บทที่ 13 หมึกหยดบนกระดาษที่อ่านซ้ำ

POV: Kin

กลางดึกคืนนั้น ห้องพักเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ ผมนั่งอยู่ปลายเตียงกับกองเอกสารตรงหน้า แฟ้ม Choice Point เปิดค้างอยู่บนตัก ปากกาค้างอยู่ระหว่างนิ้ว แต่ผมยังอ่านบรรทัดเดิมซ้ำเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้

ตัวอักษรเรียงกันเป็นแถว แต่ภาพในหัวกลับไม่ใช่เอกสาร เป็นริมสระ เป็นแสงสีทองบนผิวน้ำ เป็นเอเดนที่อยู่ใกล้ภามเกินไปและภามที่ไม่ได้ขยับหนี

ผมกดปลายปากกาลงบนกระดาษจนหมึกซึมเป็นจุดดำเล็ก ๆ ก่อนจะรู้ตัวแล้วรีบยกมือออก

แค่ภาพเดียว ทำให้เสียจังหวะไปหมด

"วันนี้มึงโอเคปะ"

เสียงภามดังขึ้นใกล้ตัว

ผมเงยหน้าจากแฟ้มช้ากว่าปกตินิดหนึ่ง ช้าพอจะต้องบังคับตัวเองไม่ให้เผลอมองเขานานเกินไป

ภามนั่งอยู่บนเตียงอีกฝั่ง มองผมด้วยสายตานิ่ง ๆ แบบที่มักอ่านอะไรออกมากกว่าที่ผมอยากให้รู้

"...โอเค"

ผมตอบ แล้วก้มลงจัดกระดาษตรงหน้าเหมือนมันยุ่งมาก ทั้งที่จริง ๆ ไม่มีอะไรต้องจัดเลย

ภามมองผมอยู่สองวินาที

"โกหก"

ผมหลุดหัวเราะเบา ๆ แพ้ เหมือนทุกครั้ง

"มึงนี่นะ รู้ดีไปหมดทุกเรื่องเลยหรือไง"

"ก็มึงทำตัวแปลก ๆ แล้วไม่เห็นตามไปที่สระว่ายน้ำล่ะ"

เสียงเขาเรียบ แต่ประโยคนั้นทำให้มือผมชะงักไปครึ่งจังหวะ

ผมก้มมองแฟ้มในมือ

"กูแค่เคลียร์เอกสารจนลืมเวลาน่ะ"

ภามเงียบไปนิดหนึ่ง เหมือนยังไม่คลายสงสัย และนั่นแหละที่ทำให้ความเงียบของเขาอันตรายกว่าเดิม

ผมพลิกเอกสารไปอีกหน้า ทั้งที่ยังไม่ได้อ่านหน้าเดิมจบ

"ก็เรื่องงาน กูแค่ไม่ชอบวิธีที่เซนทำ"

ผมตอบช้า ๆ

"มันทำอะไรไม่บอก แต่ก็ต้องยอมรับว่าผลลัพธ์ออกมาดี"

ภามพยักหน้า

"บางครั้งการยอมรับความจริง อาจง่ายกว่าการฝืนเถียง"

ผมหัวเราะแห้ง ๆ ถ้าเขารู้ว่าประโยคนั้นไม่ได้แทงแค่เรื่องงาน เขาคงไม่พูดมันออกมาง่ายขนาดนี้

จู่ ๆ ภามก็ลุกจากเตียง เดินมาหาผม

ผมเงยหน้าขึ้น

"อะไร"

เขาไม่ตอบ แค่ก้มมองมือผม

ผมมองตามสายตาเขา ถึงได้เห็นแผลถลอกที่นิ้วก้อย แดงนิด ๆ มีเลือดซิบออกมาเล็กน้อย

ผมเองยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไปได้แผลมาตอนไหน อาจเป็นตอนกำขวดน้ำ หรืออาจเป็นตอนที่พยายามทำเหมือนตัวเองไม่รู้สึกอะไรเลย

ภามถอนหายใจ

"อยู่นิ่ง ๆ"

คำสั่งสั้น ๆ ทำให้ผมชะงัก

เขาดึงมือขวาของผมไปกุมไว้ แล้วหยิบชุดทำแผลเล็ก ๆ จากกระเป๋า ท่าทางคล่องแคล่วเหมือนตอนที่เขาเคยแอบไปทำแผลให้ลูกแมวหลังคณะไม่มีผิด

สำลีเย็น ๆ แตะลงบนผิว แผ่วเบา แต่ทำให้ผมนิ่งกว่าที่ควร

ผมไม่กล้าดึงมือกลับ ทั้งที่ปกติไม่ชอบให้ใครเข้ามาในระยะส่วนตัวมากนัก

แต่กับภาม เขาไม่เคยขออนุญาตเข้ามา และผมก็ไม่เคยห้ามได้จริง ๆ

"แผลเล็กนิดเดียว ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้"

ผมพูดทำลายความเงียบ

ภามไม่เงยหน้า ปลายนิ้วเขากดสำลีลงเบากว่าเดิม

"แผลก็คือแผล"

เสียงเขานิ่งมาก

"จะเล็กหรือใหญ่ ถ้าเจ็บก็คือเจ็บ"

ผมมองเสี้ยวหน้าของเขา แสงไฟหัวเตียงตกลงบนขนตาและปลายจมูก ทำให้ภามดูไกลกว่าระยะจริงที่อยู่ตรงหน้า

นั่นแหละภาม

เขาไม่เคยเห็นเรื่องของผมเป็นเรื่องเล็กน้อย และนั่นคือเหตุผลที่ผมไปจากเขาไม่ได้สักที

เขาแปะพลาสเตอร์ลงบนนิ้วผม กดขอบให้แนบสนิท แล้วเงยหน้าขึ้น

จังหวะนั้นหัวใจผมเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะเจ็บแผล แต่เพราะภามอยู่ใกล้เกินไป ใกล้จนคำที่เก็บไว้นาน เกือบหลุดออกมาก่อนที่ผมจะห้ามตัวเองทัน

แต่ภาพเอเดนริมสระก็แวบกลับมา

ผมหลับตาลงชั่วครู่ แล้วปล่อยให้มันค้างอยู่ตรงนั้น ในที่เดิมที่มันเคยอยู่มาตลอด

"ขอบใจนะมึง"

ผมเลือกคำที่ปลอดภัยที่สุด

ภามพยักหน้า

"คราวหลังก็ดูตัวเองหน่อย"

"มึงแม่ง..."

ผมส่ายหัว แกล้งบ่นเพื่อซ่อนบางอย่างในอก

"ใจดีเกินไปปะ"

"กูเป็นปกติของกูแบบนี้อยู่แล้ว"

เสียงผมเบาลงโดยไม่ตั้งใจ

"บางที...มึงก็ไม่ควรแคร์กูขนาดนี้"

ความเงียบปกคลุมเราทันที ภามนิ่งไป นานพอให้ผมเริ่มอยากถอนคำพูด ก่อนเขาจะตอบ

"กูแคร์ เพราะมึงคือมึง"

คำเรียบง่ายนั้นไม่หวาน แต่โคตรทำร้ายกัน

ภามลุกกลับไปนั่งที่เตียงของตัวเอง ทิ้งให้ผมอยู่กับความเงียบ และแผลที่ถูกปิดไว้อย่างดี

ผมก้มมองพลาสเตอร์แผ่นเล็กบนนิ้วก้อย นิ้วโป้งแตะขอบพลาสเตอร์ซ้ำ ๆ เหมือนคนโง่ที่รู้ทั้งรู้ว่าแผลปิดแล้ว แต่ก็ยังหยุดแตะมันไม่ได้