All Chapters of เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย: Chapter 61 - Chapter 68

ท่ามกลางแสงแดดอุ่นของยามเว่ย (12.00-13.59) ลมจากทิศตะวันตกเฉียงใต้พัดแผ่วเบา ทำให้ชายแขนเสื้อบางไหวพลิ้วระริกไปกับสายลม ระหว่างทางเสียงผู้คนจอแจและมีกลิ่นหอมของขนมอบจากร้านริมถนนลอยมาแตะจมูกเป็นระยะตลาดฝั่งเหนือใกล้ประตูเฉิงหนานยังคงคึกคักดังเช่นทุกวัน ร้านรวงเรียงรายสองข้างทาง บ้างเป็นร้านน้ำชา บ้างเป็นร้านขายผ้า หรือร้านเครื่องหอมสมุนไพรเก่าแก่ แต่ละร้านต่างเติมเต็มบรรยากาศให้มีชีวิตชีวามากขึ้น กลิ่นอายความเก่าแก่ผสมกับกลิ่นหอมของสมุนไพรและกลิ่นหวานของขนมได้อย่างลงตัว“นั่นไง ร้านแรกที่ติดประกาศไว้” อู๋เซียนอวี้ชี้ไปยังอาคารชั้นเดียวหลังคากระเบื้องเรียบ ด้านหน้าติดป้ายไม้เล็ก ๆ ว่า “ปล่อยเช่า” พวกนางเดินตรงเข้าไปสำรวจหน้าร้านทันที แววตาเต็มไปด้วยความหวังและจินตนาการที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจร้านแรกที่ทั้งสองเข้าไปสำรวจตั้งอยู่ตรงหัวมุมทางเข้าตลาด เป็นอาคารไม้ชั้นเดียวติดกระเบื้องหลังคาสีเทาเรียบ มีหน้าต่างบานเลื่อนและประตูไม้ทึบ ด้านหน้ามีพื้นที่สำหรับตั้งโต๊ะขนาดเล็กได้พอดี “ทำเลดีเลยนะ คนผ่านเยอะทั้งวัน” อู๋เซียนอวี้เดินดูรอบ ๆ พลางจดบันทึกปด้วย “แต่หน้าร้านแคบไปนิดนึง ถ้าจะตั้งชั้น

คืนวันถัดมาในยามราตรี อู๋ห่าวเทียนพาจางซูเม่ยตรงไปยัง ตำหนักหมื่นพฤกษา ซึ่งเป็นสถานที่ปลูกพันธุ์ไม้หายากและล้ำค่าที่สุดในราชวงศ์ ในบันทึกกล่าวว่าตำหนักแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นพร้อมกับการสถาปนาแคว้นหยวน หากจะบอกว่าที่นี่เป็นหนึ่งในสมบัติอันล้ำค่าของแผ่นดิน ก็มิใช่ถ้อยคำเกินจริงตำหนักหมื่นพฤกษาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวังหลวง ล้อมรอบด้วยกำแพงสูงประดับด้วยแผ่นศิลาโบราณ สองข้างทางเดินปูด้วยหินสีเทาเรียบลื่น ยามก้าวเดินเข้าไปจะมีเสียงฝีเท้าดังก้องประหนึ่งปลุกพฤกษานับพันให้ตื่นขึ้นภายในบริเวณตำหนัก มีเรือนกระจกขนาดใหญ่ที่โครงสร้างทำจากไม้หอมแกะสลักลวดลายเถาวัลย์ ซึ่งใช้สำหรับปลูกพืชสมุนไพรและต้นไม้หายากจากทั่วสารทิศ บางต้นมีอายุเกินร้อยปีและสูงใหญ่ บางต้นก็มีขนาดเล็กบอบบางคล้ายดอกหญ้า แต่กลับมีสรรพคุณรักษาโรคถึงชีวิตบรรยากาศยามราตรียิ่งทำให้ต้นไม้เหล่านั้นราวกับมีจิตวิญญาณ ลำแสงจากโคมนับสิบอันส่องลอดหมู่ใบไม้เขียวเข้ม เกิดเป็นเงาสะท้อนบนพื้นศิลา ความเย็นยะเยือกและความเงียบสงัดจนเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกเมื่อเดินไปถึงใจกลางตำหนักจะมีเรือนกระจกสูงที่สืบทอดมาตั้งแต่ปฐมกษัตริย์ ที่นี่เป็นสถานท

ณ จวนลับขององค์ชายสิบเอ็ดบรรยากาศในห้องโถงเงียบราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก แสงแดดยามเช้าทอดเงายาวบนพื้นห้อง องค์ชายสิบเอ็ด หลงอี้หาน นั่งมองแผนที่บนโต๊ะด้วยสายตาเรียบ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงต่ำ“พวกเจ้าทุกคนเข้าใจใช่หรือไม่…นี่จะไม่ใช่การเดินทางธรรมดา หากมีผู้ใดเปิดเผยความลับหรือคิดทรยศ ข้าจะจัดการอย่างเด็ดขาด” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบประดุจคมดาบ และก้องสะท้อนอยู่ในใจของทุกคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าขันทีหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นเจ้านาย มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเกิดอาการสั่นเล็กน้อย “เดี๋ยวกระหม่อมจะคัดคนด้วยตัวเองพะยะค่ะ รับรองว่าไม่มีใครกล้าทรยศพระองค์แน่นอน”องค์ชายสิบเอ็ดหรี่ตามองและพยักหน้าอย่างพอใจ“ดี พวกเจ้าจงจำไว้ ต้นคืนชีวาไม่ใช่เพียงสมบัติสำหรับรักษาพืชพันธุ์ในแคว้นเท่านั้น แต่ผลของมันจะทำให้ข้าสามารถยืนอยู่เหนือทุกคนตลอดกาล หากข้าได้ในสิ่งที่ต้องการเมื่อไหร่ พวกเจ้าจะได้รับรางวัลตอบแทนแน่นอน”นักพรตชรายืนนิ่งอยู่ข้างองค์ชายสิบเอ็ด พลางถอนหายใจแผ่วเบา ดวงตาขุ่นมัวหันมองไปยังหมึกที่ซึมบนแผนที่ “หากพระองค์อยากช่วงชิงผลของมัน อาจจะไม่ถูกยอมรับง่าย ๆ …”“ไม่ยอมรับอย่างนั้นหรือ งั้นข้าจะ

ณ ห้องนอนของพ่อจางและแม่หลี่คืนนั้นแสงตะเกียงบนหัวเตียงส่องวูบไหวอ่อนโยน เงาร่างสองคนทอดคลอเคลียบนฉากกั้นไม้หอม จางลู่ซือนั่งพิงหมอนสูง กุมมือภรรยาไว้แน่น ดวงตาที่มักสงบนิ่งฉายประกายอ่อนโยนเป็นพิเศษหลังจากข่าวดีในตอนเช้า จิตใจเขาก็โล่งเบาสบาย ประหนึ่งได้ปลดภาระอันหนักที่แบกมานาน เพราะในที่สุดหลี่ซูฮวาก็กลับมายิ้มได้เต็มหน้า และสมหวังเรื่องบุตรดังที่นางเฝ้าฝันเอาไว้ขณะที่ทั้งสองนอนเคียงกันบนเตียง ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงลมหายใจ จางลู่ซือก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก“เมื่อวานเจ้าคงยังไม่ทันเห็น จดหมายของเม่ยเอ๋อร์ถูกส่งมาถึงก่อนรุ่งสาง”หลี่ซูฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาสามี แววตาฉายความแปลกใจ “เร็วนัก…ข้านึกว่าต้องรออีกหลายวัน”เขายกยิ้มบาง ๆ ราวกับเอ็นดูภรรยา ก่อนจะเอ่ยถึงวิธีส่งจดหมายของลูกสาว“นางใช้วิธีส่งจดหมายที่แตกต่างจากเดิมน่ะ โดยใช้งานแท่นหยกเคลื่อนย้ายของสำนักเทียนหยาง”หลี่ซูฮวาพึมพำเสียงเบา ด้วยความประหลาดใจ “ช่างน่าทึ่งนัก…ถึงว่าทำไมข่าวสารถึงมาถึงเร็วเพียงนี้”จางลู่ซือพยักหน้าช้า ๆ “ว่ากันว่า หากเขียนจดหมายเสร็จแล้วนำไปวางบนแท่นหยก เพียงจารอักขระส่ง