All Chapters of เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย: Chapter 51 - Chapter 60

แม้ร่างกายของจางซูเม่ยจะหมดสติไปแล้ว แต่นางกลับรู้สึกเหมือนถูกแสงสว่างบางอย่างส่องเข้าตา จนนางต้องยกมือขึ้นมาบังเอาไว้ เพียงชั่วครู่แสงนั้นก็หายไป ก่อนจะแทนที่ด้วยภาพอันแสนเลือนลางจากม่านหมอกหนาทึบ แล้วมันก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นราวกับรู้ว่านางเอ่ยตำหนิอยู่ในใจหญิงสาวพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางป่าอันกว้างใหญ่ มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเขียวชอุ่มแผ่คลุมไปทั่วผืนดินราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด นางได้ยินเสียงน้ำไหลดังอยู่ไกล ๆ และได้กลิ่นไม้ใบและดินชื้นอบอวลอยู่ในอากาศอย่างชัดเจนทั้งยังมีละลองสีทองอ่อนจำนวนมากกระจายอยู่ทั่วบริเวณ และพวกมันเคลื่อนไหวอยู่รอบกายของนางอย่างนุ่มนวล ราวกับว่ากำลังต้อนรับหญิงสาวผู้มาเยือนสถานที่พิเศษแห่งนี้ ยิ่งส่งเสริมให้บรรยากาศดูนุ่มนวลและเหนือความเป็นจริงขึ้นไปอีกเพราะมีทั้งความงดงามและความลึกลับ ราวกับโลกอีกใบที่ไม่ควรมีอยู่จริงตอนนี้ตรงหน้าของจางซูเม่ย ปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้างามดุจเทพธิดาแห่งป่าใหญ่ ผมสีมรกตยาวสยายถึงเอว ราวกับเส้นไหมระยิบระยับแสงสีทองนวล นางสวมเสื้อผ้าจากเส้นใยไม้ถักทออย่างปราณีต ดวงตาสีเดียวกับจางซูเม่ยจับจ้องมาอย่างลึกซึ้ง สะท้อนถึงควา

หอประมูลหยูเหอตั้งตระหง่านอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ สถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลางแห่งการแลกเปลี่ยนวัตถุล้ำค่า อาคารขนาดใหญ่สองชั้นก่อด้วยอิฐสีเทาตัดกับกรอบหน้าต่างไม้แดงเข้ม ซึ่งแกะสลักลวดลายมังกรทะยานฟ้าอย่างประณีต ซุ้มประตูโค้งใหญ่หน้าทางเข้าให้ความรู้สึกราวกับประตูสู่โลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยการช่วงชิงรอบอาคารมีชายชุดดำยืนเรียงรายด้วยท่าทีเย็นชาและเคร่งขรึม ดวงตาคมใต้หมวกปีกกว้างจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่ประมาท ภายในและภายนอกหอคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่แต่งกายหรูหรา ไม่ว่าจะเป็นขุนนางผู้มีอำนาจ พ่อค้าใหญ่จากต่างเมือง และเศรษฐีจากต่างแคว้น แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความมั่นใจ บางคนหนักแน่นและสง่าผ่าเผย ขณะที่บางคนก็เต็มไปด้วยความโลภที่สะท้อนออกมาอย่างชัดเจน ดุจเปลวไฟที่ลุกโชนโดยมิอาจปิดบังได้เมื่อจางซูเม่ยและอู๋เซียนอี้เดินทางมาถึงพร้อมสาวใช้ข้างกายทั้งสองคน ความงามของทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจและสะดุดตาผู้คนรอบข้างไม่น้อยเลย บางคนหันมองด้วยความหลงใหล ก่อนจะรีบหลบสายตาไปอย่างเกรงใจพนักงานหญิงในชุดเครื่องแบบสีน้ำตาลทองที่ตัดเย็บอย่างประณีต นางก้าวออกมาต้อนรับด้วยท่าทีสุภาพและคล่องแคล่ว ดวงตาประกาย

ห้องประชุมเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่เปลวตะเกียงยังคล้ายจะนิ่งงันตามคำกล่าวนั้น องค์รัชทายาทนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนสายตาจะเข้มข้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แล้วพระองค์ก็พูดอย่างแน่วแน่“ไม่ใช่เพียงองค์ชายรอง ข้ามีเหตุผลให้เชื่อว่าองค์ชายสิบเอ็ดก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุโจมตีในช่วงหลัง ๆ รวมถึงเหตุการณ์ลอบสังหารผู้ติดตามของข้าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาด้วย”อู๋ห่าวเทียนขมวดคิ้วทันที สายตาคมวาวจ้องตรงไปยังองค์รัชทายาท “แม้แต่การลอบโจมตีระหว่างที่ข้าเดินทางมาเมืองหลวงในครั้งนี้… ก็ด้วยหรือ?”องค์รัชทายาทพยักหน้าช้า ๆ“ใช่ รายงานจากหอข่าวเงาระบุว่าหนึ่งในมือสังหารรอดกลับมา และได้เข้ารักษาตัวอยู่ในเรือนลับขององค์ชายสิบเอ็ด”แม่ทัพซึ่งแต่งกายอย่างพ่อค้าเร่พึมพำขึ้นเสียงต่ำ ราวกับกำลังไตร่ตรองข้อมูลที่พึ่งได้รับรู้“แสดงว่าเขากำลังพยายามกำจัดคนที่เกี่ยวข้องกับแผนที่”เขาเหลือบตามองอู๋ห่าวเทียน “หรือไม่ก็…ผู้ที่องค์รัชทายาททรงไว้วางใจ”อู๋ห่าวเทียนหลุบตาลงชั่วครู่ มือขวาเผลอแตะข้างเอวอย่างไม่รู้ตัว ราวกับยังรู้สึกได้ถึงรอยแผลเก่าที่ฝังลึกในร่างกาย บาดแผลจากหุบเขามรณะเมื่อปีก่อน แม้กาลเวลาจะพัดผ่าน แต่ความรู้สึกนั้นย

ขณะเดียวกันละอองแสงสีเขียวก็พุ่งออกจากภาพ แล้วแผ่กระจายไปทั่วมิติพฤกษาอย่างรวดเร็ว ภูตทั้งห้าต่างก็ผงะเล็กน้อย แต่ไม่มีใครถอยหนีไปไหน เพราะพวกเขารู้ว่าเหตุการณ์นี้เกิดจากพลังของเทพีซินเหยียนที่ถูกผนึกเอาไว้้ ตอนนี้ตื่นขึ้นมาแล้วนั่นเองจางซูเม่ยไม่ได้ตกใจลับพลังที่พุ่งออกมา นางเอาแต่เพ่งมองภาพวาด เนื่องจากลวดลายบนภาพเริ่มเปลี่ยนไปอีกแล้ว จากต้นไม้กลายเป็นสิ่งที่ดูคล้ายแผนผังมากกว่า และทุกครั้งที่นางใช้มือสัมผัสภาพวาด มันจะเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อย ๆ ไม่ซ้ำกัน ช่างซับซ้อนยิ่งนัก“นี่ไม่ใช่ภาพวาดธรรมดา…มันมีค่ายกลเร้นซ่อนอยู่ด้านใน…ค่ายกลแสดงตำแหน่ง” เสียงของหลัวเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตระหนก นางลอยขึ้นเหนือภาพเล็กน้อย พลางชี้ไปยังสัญลักษณ์ใต้ลำต้น“ดูสิ…เส้นสายพวกนี้ไม่ใช่ลวดลาย แต่เป็นเส้นทางเดินของพลัง คล้ายกับลายสลักในแผนที่เวทโบราณ!”เฟยหรงหลับตาและสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น “ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของต้นคืนชีวาอยู่ในนี้ เทพีซินเหยียนต้องเคยถือสิ่งนี้มาก่อนแน่”จางซูเม่ยได้ยินเช่นนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น นางพึมพำออกมาเสียงเบา “นี่คือชิ้นส่วนหนึ่งของแผนที่ต้นคืนชีวา”เมื่อคำพูดนั้นหลุด

“พี่ห่าวเทียน…” เสียงของนางแผ่วเบาราวสายลม แต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน “ข้าอยากให้ท่านบอกข้าทุกเรื่อง ทุกเรื่องที่ท่านเคยปิดบังไว้ ไม่ใช่แค่เรื่องแผนที่ หรือเทพีซินเหยียน…หากแต่รวมถึงเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมท่านถึงรู้มากนักเกี่ยวกับต้นคืนชีวา”นางหยุดพูดครู่หนึ่ง ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนะกลับคืนสู่ความนิ่งสงบ “และเหตุใดกัน…ท่านจึงยอมเสี่ยงชีวิตถึงเพียงนี้?”อู๋ห่าวเทียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ในใจของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยน้ำหนักของความหลังในอดีต เขาหลุบตาลงและริมฝีปากเม้มแน่น พลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาในตอนนี้ไม่คิดหลบซ่อนสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว“พี่เกิดมาในตระกูลที่มีพันธะผูกไว้กับความลับของแคว้น” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่มีความสั่นเครือเล็กน้อย “ทว่าคนส่วนใหญ่ในตระกูลไม่เคยรู้เลยว่า ความลับนั้นคืออะไร”เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่ คล้ายกำลังปลดผนึกบางสิ่งที่ฝังแน่นอยู่ในใจมาเนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แม้จะอ่อนโยน ทว่าเปี่ยมด้วยน้ำหนักของอดีตที่ยากจะลืมเลือน“ท่านตาของพี่…เคยเป็นหนึ่งในองครักษ์ลับผู้ได้รับมอบหมายให้ปกป้องบันทึกเกี่ยวกับต้นคืนชีวา”เสียงของเขาแผ่วลงเล็