All Chapters of แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 เด็กหญิงที่ถูกทิ้งรุ่งเช้าในเมืองชิงเหอเต็มไปด้วยหมอกจาง กลิ่นสมุนไพรจากโรงหมอหลี่ลอยคลุ้งออกมาสู่ถนนที่ยังไม่คึกคัก เสียงกวาดลานเบาเบาของคนงานดังสม่ำเสมอราวกับจังหวะหายใจของบ้านที่เพิ่งตื่นหลี่เซวียนอิงกำลังจัดเรียงรากโสมบนโต๊ะไม้ยาว แสงอาทิตย์อ่อนลอดผ่านหน้าต่างกระดาษสา เผยให้เห็นฝุ่นผงเล็ก ๆ ลอยอยู่ในอากาศนางกำลังพิจารณารากโสมชิ้นหนึ่งอย่างละเอียดเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งไม่แรงนัก แต่รีบร้อนเถาอาเจี่ยที่กำลังกวาดลานเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูไม้ของโรงหมอทันทีที่บานประตูเปิดร่างเล็ก ๆ ก็นอนอยู่บนพื้นหินเด็กหญิงอายุประมาณเจ็ดหรือแปดขวบเสื้อผ้าขาดเก่า ผิวซีดจัด ริมฝีปากแห้งแตกเถาอาเจี่ยร้องลั่น"คุณหนูหลี่ เร็วเข้า เด็กคนหนึ่งกำลังจะตาย"หลี่เซวียนอิงวางโสมลงทันที นางก้าวเร็วแต่มั่นคงไปที่ประตูเมื่อมองเห็นเด็กหญิง ดวงตาของนางนิ่งลงทันทีไม่ใช่ความตกใจแต่เป็นความตั้งใจนางคุกเข่าลงข้างร่างเด็ก มือแตะข้อมือเล็กเบา ๆชีพจรเบามากอ่อนจนแทบหายไปลมหายใจขาดเป็นช่วงผิวหนังเย็นหลี่เซวียนอิงเปิดเปลือกตาเด็กหญิงเล็กน้อยตาขาวออกเหลืองกลิ่นลมหายใจแผ่

ตอนที่ 23 คำเตือนจากเมืองเช้าวันต่อมา เมืองชิงเหอดูเหมือนเดิมในสายตาของคนส่วนใหญ่พ่อค้าเปิดร้านเกวียนบรรทุกข้าวผ่านถนนเสียงเด็กวิ่งเล่นในตรอกเล็กแต่ภายในโรงหมอหลี่ บรรยากาศกลับตึงเครียดราวกับพายุที่กำลังก่อตัวเด็กหญิงยังนอนอยู่บนเตียง ร่างกายถูกเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นเพื่อลดไข้ กลิ่นสมุนไพรที่กำลังต้มลอยคลุ้งไปทั่วห้องหลี่เซวียนอิงนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนึ่งจับชีพจร อีกมือหนึ่งกำลังจดบันทึกลงบนแผ่นกระดาษหยาบชีพจรยังไม่สม่ำเสมอไข้ยังสูงแต่ตุ่มหนองบางจุดเริ่มแห้งลงนั่นหมายความว่ายาที่ใช้เมื่อคืนเริ่มออกฤทธิ์เถาอาเจี่ยเดินเข้ามาพร้อมชามยา"ยาต้มเสร็จแล้ว"หลี่เซวียนอิงพยักหน้านางช่วยพยุงเด็กหญิงเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ป้อนยาเด็กหญิงลืมตาขึ้นครู่หนึ่งก่อนจะดื่มยาอย่างยากลำบากหลังจากกลืนลงไปสองอึก นางก็ไอแรงหลี่เซวียนอิงพูดเบา"อดทนอีกหน่อย"เด็กหญิงพยักหน้าเล็กน้อยแม้จะอ่อนแรง แต่ดวงตาของนางยังคงมีประกายเหมือนคนที่เพิ่งเริ่มเชื่อว่าตนเองอาจไม่ตายในขณะนั้นเสียงฝีเท้าหลายคนดังขึ้นจากหน้าประตูโรงหมอหนักและเป็นระเบียบเถาอาเจี่ยหันไปมองก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดชายสามคนในชุดเจ้าหน

ตอนที่ 25 โรงหมอถูกปิดล้อมเช้าวันที่สามหลังเด็กหญิงถูกทิ้งไว้หน้าประตูโรงหมอ เมืองชิงเหอไม่ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมความสงบอีกต่อไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เสียงคนกระซิบก็เริ่มลอยมาตามลมจากตรอกด้านนอก เสียงนั้นค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจากคนสองคนเป็นห้าคน จากห้าคนเป็นสิบคน จนกลายเป็นคลื่นของความหวาดกลัวที่ซัดเข้ามาถึงประตูโรงหมอหลี่หลี่เซวียนอิงยืนอยู่ในห้องแยกผู้ป่วย มือกำลังเปลี่ยนผ้าชุบน้ำบนหน้าผากเด็กหญิงอย่างระมัดระวังไข้ยังไม่ลดลงเต็มที่ แต่ไม่พุ่งสูงเหมือนเมื่อคืนตุ่มหนองที่หน้าอกแห้งลงไปหลายจุด ผื่นแดงที่ลามขึ้นคอก็หยุดอยู่แค่นั้น ยังไม่ขยายไปถึงใบหน้า นั่นหมายความว่ายาเริ่มกดโรคลงได้บ้าง แม้จะยังไม่อาจวางใจเด็กหญิงลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตายังพร่า แต่รู้สึกตัวมากกว่าเดิม"ท่านหมอ"เสียงนางเบาราวกับเส้นด้ายหลี่เซวียนอิงวางผ้าชุบน้ำลงข้างอ่าง"ข้าอยู่ตรงนี้"เด็กหญิงมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงแหบ"ข้างนอกเสียงดัง"หลี่เซวียนอิงเงียบไปชั่วขณะแม้นางจะอยู่ในห้องแยก แต่เสียงตะโกนจากด้านนอกก็ยังลอดเข้ามาเป็นระยะ เหมือนฝูงอีกาที่บินวนอยู่เหนือเรือนหลังหนึ่งซึ่งกำลังจะถูกเผา"ไม่มี

ตอนที่ 27 ยาที่ไม่มีใครใช้ยามเช้าในเมืองชิงเหอมีหมอกบางปกคลุมถนน ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่ขึ้นจากหลังคาบ้านไม้ เสียงพ่อค้าเริ่มดังขึ้นทีละร้าน แต่หน้าประตูโรงหมอหลี่ยังคงมีคนยืนดูอยู่ห่าง ๆแม้จำนวนจะลดลงจากสองวันก่อน แต่สายตาที่มองเข้ามายังคงเต็มไปด้วยความสงสัยภายในโรงหมอ เถาอาเจี่ยกำลังบดสมุนไพรอยู่หน้าโต๊ะไม้ เสียงครกกระทบหินดังเป็นจังหวะกลิ่นยาขมลอยขึ้นมาในอากาศหลี่เซวียนอิงยืนอยู่ข้างชั้นสมุนไพร มือกำลังค้นหาห่อผ้าเก่า ๆ ที่ถูกเก็บไว้ในมุมลึกนางเปิดห่อหนึ่งออกข้างในเป็นใบไม้แห้งสีเข้มและรากไม้เล็ก ๆเถาอาเจี่ยมองแล้วขมวดคิ้ว"คุณหนู ข้าไม่เคยเห็นสมุนไพรพวกนี้"หลี่เซวียนอิงพยักหน้า"เพราะมันไม่ค่อยมีใครใช้"เถาอาเจี่ยถาม"ทำไม"หลี่เซวียนอิงตอบเรียบ"ตำรับเก่าเกินไป"เถาอาเจี่ยหยุดบดสมุนไพร"ตำรับเก่าก็แปลว่าอาจใช้ไม่ได้แล้ว"หลี่เซวียนอิงส่ายหัวเบา ๆ"บางครั้งตำรับเก่าถูกลืม ไม่ใช่เพราะมันผิด""แต่เพราะคนลืมอ่าน"เถาอาเจี่ยยังดูไม่มั่นใจแต่ก็ไม่ได้เถียงตั้งแต่เด็กหญิงมาถึง โรงหมอแห่งนี้ก็ทำหลายอย่างที่หมอทั่วไปไม่ทำหลี่เซวียนอิงหยิบตำราผ้าเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะหน้ากระดาษเหลือง

ตอนที่ 29 ระบบปลดล็อกรุ่งเช้าของวันที่หกในเมืองชิงเหออากาศสดชื่นกว่าวันก่อน ๆ หมอกบางที่เคยปกคลุมตรอกซอยเริ่มจางลงพร้อมกับแสงแดดยามเช้าหน้าประตูโรงหมอหลี่เงียบกว่าหลายวันที่ผ่านมาไม่มีฝูงชนไม่มีเสียงตะโกนมีเพียงชายชราคนหนึ่งยืนมองอยู่ห่าง ๆ แล้วก็เดินจากไปอย่างช้า ๆในลานโรงหมอ หม้อสมุนไพรยังคงเดือดเบา ๆ เถาอาเจี่ยกำลังล้างผ้าในอ่างน้ำร้อน ไอน้ำลอยขึ้นปกคลุมใบหน้าของนางแต่ครั้งนี้ไม่ใช่การล้างผ้าเพราะความกลัวโรคเป็นเพียงการทำตามวิธีที่เริ่มกลายเป็นกิจวัตรเถาอาเจี่ยพึมพำกับตัวเอง"ข้าคงไม่กลับไปล้างผ้าแบบเดิมอีกแล้ว"ในห้องแยกผู้ป่วย เด็กหญิงกำลังนั่งพิงหมอนนี่เป็นครั้งแรกที่นางนั่งได้นานกว่าหนึ่งก้านธูปแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างไม้ตกลงบนใบหน้าของนางผื่นแดงเกือบหายหมดเหลือเพียงรอยจาง ๆเด็กหญิงมองมือของตัวเองอย่างสงสัย"ท่านหมอ"หลี่เซวียนอิงที่กำลังเขียนบันทึกเงยหน้าขึ้น"มีอะไร"เด็กหญิงยื่นแขนออกมา"ตุ่มหายแล้ว"หลี่เซวียนอิงมองแล้วพยักหน้า"หายแล้ว"เด็กหญิงยิ้มกว้าง"งั้นข้าหายป่วยจริง ๆ"เถาอาเจี่ยเดินเข้ามาพอดีนางหัวเราะ"ถ้าเจ้ายังหิวโจ๊กอีกสองถ้วยก็แปลว่าหาย"เด็กหญิง