All Chapters of Rain Over Me ติดฝน: Chapter 21 - Chapter 30

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำถูกเปิดพลิกไปมา ก่อนจะถูกโยนแหมะลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังสะท้อนในห้องทำงานผู้บริหารระดับสูง ฝนธิดาทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้บุนวมหนังแท้ เคาะปลายเล็บเคลือบสีแดงสดลงบนที่พักแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าสะท้อนถึงความหงุดหงิดงุ่นง่านที่กำลังปะทุอยู่ภายในใจนัยน์ตาคู่สวยภายใต้แพขนตางอนยาวปรายมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตูห้องทำงานรามที่ยืนตัวตรงแหน่วในชุดสูทสีดำสนิท สองมือไพล่หลังประสานกันไว้ในระดับเอว ท่วงท่าองอาจและเป๊ะทุกกระเบียดนิ้วราวกับหุ่นขี้ผึ้งในพิพิธภัณฑ์ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมองเธอด้วยสายตาสับสน บัดนี้เรียบตึงและว่างเปล่า เขาจดจ้องสายตาออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานกว้าง มองวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานคร โดยไม่แม้แต่จะปรายตามาทางโต๊ะทำงานของเธอเลยแม้แต่นิดเดียวนี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ที่ผู้ชายคนนี้สวมบทบาทบอดี้การ์ดผู้ซื่อสัตย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบจนน่าหมั่นไส้ไม่มีการต่อปากต่อคำ ไม่มีการหลบตาด้วยความประหม่าและที่สำคัญ ไม่มีการแสดงออกถึงอาการหวงก้างใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าเธอจะจงใจใส่กระโปรงผ่าข้างที่ลึกกว่าปกติ หรือใช้น้ำหอมกลิ่นยั่วยวนแค่ไ

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ฝนไม่เห็นด้วยซ้ำว่ารามพุ่งเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกที ร่างของเธอก็ถูกกระชากให้ถอยห่างออกมาจากรพีอย่างแรงจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงหินรพีร้องเสียงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ข้อมือข้างที่เพิ่งลูบสะโพกของฝนถูกมือใหญ่ของรามจับล็อกและบิดพลิกไปในองศาที่ผิดธรรมชาติ เสียงกระดูกลั่นดังกึกทะลุเสียงดนตรีคลาสสิกในงาน แชมเปญในมือไฮโซหนุ่มร่วงแตกกระจายเต็มพื้น“ทำบ้าอะไรวะ ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะโว้ย” รพีสบถลั่น พยายามดิ้นรนแต่ยิ่งขยับก็ยิ่งเจ็บจนน้ำตาเล็ดแต่รามไม่ปล่อย มิหนำซ้ำเขายังเพิ่มแรงบีบจนข้อศอกของรพีแทบจะหลุดออกจากเบ้า นัยน์ตาสีฟ้าครามที่เคยสงบนิ่งบัดนี้ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะและรังสีฆ่าฟันที่ปิดไม่มิด บอดี้การ์ดหนุ่มจ้องมองไฮโซชื่อดังราวกับมองเศษขยะที่น่ารังเกียจที่สุดบนโลก“อย่าเอามือสกปรก ๆ ของคุณมาแตะต้องผู้หญิงคนนี้” เสียงของรามไม่ได้ดังเลย แต่มันเย็นเยียบและดุดันจนคนฟังขนลุกซู่ แขกเหรื่อรอบข้างเริ่มหันมามองและถอยห่างออกไปสร้างวงล้อมด้วยความตกใจ“เป็นแค่หมาเฝ้าบ้าน กล้าดียังไงมาทำกับกูแบบนี้ กูจะสั่งให้คนกร

ประตูเพนท์เฮาส์ถูกผลักเปิดออกอย่างทุลักทุเล ฝนสอดแขนโอบรอบเอวสอบของร่างสูงใหญ่แล้วออกแรงพยุงน้ำหนักเกือบแปดสิบกิโลกรัมของรามให้เดินเข้ามาด้านในชายหนุ่มทิ้งน้ำหนักตัวลงบนโซฟากำมะหยี่กลางห้องนั่งเล่น ลมหายใจของเขาหอบลึก ใบหน้าคมคายซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน เสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตซีกซ้ายชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีข้นที่ยังคงไหลซึมไม่หยุด“นั่งนิ่ง ๆ อย่าเพิ่งขยับ” ฝนสั่งเสียงเฉียบ มือบางสั่นระริกขณะวางกระเป๋าสะพายทิ้งลงบนโต๊ะกระจกไม่ถึงยี่สิบนาทีหลังจากที่เธอต่อสายตรงไปก่อนหน้านี้ หมอศัลยกรรมฝีมือดีประจำตระกูลก็เดินทางมาถึงพร้อมกระเป๋าแพทย์ฉุกเฉินใบใหญ่“แผลลึกเอาเรื่อง โชคดีที่ไม่ตัดโดนเส้นเลือดใหญ่” ธิชาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วพลางใช้กรรไกรแพทย์ตัดแขนเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตของรามออก เผยให้เห็นรอยมีดที่บากลึกลงไปในชั้นกล้ามเนื้อท่อนแขนซ้าย แผลเปิดกว้างจนน่ากลัวฝนยืนกอดอกดูอยู่ไม่ห่าง ใบหน้าสวยซีดลงไปถนัดตา ทุกครั้งที่ธิชาลงเข็มเย็บแผลสด ๆ เข้ากับผิวหนังของชายหนุ่ม หัวใจของเธอก็กระตุกวูบตามไปด้วยทว่ารามกลับนั่งนิ่ง แผ่นหลังกว้างตั้งตรงตระหง่าน เขาไม่ได้ส่งเสียงร้องหรือครางออกมาสักแอะ มี

ครืน เปรี้ยงเสียงสายฟ้าฟาดฉีกกระชากความเงียบยามวิกาล ตามติดด้วยพายุฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้าหาบานกระจกของเพนท์เฮาส์หรูอย่างบ้าคลั่งอุณหภูมิภายในห้องพักส่วนตัวของบอดี้การ์ดหนุ่มลดต่ำลงจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ราม ไรวินท์ นอนเอนแผ่นหลังพิงหัวเตียงในความมืดมิด ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ บาดแผลฉกรรจ์บริเวณแขนซ้ายที่เพิ่งถูกเย็บไปถึงสิบห้าเข็มกำลังเต้นตุบ ๆ ประสานกับจังหวะการสูบฉีดเลือด ความปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่หัวไหล่ลามไปถึงปลายนิ้วทุกครั้งที่เขาเผลอขยับตัว แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้น ยังเทียบไม่ได้กับความปั่นป่วนในหัวของเขาเวลานี้เพราะแววตาท้าทายและรอยยิ้มร้ายกาจของฝนยังคงฉายชัดอยู่ในโสตประสาท รามขบสันกรามแน่นจนนูนเด่นเป็นสัน เขารู้ตัวดีว่าขีดจำกัดความอดทนของเขากำลังถูกท้าทายอย่างหนักชายหนุ่มเอี้ยวตัวใช้มือขวาที่ยังใช้งานได้ดี เอื้อมไปหยิบขวดยาพลาสติกบนโต๊ะหัวเตียง มันคือยาแก้ปวดชนิดรุนแรงและยาคลายกล้ามเนื้อที่ธิชาทิ้งไว้ให้ พร้อมคำเตือนที่ว่า ยามีฤทธิ์กดประสาททำให้ง่วงซึมและเบลอได้รามเทเม็ดยาสีขาวสองเม็ดลงบนฝ่ามือ โยนเข้าปา

แสงสีทองของรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องนอนเล็กของเพนเฮาส์หรู อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำยามนี้ ดูสวนทางกับไอร้อนรุ่มที่ยังคงหลงเหลือเจือจางอยู่ในมวลอากาศ เสียงเม็ดฝนที่เคยตกกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งเหือดหายไปหมดสิ้นบนเตียงขนาดควีนไซส์ที่ยับย่นมีร่างสูงใหญ่ของราม ไรวินท์ นั่งประสานมือไว้บนหน้าตัก แผ่นหลังกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและร่องรอยแผลเป็นตั้งตรงตระหง่านราวกับภูผาทื่อทึ่ม นัยน์ตาสีฟ้าครามที่เคยวาวโรจน์ไปด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนและแรงปรารถนาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้ว่างเปล่าขณะทอดมองฝ่ามือหยาบกร้านของตัวเองด้วยความรู้สึกหนักอึ้งลมหายใจของบอดี้การ์ดหนุ่มสะดุดครู่หนึ่ง เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างบอบบางที่ยังคงหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ฝนนอนตะแคงซุกใบหน้าลงกับหมอนใบโต เส้นผมสีไวน์แดงแผ่กระจายตัดกับผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา เรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายผ้ากับรอยสีกุหลาบจาง ๆ บริเวณลาดไหล่มนคือหลักฐานชิ้นเอกที่ตอกย้ำความผิดบาปทั้งหมดที่เขาได้ก่อลงไป‘ไอ้ราม แกทำอะไรลงไปวะ ไอ้สารเลวเอ๊ย’เสียงก่นด่าตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในหัว สันกรามคมคายขบเข