงไม่ทนอีกต่อไปเหมือนกัน”คงได้เวลาที่จะต้องถอยออกมาแล้วล่ะวาดดาว เพื่อให้พี่หนึ่งได้ชอบกับคนที่ตัวเองชอบ โดยไม่มีฉันอยู่ในชีวิตเหมือนที่ผ่านมา เ