บทที่ 15 กล่องที่เกือบหล่นใส่หัว

จนกระทั่ง---

"เฮ้ย!"

ผมหันกลับไปทันที เซนกำลังเอื้อมหยิบกล่องบนชั้นสูง แต่กล่องอีกใบที่วางซ้อนอยู่ด้านบนไหลครูดลงมาเร็วกว่าที่มันจะหลบทัน

ผมพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือมันแล้วดึงเข้าหาตัว อีกมือยกขึ้นรับกล่องไม้ที่เกือบกระแทกหัวมันไว้ทันพอดี กล่องกระแทกฝ่ามือผมดังตุ้บ

เซนนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนผม

"มึงเป็นไรไหม"

เสียงผมห้วนกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะอีกใจนึงยังนึกถึงจังหวะที่กล่องเกือบกระแทกหัวมันไม่ทัน

เซนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยเหมือนยังโหลดเหตุการณ์ไม่ทัน ระยะระหว่างเราสั้นเกินไป สั้นจนผมรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้ากลั้นหายใจ

"กู..." มันตอบช้ากว่าทุกที "ไม่เป็นไร"

แปลก ปกติปากมันควรสวนกลับมาสักสามประโยคแล้ว

ผมยังจับข้อมือมันแน่นเกินจำเป็น พอรู้ตัวจึงค่อย ๆ ปล่อยมือออก แต่ก็ยังไม่ได้ถอยไปไกลนัก

เซนหลบตาผมทันที แล้วก้มลงเก็บของที่กระจายบนพื้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"มึงนี่ซุ่มซ่ามชิบหาย"

ผมดุ เสียงเรียบ

"ก็มันสูง" มันจิ๊ปากเบา ๆ

"ก็อย่าหยิบคนเดียว"

คราวนี้เซนเงยหน้าขึ้นมองผมแวบหนึ่ง แค่แวบเดียว แล้วหลบตาอีก

"รู้แล้วน่า..."

เสียงมันเบากว่าปกติจนผมต้องเลิกคิ้ว ...อะไรของมันวะ

ผมหยิบกล่องจากมือมันมาวางเอง แล้วขยับไปยืนบังชั้นวางส่วนที่สูงกว่าไว้

"เดี๋ยวกูทำเอง"

เซนไม่เถียง มันแค่พยักหน้า แล้วยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ พยายามทำหน้าเหมือนทุกอย่างปกติ

ยกเว้นใบหูที่แดงขึ้นชัดเจน ชัดจนผมหลุดยิ้มมุมปากออกมา

"...เงียบทำไมวะ"

"เปล่า!"

มันสวนกลับทันควัน เร็วเกินไปจนน่าสงสัยกว่าเดิม

ผมหัวเราะในลำคอ

"เมื่อกี้เกือบโดนกล่องทับ ยังไม่หายมึนเหรอ"

เซนหันขวับมาเหมือนจะด่าผมสักประโยค แต่พอสบตากัน มันกลับหยุด คำด่าค้างอยู่ที่ริมฝีปาก แล้วหายไปเฉย ๆ

ผมพยักหน้า เหมือนเข้าใจ ทั้งที่จริง ๆ ผมก็ยังไม่เข้าใจหรอกว่ามันเป็นอะไร แต่การได้เห็นคนปากดีที่ชอบปั่นหัวคนอื่นไปทั่ว ยืนไปไม่เป็นอยู่ตรงหน้าแบบนี้... ก็คุ้มดี

ผมวางของชิ้นสุดท้ายเข้าที่ แล้วหันไปมองมันอีกครั้ง สายตาเราชนกันพอดี

แค่เสี้ยววินาทีเดียว เซนก็หลบก่อน

ผมยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด

"คราวหน้าจะหยิบอะไร เรียกกู"

เสียงผมยังนิ่งเหมือนเดิม แต่คราวนี้ความหมายมันไม่เหมือนเดิมแล้ว

เซนพยักหน้าเบา ๆ ไม่กวน ไม่เถียง มีแค่คำตอบสั้น ๆ หลุดออกมา

"...เออ"

ผมพยักหน้ากลับ แล้วเดินนำออกจากห้องเก็บของ ไม่ได้หันไปมอง

แต่รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองตามหลังมา ความรู้สึกนั้นทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง เหมือนเวลาที่งานชิ้นหนึ่งเพิ่งลงตัวพอดี

POV: Pham

แดดจ้าค่อย ๆ อ่อนลงเป็นสีแชมเปญทอง ลมทะเลพัดเอื่อยจนทุกอย่างดูช้ากว่าปกติ ผมยืนพิงราวไม้ มองออกไปไกลสุดสายตา พยายามทิ้งความสับสนทั้งหมดไว้ที่เส้นขอบฟ้า

แต่ในหัวกลับไม่ยอมเงียบ ภาพของเอเดนยังวนอยู่ตรงนั้น จังหวะที่เขาก้าวเข้ามาใกล้ สายตาที่เหมือนอ่านง่าย แต่กลับอ่านไม่ออก และความจริงที่ผมเริ่มรู้ตัวว่า... ผมกำลังอนุญาตให้เขาเข้ามาใกล้เกินกว่าที่ควร

เสียงฝีเท้าหยุดลงข้าง ๆ ไม่ต้องหันไปมอง ผมก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมไอทะเลบอกชัดพอแล้ว

"มึง"

"อะไร"

ผมตอบสั้น ๆ รักษาระยะด้วยน้ำเสียงเดิม

"วันนี้มึง...ดีว่ะ"

ผมพ่นลมหายใจเบา ๆ

"...ชมแปลก ๆ"

"ก็ปกติกูชมแต่มึงหล่อไง"

คราวนี้ผมหันไปมองเขาตรง ๆ อยากกวนกลับบ้าง เผื่อจะกลบอาการใจสั่นได้

"...แล้ววันนี้ไม่หล่อ?"

เอเดนไม่ตอบทันที เขาขยับยิ้มมุมปาก แล้วก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด

"หล่อกว่าเดิม"

หัวใจผมกระตุกวูบ ผมรีบหันหน้าหนี

แต่จังหวะนั้น ลมทะเลหอบใหญ่ก็พัดเข้ามาแรงพอให้ชายเสื้อนักศึกษาที่ไม่ได้สอดในกางเกงปลิวขึ้น

พรึ่บ---

ผมรีบตะปบชายเสื้อตัวเองลง แต่เอเดนไวกว่า มือเขาคว้าชายเสื้อผมไว้ แล้วดึงลงปิดให้ทันที

เร็ว ชัด และใกล้เกินไป

ร่างสูงขยับเข้ามาบังผมจากด้านหลัง เหมือนตั้งใจปิดไม่ให้สายตาใครมองผ่านมาเห็น

ผมชะงัก ไม่ได้เพราะตกใจอย่างเดียว แต่เพราะน้ำเสียงของเขาตอนพูดประโยคถัดมา

"...มันปลิว"

ต่ำกว่าปกติ นิ่งกว่าปกติ และไม่เหมือนเวลาที่เขากวนผมเลยสักนิด

ผมพยายามขยับออก

"กูจัดเองได้"

"รู้"

เอเดนยังจับชายเสื้อผมไว้ ไม่ได้แรงจนเจ็บ แต่แน่นพอให้รู้ว่าเขายังไม่อยากปล่อย

"แต่กูไม่ชอบให้ใครมอง"

ลมหายใจผมหายไปครึ่งจังหวะ

"มึงนี่..."

"กูพูดจริง"

เสียงเขาใกล้หูขึ้นกว่าเดิม

"เมื่อกี้กูแค่ไม่อยากให้ใครเห็น"

ผมเม้มปากแน่น แก้มร้อนขึ้นจนต้องก้มหน้า

"...พูดไปเรื่อย"

"งั้นกูถามตรง ๆ"

เอเดนเงียบไปเสี้ยววินาที พอให้ผมรู้สึกถึงแรงสั่นเล็ก ๆ ในอกตัวเอง

"กูจีบมึงได้ปะ"

ทุกอย่างรอบตัวเหมือนเบาลงทันที เสียงคลื่นยังอยู่ ลมทะเลยังพัด แต่ผมกลับได้ยินแค่ประโยคนั้น กับเสียงหัวใจตัวเอง

"...ใครอนุญาต"

เอเดนยิ้ม

"มึงไง"

"...กูยังไม่ได้ให้"

"งั้นกูจองไว้ก่อน"

เหมือนล้อเล่น แต่ตาเขาไม่ได้ล้อเล่นเลย

ผมมองเขานิ่ง ๆ อยากดุ อยากถอย อยากทำเหมือนทุกอย่างไม่มีผลอะไรกับผม แต่สุดท้ายผมก็ทำได้แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ในระยะที่ใกล้เกินกว่าจะเรียกว่าไม่รู้สึก

"ขอบคุณนะ"

เสียงเอเดนเบาลงจนเกือบหายไปกับลม ผมขมวดคิ้ว

"...ขอบคุณอะไร"

"ที่ไม่ห้าม"

ผมหายใจออกแรงอย่างอ่อนใจ

"...อย่ามั่น"

"ยังไม่ทันมั่นเลย"

เขายิ้มกวนกลับมา

"กูเพิ่งเริ่ม"

ผมเกือบหลุดยิ้ม เกือบ

แต่เอเดนเห็นก่อน แน่นอนว่าเขาเห็น สายตาแบบนั้นน่าหงุดหงิดจริง ๆ

"...อย่าไปทำแบบนี้กับคนอื่นล่ะ"

ผมพูดออกไปก่อนจะทันคิด

เอเดนมองผมนิ่งขึ้นทันที

"แบบไหน"

"...แบบที่มึงทำกับกู"

ความเงียบตกลงมาระหว่างเรา

คราวนี้เขาไม่ยิ้มกวน ไม่เล่นมุก ไม่ทำเหมือนประโยคเมื่อกี้เป็นเรื่องเบา ๆ

"ไม่ทำ"

เสียงเขาหนักแน่นกว่าทุกครั้ง

"กูทำแบบนี้กับมึงคนเดียว"

ลมหายใจผมหยุดไปอีกครั้ง

"เฮ้ย พวกเรา!"

เสียงพี่เลี้ยงดังแทรกเข้ามา ผมสะดุ้งทันที มือรีบปล่อยจากชายเสื้อ

"วันนี้ทำดีมากนะ ผู้จัดการสั่งมาเลย พรุ่งนี้พี่จะพาไปเลี้ยงซีฟู้ดที่ Pearl of the sea เกาะส่วนตัวของทางเราเอง ถือเป็นรางวัลส่งท้ายก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน ไปกันให้หมดนะ ห้ามปฏิเสธ!"