Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

แสงแดดยามบ่ายวันเสาร์ที่ลอดผ่านร่มไม้ใหญ่ลงมากระทบหลังคาบ้านสไตล์ทรอปิคอลหลังงาม สร้างบรรยากาศที่ดูสงบและร่มรื่น แตกต่างจากความวุ่นวายของย่านธุรกิจใจกลางเมืองราวกับคนละโลก ที่นี่คือที่พักอาศัยของลุคและครอบครัว รวมทั้ง ‘คุณตาชนาธิป’ ผู้ก่อตั้งบริษัทผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดเสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำของรถสปอร์ต Porsche Panamera สีขาวมุกดังกระหึ่มเข้ามาทำลายความเงียบสงบ ก่อนจะจอดเทียบท่าอย่างนิ่มนวลที่ลานจอดรถและเมื่อประตูรถเปิดออก รองเท้าส้นเตารีดแบรนด์ Chanel ก็ก้าวลงมาสัมผัสพื้น ตามด้วยร่างระหงของฝนวันนี้เธอสลัดคราบ CEO สาวสุดเฉี่ยวทิ้งไปเหลือเพียงลุคหลานสาวกตัญญูที่ดูแพงระยับ ในชุดเดรสผ้าลินินสีครีมเข้ารูปเผยไหล่เนียนข้างหนึ่งพอให้ดูมีลูกเล่น ผมยาวสลวยถูกรวบครึ่งศีรษะติดกิ๊บมุก ดูเรียบร้อยน่ารักแต่ก็ยังซ่อนความเปรี้ยวไว้ในดีเทล ในมือถือตะกร้าหวายที่บรรจุองุ่นไชน์มัสกัตเกรดพรีเมียมลูกโตพร้อมกับข้ออ้างคือ มาเยี่ยมคุณตาชนาแต่เป้าหมายที่แท้จริง ก็รู้ ๆ กันอยู่“พี่ฝน” เสียงใสแจ๋วระดับแปดหลอดดังขึ้นก่อนตัวจะมาถึง รดา สาวน้อยแก้มป่องในสภาพเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นวิ่งดุ๊กดิ๊กลงมาจากบันได

เช้าวันจันทร์ ณ ห้องอาหาร กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วห้องอาหารโอ่โถงที่ตกแต่งด้วยสไตล์ยุโรปคลาสสิก แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวเข้ามาตกกระทบชุดจานชามกระเบื้องเคลือบราคาแพงจนเกิดเป็นประกายวับวาว แต่สิ่งที่ดูสดใสและเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงอาทิตย์ในเช้านี้ คือรอยยิ้มมุมปากของฝนธิดาหญิงสาวในชุดเดรสทำงานสีครีมเนี้ยบกริบที่ขับผิวให้ผ่องใส นั่งจิบกาแฟดำด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับราชินีจิบชายามบ่าย ดวงตาคู่สวยภายใต้การกรีดอายไลเนอร์คมกริบทอประกายระยับราวกับเด็กซนที่กำลังจะได้ของเล่นใหม่เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา หลังจากเหตุการณ์โป๊ะแตกกลางโรงยิมที่บ้านคุณตาชนาธิป รามก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับนินจาที่ระเบิดควันหนีความอับอาย ทว่าฝนไม่ได้โกรธ ตรงกันข้ามเธอกลับรู้สึกขบขันและเอ็นดูปฏิกิริยาของเขาจนแทบจะรอให้ถึงวันจันทร์ไม่ไหวภาพกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เกร็งแน่นและใบหน้าแดงก่ำของเขายังคงติดอยู่ในความทรงจำระดับ 4Kตึก ตึก ตึกเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังขึ้นอย่างมั่นคงและสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาหยุดยืนที่หน้าประตูห้องอาหาร รามโค้งศีรษะทำความเคารพเ

ความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศทำให้อุณหภูมิภายในห้องพักผู้ป่วยระดับ VVIP ของโรงพยาบาลเอกชนประจำตระกูลลดต่ำลงจนน่าขนลุก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ควรจะเตะจมูกถูกกลบด้วยกลิ่นหอมละมุนของกุหลาบผสมวานิลลาจาง ๆ ซึ่งลอยอ้อยอิ่งมาจากร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะ ติ๊ด ติ๊ด สม่ำเสมอ บ่งบอกถึงสัญญาณชีพที่มั่นคงฝนขยับเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นช้า ๆ แพขนตาหนากะพริบปรับโฟกัสรับแสงไฟสลัวในห้อง ลำคอของเธอแห้งผากเป็นผุยผงราวกับอยู่กลางทะเลทรายมาเป็นเวลานาน อาการระคายเคืองจากการสำลักควันไฟในโกดังยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้แสบตาและแสบคอร่างระหงในชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อนขยับตัวเล็กน้อยทำให้เกิดเสียงผ้าปูเตียงเสียดสีกันดังสวบสาบ เพียงแค่นั้น เงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ในมุมมืดก็ขยับตัวทันทีตึก... ตึก...เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องก้าวเข้ามาใกล้เตียงอย่างรวดเร็วแต่ไร้เสียงสะท้อน รามในสภาพที่ต่างไปจากบอดี้การ์ดสุดเนี้ยบคนเดิม เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาปราศจากเสื้อสูทและเนคไท ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยแดงจาง ๆ จากความร้อน แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวก ๆ ไปถึงข้อศอก ท่

ณ ห้องพักผู้ป่วยระดับ VVIP ที่บรรยากาศภายในร้อนระอุไปด้วยรังสีความเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของวราตึก ตึก ตึกเสียงรองเท้าหนังอิตาลีเดินวนไปวนมาอยู่ที่ปลายเตียง วราขบกรามแน่นจนสันกรามนูนแข็ง มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นจนข้อขาว“ไอ้พวกสวะ มันกล้าดียังไงมาเผาโรงงานเรา หึ แต่ฝนไม่ต้องกลัวนะลูก ป๊าสั่งให้คนของเราไปสืบหาตัวพวกมันแล้ว แต่ระหว่างนี้ฝนต้องกลับไปอยู่บ้านกับป๊า ป๊าจะสั่งเพิ่มการ์ดอีกยี่สิบคน ให้ยืนเฝ้ามันทุกตารางนิ้วเลย” เสียงกัมปนาทของวราผู้ยิ่งใหญ่ดังก้องห้องทว่าคนที่นั่งพิงหมอนใบโตอยู่บนเตียงผู้ป่วยกลับไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวตามที่บิดาเข้าใจ ฝนในชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อนที่ถูกปลดกระดุมคอออกหนึ่งเม็ดเผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียน นั่งนิ่ง มือเรียวสวยที่เพิ่งถูกถอดสายน้ำเกลือออกประสานกันวางไว้บนตักดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองบิดา แพขนตาหนากะพริบเชื่องช้า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เสียงหวานจะเปล่งออกมาด้วยโทนเสียงที่สั่นเครืออย่างสมบูรณ์แบบ“ป๊าขา” ฝนหลุบตาลงมองมือตัวเอง ปลายนิ้วเรียวแสร้งทำเป็นสั่นระริกนิด ๆ “หนู หนูไม่อยากกลับบ้านค่ะ”“อ้าว ทำไมล่ะลูก ที่นั่นปลอดภัยท

เพล้งแก้วคริสตัลเจียระไนราคาแพงหูฉี่ลอยละลิ่วไปกระแทกผนังห้องทำงานบิลต์อินจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย วิสกี้สีอำพันสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนวอลเปเปอร์ลวดลายหรูหรา กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นควันบุหรี่ลอยคลุ้งจนแทบจะทำให้บรรยากาศภายในห้องสลัวอับทึบแห่งนี้กลายเป็นขุมนรกขนาดย่อม“แม่งเอ๊ย พวกมึงทำงานภาษาอะไรวะ”เสียงคำรามหลุดออกมาจากลำคอหนาเตอะของ เสี่ยเม้ง มาเฟียเฒ่าผู้ทรงอิทธิพลในวงการมืด ใบหน้าที่อุดมไปด้วยชั้นไขมันและรอยเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ มืออวบหนาที่สวมแหวนหยกวงโตตบลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยดัง ปัง จนลูกน้องชุดดำสามสี่คนที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ถึงกับก้มหน้าหลบสายตาอำมหิตเป็นแถบ“โปรเจกต์สัมปทานรัฐสภาเฟสสองมูลค่าตั้งหลายร้อยล้าน พวกมึงปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง แล้วเสือกเสียให้ใครไม่เสีย ดันไปเสียให้บริษัทน้ำยาทำความสะอาดกะโหลกกะลาของไอ้เฌอสลัลเนี่ยนะ โคตรหยามหน้ากูเลย”“สะ เสี่ยครับ” ลูกน้องคนสนิทรีบก้าวออกมารายงานเสียงสั่น “สายของเราในบอร์ดประมูลบอกว่า ทางฝั่งนั้นเปลี่ยนตัวคนพรีเซนต์กะทันหันครับ เป็นลูกสาวของท่านประธานเฌอสลัลท