All Chapters of แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 ศพในโรงเตี๊ยมสายลมยามบ่ายพัดผ่านถนนหลักของเมืองชิงเหอ เสียงผู้คนคุยกันจอแจตามร้านค้าและแผงขายของโรงเตี๊ยมซิงฝูตั้งอยู่ตรงมุมถนนใหญ่ เป็นโรงเตี๊ยมเก่าที่มีทั้งพ่อค้า คนเดินทาง และคนงานแวะพักอยู่เสมอแต่วันนี้บรรยากาศหน้าโรงเตี๊ยมกลับไม่เหมือนทุกวันผู้คนยืนล้อมกันแน่นเสียงกระซิบดังขึ้นไม่ขาด"ตายแล้วจริงหรือ""ได้ยินว่าล้มลงกลางห้องอาหาร""หมอมาดูแล้วบอกว่าตายทันที"ประตูโรงเตี๊ยมเปิดค้างไว้ ชายสองคนกำลังยืนเฝ้าอยู่หน้าทางเข้าด้านใน บนพื้นไม้กลางห้อง มีร่างชายวัยประมาณสี่สิบปีนอนนิ่งอยู่ผิวซีดริมฝีปากคล้ำดวงตาปิดสนิทเจ้าของโรงเตี๊ยมเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย"ทำไมต้องมาตายที่ร้านข้าด้วย""นี่มันเคราะห์ร้ายแท้"ข้าง ๆ ร่างนั้น มีหมอคนหนึ่งยืนอยู่ เขาเป็นหมอประจำตลาด ชื่อหมอจางหมอจางถอนหายใจ"ข้าตรวจแล้ว""ไม่มีลมหายใจ""ชีพจรหยุด"เจ้าของโรงเตี๊ยมถามอย่างหวาดกลัว"งั้นต้องแจ้งทางการใช่หรือไม่"หมอจางพยักหน้า"ต้องแจ้ง"ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก"หลีกทางหน่อย"ฝูงชนขยับเล็กน้อยเถาอาเจี่ยกำลังพยายามแทรกเข้ามา"ขอผ่านหน่อย"ด้านหลังนางคือหลี่เซวียนอิงวัน

ตอนที่ 33 พิษทำให้เหมือนตายยามบ่ายคล้อย แสงแดดสีอำพันส่องผ่านช่องหน้าต่างโรงเตี๊ยมซิงฝูเป็นลำ เศษฝุ่นลอยวนในอากาศเหมือนเถ้าถ่านบางเบา ผู้คนที่มุงดูเริ่มถอยออกไปบางส่วน แต่ยังมีคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูไม่น้อย เพราะใคร ๆ ก็อยากรู้ว่าเหตุใดคนที่ถูกประกาศว่าตายจึงฟื้นขึ้นมาได้หลินเฉิงนอนพิงผนังอยู่ใกล้เตียงเสริมที่เจ้าของโรงเตี๊ยมยกมาให้ เขายังหายใจลึกเป็นระยะ ริมฝีปากคล้ำจางลง แต่หน้าผากยังมีเหงื่อเย็น ชีพจรกลับมาเต้นชัดขึ้นก็จริง หากยังไม่มั่นคงเหมือนคนปกติหมอจางนั่งอยู่ข้าง ๆ มือจับชีพจรหลินเฉิงอยู่ตลอด สีหน้าของเขายังคงสับสนและเคร่งเครียด เหมือนเพิ่งถูกตบหน้าโดยความจริงที่ไม่อยากยอมรับหลี่เซวียนอิงยืนอยู่กลางห้อง ดวงตากวาดมองรอบโต๊ะที่หลินเฉิงนั่งดื่มเมื่อครู่ แผ่นไม้บนพื้นมีรอยหยดเหล้าเล็กน้อย ถ้วยเหล้าวางอยู่ตรงขอบโต๊ะเหมือนถูกวางลงอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่ล้มคว่ำตอนคนหมดสติเถาอาเจี่ยยืนใกล้ประตู มือกำชายผ้ากันเปื้อนแน่น นางกระซิบเบา ๆ"คุณหนู คิดว่าเป็นพิษจริงหรือ"หลี่เซวียนอิงพยักหน้า"เป็นพิษ"เถาอาเจี่ยกลืนน้ำลาย"แต่พิษอะไรถึงทำให้เหมือนตายได้"คำถามนั้นทำให้หลี่เซวียนอิงเงียบ

ตอนที่ 35 หมอในเงามืดยามค่ำเริ่มปกคลุมเมืองชิงเหอ แสงตะเกียงตามถนนส่องสลัวเป็นจุด ๆ ลมกลางคืนพัดเอาความเย็นเข้ามาในตรอกแคบ เสียงผู้คนลดลง เหลือเพียงเสียงเกวียนและเสียงสุนัขเห่าห่าง ๆภายในโรงเตี๊ยมซิงฝู บรรยากาศยังไม่สงบเสียทีเดียวหลินเฉิงนั่งพิงเสาไม้ ลมหายใจของเขาเริ่มมั่นคงกว่าเดิม สีหน้าซีดจางลงเล็กน้อย แต่ยังไม่แข็งแรงพอจะยืนได้หมอจางยังคงอยู่ดูอาการ เขาดูเหมือนจะลังเลใจว่าจะกลับหรือไม่ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เกินกว่าที่หมอธรรมดาจะเจอเจ้าของโรงเตี๊ยมเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย"ถ้าทางการมาถาม ข้าจะตอบอย่างไร"เถาอาเจี่ยตอบทันที"ตอบความจริง"เจ้าของโรงเตี๊ยมถอนหายใจ"ความจริงบางครั้งก็ทำให้คนเดือดร้อน"หลี่เซวียนอิงยังคงยืนอยู่ข้างโต๊ะเหล้า สายตาของนางจับอยู่ที่กระดาษที่มีคราบพิษเสียงระบบยังคงก้องอยู่ในความคิดของนางภารกิจใหม่ติดตามเครือข่ายพิษในตลาดมืดนางรู้ดีว่าคดีนี้ไม่ได้จบที่ชายคนหนึ่งเกือบตายพิษชนิดนี้ต้องมีผู้ผลิตและผู้ขายเถาอาเจี่ยเดินเข้ามาใกล้"คุณหนู""เราจะไปตลาดมืดคืนนี้หรือ"หลี่เซวียนอิงส่ายหัว"ไม่"เถาอาเจี่ยขมวดคิ้ว"ทำไม"หลี่เซวียนอิงตอบ"เราไม

ตอนที่ 37 แม่ทัพเริ่มสนใจแสงแดดยามสายส่องลงบนถนนหินของเมืองชิงเหอ ผู้คนยังคงพูดถึงเรื่องเดียวกันไม่หยุดเรื่องชายที่ถูกประกาศว่าตายแล้วกลับมาหายใจอีกครั้งและหมอสาวจากโรงหมอหลี่ที่ช่วยชีวิตเขาข่าวเดินทางเร็วเหมือนลม ไม่เพียงแต่ในตลาดและโรงน้ำชา แม้แต่ในค่ายทหารที่ตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองก็เริ่มมีคนพูดถึงในลานฝึกของค่ายทหาร เสียงดาบกระทบกันดังเป็นจังหวะ ทหารกำลังฝึกซ้อมอย่างจริงจังชายร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่บนแท่นหิน เขาสวมชุดเกราะสีเข้ม ดวงตาคมกริบมองการฝึกของทหารด้วยสายตาเงียบสงบเขาคือ เซียวเหยียนจวิน แม่ทัพหนุ่มที่ดูแลกองกำลังรักษาความสงบของเมืองชิงเหอทหารคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาแล้วคารวะ"ท่านแม่ทัพ"เซียวเหยียนจวินหันมามอง"มีอะไร"ทหารตอบ"มีข่าวจากในเมือง"เซียวเหยียนจวินพูดเรียบ"ข่าวอะไร"ทหารลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ"มีชายคนหนึ่งถูกประกาศว่าตาย""แต่หมอสาวคนหนึ่งช่วยชีวิตเขากลับมา"เซียวเหยียนจวินขมวดคิ้วเล็กน้อย"หมอสาว"ทหารพยักหน้า"ชื่อหลี่เซวียนอิง"แม่ทัพหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นถาม"เกิดที่ไหน""โรงเตี๊ยมซิงฝู"ทหารตอบเซียวเหยียนจวินก้าวลงจากแท่นหิน"เล่าทั้งหมด"ทหารจ

ตอนที่ 39 ความจริงที่ถูกปิดคืนในเมืองชิงเหอเงียบลงกว่าปกติ ลมกลางคืนพัดผ่านหลังคาไม้และลานหินของบ้านเรือน เสียงสุนัขเห่าห่าง ๆ ดังเป็นระยะที่โรงหมอหลี่ ตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งยังคงส่องแสงอยู่กลางลาน แสงสีเหลืองสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลมเถาอาเจี่ยเพิ่งปิดประตูด้านหน้าเสร็จ นางเดินกลับเข้ามาในลาน สีหน้ายังเต็มไปด้วยความกังวล"ข่าวมันเริ่มแพร่เร็วเกินไป"นางพึมพำหลี่เซวียนอิงกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เล็ก นางเปิดตำราสมุนไพรเก่าเล่มหนึ่ง แต่สายตาไม่ได้จดจ่อกับตัวอักษรคำพูดจากชายในโรงน้ำชายังคงก้องอยู่ในความคิดตระกูลหลี่เคยเชี่ยวชาญเรื่องพิษเถาอาเจี่ยนั่งลงตรงข้าม"คุณหนู"หลี่เซวียนอิงเงยหน้า"ว่าอย่างไร"เถาอาเจี่ยลังเลเล็กน้อยก่อนพูด"เรื่องที่เขาพูด""มันจริงหรือ"ลมกลางคืนพัดผ่านลานอีกครั้งใบไม้บนต้นพลัมสั่นเบาหลี่เซวียนอิงไม่ได้ตอบทันทีนางกำลังคิดถึงบางอย่างในขณะนั้น เสียงประตูด้านในก็ดังขึ้นเสียงไม้เปิดอย่างช้า ๆเถาอาเจี่ยหันไปมองทันทีชายชราคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านในผมสีขาวยาวรวบหลวม เสื้อคลุมเก่าที่ดูเรียบง่าย แต่ท่าทางสงบนิ่งเหมือนคนที่ผ่านเรื่องราวมามากมายเถาอาเจี่ยรีบ