บทที่ 14 พ่อโกลเด้นกลับห้อง

POV: Aiden

ผมกลับถึงห้องช้ากว่าที่คิด เซนนอนเหยียดอยู่บนเตียง เล่นมือถือเหมือนคนไม่มีอะไรให้คิด ทั้งที่วันนี้มันเพิ่งทำให้คินแทบเส้นเลือดในสมองแตกไปหนึ่งรอบ

"กลับมาแล้วเหรอ พ่อโกลเด้น"

ผมโยนผ้าขนหนูใส่มัน "มึงจะทำไม?"

เซนหัวเราะ แล้วคว้าผ้าขนหนูออกจากหน้า "สระว่ายน้ำเป็นไง"

ผมหยุดถอดนาฬิกา "อะไร"

"อย่าทำหน้าโง่ กูเห็น"

"เห็นอะไร"

"เห็นมึงเล่นน้ำกับภาม"

ผมนิ่งไป แล้วค่อย ๆ ยิ้ม "อิจฉา?"

"สงสารมากกว่า"

ผมหรี่ตา "สงสารใคร"

เซนวางมือถือคว่ำลงบนอก แล้วมองเพดาน

"มึง"

"กูทำไม"

"คนอย่างภาม ถ้ามึงวิ่งใส่ เขาไม่ยืนรอให้มึงชนหรอก"

ผมนิ่งไป เซนเหลือบมองผม

"เดินช้า ๆ บ้าง ไอ้หมา"

ประโยคนั้นทำให้ผมหัวเราะไม่สุด ผมนั่งลงบนเตียงตัวเอง ภาพภามริมสระยังติดอยู่ในหัว แสงสีทองบนผิวน้ำ ปลายหูที่แดงขึ้นนิดเดียว คำว่า "ไม่" ที่ฟังไม่เหมือนปฏิเสธเต็มร้อย และระยะห่างที่เขายังไม่ถอยหนี

"กูก็ไม่ได้จะรีบ" ผมพูดเบา ๆ มากกว่าให้เซนฟัง เหมือนบอกตัวเอง

"ดี"

เซนพูดเสียงเรียบผิดปกติ "แต่ถ้ามึงเดินข้าง ๆ ให้ถูกจังหวะ เขาอาจยอมเดินไปกับมึงเอง"

ผมหยิบหมอนขึ้นมากอด "มึงพูดเหมือนผู้เชี่ยวชาญ"

เซนหัวเราะ "กูแค่ฉลาดกว่ามึง"

"ไอ้เวร"

เสียงหัวเราะของเซนดังขึ้นอีกครั้ง

ผมนอนมองเพดานต่อ หมอนใบเดิมยังอยู่ในอ้อมแขน คำว่า เดินข้าง ๆ ก่อน วนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา

แต่ก็แปลก ยิ่งบอกตัวเองว่าอย่ารีบ ผมกลับยิ่งอยากให้ถึงวันพรุ่งนี้ไว ๆ

POV: Kin

สองเดือนผ่านไปเร็วกว่าที่ผมคิด เช้านี้ลมทะเลยังพัดเหมือนเดิม เสียงคลื่นยังซัดเข้าฝั่งเหมือนทุกวัน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด เพราะนี่คือช่วงสุดท้ายของ Destiny Project หลังทำงานร่วมกันมาเกือบสองเดือน แต่ก่อนจะถึงตรงนั้น เรายังมีอีกหนึ่งด่านสำคัญที่ต้องผ่านให้ได้ก่อน --- การนำเสนอผลงานทั้งหมดต่อผู้บริหาร อีกสามวัน ทุกคนก็ต้องแยกย้ายกลับมหาวิทยาลัยของตัวเอง

ห้องประชุมใหญ่เย็นกว่าปกติ ผู้บริหารของรีสอร์ตนั่งเรียงอยู่ฝั่งตรงข้าม จอด้านหลังผมแสดงชื่อ Destiny Project ส่วนบนโต๊ะมีบัตร Choice Point สี่ใบ รวมใบใหม่ที่เขียนว่า "ขอหยุดก่อน"

ผมเริ่มนำเสนอจากปัญหาที่ทีมพบ โปรแกรมสุขภาพจำนวนมากมีขั้นตอนครบ แต่กลับตั้งสมมติฐานว่าทุกคนพร้อมเดินด้วยความเร็วเดียวกัน Destiny Project จึงไม่ได้เพิ่มกิจกรรมให้มากขึ้น แต่เพิ่มสิทธิ์ให้ผู้ใช้เปลี่ยนจังหวะของตัวเอง

เซนรับช่วงด้วยแผนผังพื้นที่ฉบับใหม่ เขาอธิบายว่าการเปลี่ยนเส้นทางต้องไม่ทำให้แขกรู้สึกว่าตัวเองทำโปรแกรมล้มเหลว ป้ายทุกจุดจึงใช้ภาษาที่เป็นทางเลือกแทนภาษาคำสั่ง

เอเดนสาธิตบทสนทนาสั้นระหว่างพนักงานกับแขก เขาตัดคำอธิบายที่ยาวเกินไปออก และเปลี่ยนคำถามจาก "คุณต้องการเลือกโปรแกรมไหน" เป็น "ตอนนี้คุณอยากไปต่อ พัก หรือขอข้อมูลเพิ่ม"

ภามเป็นคนปิดส่วนวิธีใช้ เขาอธิบายว่าทีมต้องอ่านทั้งคำตอบและสิ่งที่อีกฝ่ายยังไม่พูด หากแขกนิ่ง การนิ่งไม่ควรถูกตีความว่าเป็นการยินยอมให้เดินหน้าต่อ

ผมเปลี่ยนสไลด์ไปยังเหตุการณ์รอบทดลองที่ล้มเหลว เราไม่ได้ซ่อนข้อผิดพลาด แต่ใช้มันอธิบายว่าทำไม Pause Point จึงถูกเพิ่มเข้ามา

ผู้บริหารฝ่ายปฏิบัติการถามทันทีว่า ถ้าพนักงานต้องจำทางเลือกมากขึ้น ระบบจะทำให้งานช้าลงหรือไม่

ผมตอบว่าระบบใหม่ไม่ได้ให้พนักงานตัดสินใจแทนแขก แต่กำหนดจุดส่งต่อและผู้รับผิดชอบให้ชัดขึ้น สิ่งที่เพิ่มคือทางเลือกของผู้ใช้ ไม่ใช่คำสั่งที่พนักงานต้องท่องจำ

ผู้บริหารอีกคนถามว่า ถ้าแขกปฏิเสธตั้งแต่ขั้น Assessment จะยังนับว่าเข้าร่วม Destiny Project หรือไม่

ผมมองผังงานบนจอ ตามแบบเดิมคำตอบคือไม่ เพราะไม่มีข้อมูลพอจะจัดเส้นทาง แต่คำตอบนั้นเป็นเหตุผลเดียวกับที่ทำให้รอบทดลองพัง

"นับครับ" ผมตอบ "การเลือกไม่ตอบหรือขอพักก็เป็นข้อมูลว่าเวลานั้นเขาต้องการอะไรจากเรา"

ภามเสริมว่าโครงการไม่ควรวัดความสำเร็จจากจำนวนขั้นตอนที่แขกทำครบเพียงอย่างเดียว ถ้าคนหนึ่งกลับไปพร้อมความรู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิ์หยุด นั่นก็เป็นผลลัพธ์ที่โปรแกรมต้องรองรับ

ห้องประชุมเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ผู้จัดการรีสอร์ตเปิดแฟ้มข้อเสนอไปยังหน้าสุดท้าย แล้วถามคำถามที่ไม่มีในชุดซ้อม

"ถ้าให้เลือกเพียงอย่างเดียว อะไรคือส่วนที่ทำให้โครงการนี้ต่างจากเมนูกิจกรรมทั่วไป"

ผมไม่ได้ตอบทันที เพราะคำถามนี้ไม่ควรเป็นของคนใดคนหนึ่ง

เอเดนตอบว่าโครงการทำให้พนักงานเริ่มจากการฟัง เซนตอบว่าระบบยอมให้คนเปลี่ยนใจ ภามตอบว่าทุกเส้นทางยังรักษาความหมายของการดูแล ผมจึงสรุปว่า ความแตกต่างไม่ใช่จำนวนตัวเลือก แต่คือการที่ทุกคนในทีมรู้วิธีเคารพตัวเลือกนั้นโดยไม่ทำให้บริการเสียระบบ

ผู้บริหารคุยกันสั้น ๆ ก่อนแจ้งว่า Destiny Project ผ่านการพิจารณาในฐานะโครงการนำร่อง ทีมรีสอร์ตจะนำ Pause Point และ Choice Point ไปทดสอบต่อ โดยให้พวกเราส่งคู่มือฉบับสมบูรณ์ก่อนจบการฝึกงาน

หลังประตูห้องประชุมปิด เซนเป็นคนแรกที่ปล่อยลมหายใจออกดังจนเอเดนหัวเราะ ภามยกแฟ้มขึ้นบังรอยยิ้ม ส่วนผมเปิดรายการงานในแท็บเล็ตและเพิ่มหัวข้อสุดท้ายว่า "ส่งคู่มือฉบับจริง"

เซนมองหน้าจอแล้วถามว่าผมจะไม่ยอมดีใจสักห้านาทีหรือไง ผมตอบว่าดีใจได้ แต่เดดไลน์ยังอยู่

ครั้งนี้มันไม่ได้เถียง เซนเพียงยื่นกำปั้นมาตรงกลาง เอเดนวางมือตาม ภามถอนหายใจก่อนร่วมด้วย ผมมองมือของทั้งสามคน แล้วปิดแท็บเล็ตลงเป็นครั้งแรกตั้งแต่เช้า

งานยังไม่จบ แต่คำว่า "ทีม" ไม่ใช่สมมติฐานอีกต่อไป

หลังออกจากห้องประชุม พวกเราได้รับมอบหมายให้เก็บอุปกรณ์และเตรียมคู่มือส่งมอบภายในวันเดียวกัน ผมกับเซนจึงถูกส่งไปที่ห้องเก็บของ ส่วนเอเดนกับภามแยกไปตรวจเอกสารกับพี่เลี้ยง

เสียงประตูห้องเก็บอุปกรณ์ปิดตามหลังดังแผ่วเบา ทิ้งให้ผมกับเซนอยู่ในความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางอยู่เหนือหัว ห้องแคบกว่าที่คิด ชั้นวางอุปกรณ์เรียงแน่นจนแทบไม่มีที่ให้เดินสวนกัน ผมวางกล่องใบหนักลงบนโต๊ะไม้กลางห้อง ก่อนหันไปหาคนที่เดินตามเข้ามา

"วางตรงนี้แหละ เดี๋ยวกูจัดเอง"

เซนพยักหน้าส่ง ๆ แล้วเริ่มหยิบของจัดเข้าชั้นต่อหน้าตาเฉย

ผมมองมัน

"มึงไม่ต้องช่วยก็ได้"

"กูว่าง"

คำตอบสั้น ๆ แบบไม่คิดจะฟังใครทำให้ผมหยุดเถียง เสียงของกระทบชั้นวางดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ห้องยังเงียบ แต่ไม่ได้อึดอัดอย่างที่ควรจะเป็น