First Mission

Chapter 4

Helena Cardenas POV

Natapos kong linisin ang kuwartong pinagamit sa akin ni Don Isagani.

Kanina lamang ay halos hindi ako makapasok sa dami ng alikabok at mga lumang gamit na nakatambak doon. May mga sirang kabinet, lumang kahon ng dokumento, kupas na kurtina, at mga kasangkapang matagal nang hindi nagagamit. Nang hingin ko ang pahintulot na magtapon ng mga wala nang silbi, pumayag naman siya.

Kaya matapos ang halos buong maghapong paglilinis, ibang-iba na ang itsura ng silid.

Malinis na ang sahig. Bumungad na muli ang malalaking bintana na matagal nang natatakpan ng alikabok. Nakapasok ang liwanag ng araw at sariwang hangin.

Napangiti ako nang makita ang naging resulta.

"Unti-unti ring gumagaan ang pakiramdam ko," bulong ko sa sarili.

Hindi lang pala ang kuwarto ang nililinis ko.

Pakiramdam ko pati ang sarili kong buhay ay unti-unti ring inaayos.

Napatingin ako sa napakalaking mansiyon.

Napakarami pang kuwartong kailangang ayusin.

Siguro...

Ito talaga ang misyon ko rito.

Hindi lang ang linisin ang isang silid.

Kundi ang buong mansiyon... at marahil pati ang mga lihim na matagal nang nakakubli rito.

Kinabukasan, maaga pa lamang ay kumatok na si Tatay Ernesto sa pintuan.

"Helena."

"Opo?"

"Ipinatatawag ka ni Don."

Mabilis akong naghanda.

Habang naglalakad papunta sa opisina ni Don Isagani, hindi ko maiwasang mamangha.

Ang buong mansiyon ay tila napag-iwanan na ng panahon.

Lumang chandelier.

Antik na muwebles.

Mga lumang painting.

Ngunit nang makarating ako sa opisina...

Nagulat ako.

Sa lahat ng bahagi ng bahay, iyon lamang ang maayos na maayos.

Nakapuwesto nang maayos ang bawat dokumento.

May malalaking aparador na puno ng records.

Ngunit isang bagay ang agad kong napansin.

Walang computer.

Walang printer.

Walang kahit anong makabagong kagamitan.

Sa halip ay isang lumang makinilya ang nakapatong sa mesa.

May mga ledger book.

Carbon paper.

Mga lumang forms.

Parang bumalik ako sa nakaraan.

Napansin ni Don Isagani ang pagtataka ko.

"Hinahanap mo ang computer?"

Napailing ako.

"Hindi po... nagtataka lang."

Ngumiti siya.

"Mas nagtitiwala ako sa papel kaysa sa mga bagay na puwedeng burahin sa isang pindot."

Hindi ko alam kung biro iyon o may mas malalim na ibig sabihin.

Itinuro niya ang upuan sa harap niya.

"Maupo ka."

Tahimik akong sumunod.

Matagal niya akong pinagmasdan bago nagsalita.

"Handa ka na bang mabago ang buhay mo?"

Napakunot ang noo ko.

"Hindi ko po alam ang ibig ninyong sabihin."

"Magpunta ka sa Gani's Superstore."

Lalo akong nagtaka.

"Magmanman ka."

Hindi pa rin ako nagsalita.

"Ilang taon na akong hindi nakakapunta roon."

Napabuntong-hininga siya.

"Financial reports na lamang ang nakakarating sa akin."

"At ang sabi ng lahat..."

"Nalulugi na raw ang negosyo ko."

Saglit siyang tumawa.

"Pero hindi ako naniniwala."

Tumayo siya at lumapit sa bintana.

"Gusto kong malaman ang katotohanan."

"Kung talagang nalulugi..."

"O may ibang taong nagpapayaman gamit ang pangalan ko."

Ramdam kong may mabigat siyang hinala.

Inilabas niya ang isang sobre.

Iniabot iyon sa akin.

"Dalawampung libo."

Nagulat ako.

"Don... hindi ko po kailangan..."

"Kailangan mo."

"Bumili ka ng damit."

"Sapatos."

"Pampaganda."

"Pabango."

"Alahas."

"Kung kulang pa, sabihin mo lang."

Hindi ko agad tinanggap ang sobre.

"Hindi po ba sobra na ito?"

"Kapag pupunta ka sa Gani's, hindi ka puwedeng magmukhang isang dating bilanggo."

Parang tinamaan ako sa sinabi niya.

Ngunit tama siya.

Hindi ako maaaring makatawag-pansin.

"Magpasama ka kay Ernesto."

"Alam niya ang bawat sulok ng Bayan ng Perlas."

Tinanggap ko ang sobre.

"Sige po."

Ngunit bago ako tuluyang tumayo...

May tanong akong matagal nang gumugulo sa isip ko.

"Don..."

"Bakit ninyo po ako tinutulungan?"

Tahimik lamang siya.

Matagal.

Napakatagal.

Hanggang sa muli siyang nagsalita.

"Malalaman mo rin."

Tumitig siya sa akin.

"Alam ko kung bakit ka pumunta rito."

Parang tumigil ang paghinga ko.

"Alam ko ang tungkol sa mga anak mo."

Nanlamig ang buo kong katawan.

"Plano mo bang maghiganti?"

Napababa ako ng tingin.

Ilang daang beses nang pumasok sa isip ko iyon.

Tuwing naaalala kong kinaladkad ako sa korte.

Tuwing naaalala kong inagaw sa akin ang kambal ko.

Tuwing naaalala kong pinaniwala ang buong mundo na isa akong mamamatay-tao.

Oo.

Gusto kong maranasan ni Doña Engrasia ang lahat ng dinanas ko.

Gusto kong maranasan niya ang malamig na selda.

Ang kawalan ng kalayaan.

Ang mawalan ng lahat.

Ngunit...

Nanginginig akong napailing.

"Ang gusto ko lang po..."

"...ay mabawi ang mga anak ko."

Tumango si Don Isagani.

"Hindi magiging madali."

"Napakayaman ni Doña Engrasia."

"At sa estado mo ngayon..."

"Baka hindi ka man lamang makalapit sa gate ng mansiyon nila."

Napakuyom ako ng kamao.

Ramdam ko ang pait ng katotohanan.

"Kaya gawin mo muna ang ipinag-uutos ko."

"Kapag nalaman natin ang buong katotohanan..."

"Saka tayo kikilos."

Bago kami nagtungo sa Gani's Superstore, nakiusap muna ako kay Tatay Ernesto.

"Tatay Ernesto..."

"Lihis po muna tayo."

"Saan?"

"Sa mansiyon ng mga Cardenas."

Napatingin siya sa akin.

"Sigurado ka ba?"

"Opo."

Tahimik siyang tumango.

Habang bumibiyahe ay siya mismo ang nagsimulang magsalita.

"Alam mo ba..."

"Isa ang mga Cardenas sa pinakamayayamang pamilya sa Bayan ng Perlas."

Lumunok ako.

"Totoo po bang kilala ninyo sila?"

"Sino ba namang hindi?"

Saglit siyang natahimik.

"Ikaw nga ba talaga ang biyuda ni Emilio?"

"Opo."

Muli siyang natahimik.

"Huwag po kayong mag-alala."

"Hindi po ako mamamatay-tao."

"Nabiktima lang ako."

Huminga siya nang malalim.

"Iyan din ang pakiramdam ko."

"Pero alam mo naman ang mga tao."

"Mas mabilis silang humusga kaysa makinig."

Napangiti ako nang mapait.

"Tama po kayo."

"Ano ang plano mo?"

"Silipin lang ang kambal ko."

Tumango siya.

"Kilala ang dalawang batang iyon."

"Magalang."

"Mabait."

"Masayahin."

"Buti na lang..."

"Hindi sila nagmana kay Emilio."

Napalingon ako.

"Bakit po?"

Parang nagsisi siya sa nasabi.

"Ah..."

"Kilala kasi si Emilio."

"Pilyo."

"Mayabang."

"Kapag may gusto..."

"Kinukuha niya."

Unti-unting bumalik ang masasakit kong alaala.

Noong una...

Napakabait niya.

Mapagmahal.

Masayahin.

Hanggang sa unti-unti siyang nagbago.

Lasing gabi-gabi.

Mainitin ang ulo.

Mapanakit.

Hindi lamang ako...

Kahit ang kambal namin ay hindi nakaligtas sa kanyang galit.

Napapikit ako.

Ayokong balikan ang mga alaalang iyon.

"Iyan na."

Napamulat ako.

Sa harapan namin ay ang napakalawak na mansiyon ng mga Cardenas.

Napakalaki.

Napakaganda.

Napapalibutan ng matataas na bakal na gate at naglalakihang puno.

Huminto kami sa hindi kalayuan.

Umaasa akong kahit isang sulyap...

Makita ko man lang ang kambal ko.

Lumipas ang ilang minuto.

Ngunit walang batang lumabas.

Marahil ay nasa loob sila.

O baka nasa paaralan.

Napabuntong-hininga ako.

"Sige po, Tatay Ernesto."

"Tayo na."

Hindi pa yata tamang panahon.

Pero darating din ang araw...

Mayayakap ko silang muli.

Pagdating namin sa Gani's Superstore, halos hindi ako makapaniwala.

Napakaraming sasakyan.

Punong-puno ang parking.

Maraming mamimili ang pumapasok at lumalabas.

Masigla ang negosyo.

"Nalulugi ito?"

Halos hindi ako makapaniwala.

Hindi sumama si Tatay Ernesto sa loob.

Iyon ang bilin ni Don Isagani.

Mag-isa akong magmamasid.

Naglibot ako.

Household section.

Damit.

Sapatos.

Grocery.

Appliances.

Lahat ay maraming bumibili.

Lumapit ako sa isang saleslady.

"Ang daming tao."

"Lagi po bang ganito?"

"Opo, Ma'am."

"Lalo na kapag weekend."

"Nagsisiguro kasi ang management na laging may stocks."

Ngumiti ako.

"Kilala mo ba ang may-ari?"

"Taga-rito po ba kayo?"

"Hindi."

"Balak ko kasing magnegosyo rito."

"Diyan po kayo sa office magtanong."

Tumango ako.

Pagkatapos ay kunwari'y nagkuwento.

"May nagsabi kasi sa akin..."

"Nalulugi na raw ang Gani's."

Napatawa ang saleslady.

"Naku, Ma'am."

"Hindi po iyon totoo."

"Itong may-ari namin?"

"Sobrang yaman."

"Napakaraming sasakyan."

"Napakalaki ng bahay."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Siya ba talaga ang may-ari?"

"Opo."

"Si Boss Nato Enriquez."

"Balita ko nga..."

"Nabili na niya ito kay Don Isagani."

"Dahil matanda na raw at malapit nang mamatay."

Parang may kung anong kumulo sa loob ko.

So...

Ganito ang ikinakalat nila.

Tinabunan nila ang katotohanan.

"Ma'am."

"Siya po."

Napalingon ako.

May isang lalaking kakapasok lamang.

Napapalibutan ng mga bodyguard.

Nakataas ang noo.

Mataas ang tingin sa sarili.

Ni hindi man lang ngumiti sa mga empleyado.

"Si Boss Nato Enriquez."

Tahimik ko siyang pinagmasdan.

Hindi niya alam...

Na nagsisimula na ang pagbagsak ng itinayo niyang kasinungalingan.

Pagbalik ko sa mansiyon, agad kong ibinigay ang lahat ng nalaman ko kay Don Isagani.

Habang nagsasalita ako, unti-unting nagdidilim ang kanyang mukha.

Halos manginig ang kanyang mga kamay sa pagpipigil ng galit.

"Napakawalanghiya!"

malakas niyang sigaw.

"Pagkatapos kong pagkatiwalaan..."

"Pagkatapos kong ituring na anak..."

"Iyan pala ang isusukli niya sa akin!"

Napakuyom siya ng kamao.

"Alam niyang hindi na ako makaalis ng bahay."

"Alam niyang wala akong alam sa tunay na nangyayari."

Tumitig siya sa akin.

Matalim.

Punong-puno ng determinasyon.

"Humanda ka, Helena."

Tumayo siya at dahan-dahang isinara ang lumang ledger sa kanyang mesa.

"May mas mahalagang misyon kang gagawin para sa akin."

At sa paraan ng kanyang pagsasalita...

Alam kong hindi na simpleng pagmamanman ang susunod kong gagawin.