All Chapters of แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา: Chapter 11 - Chapter 20

ตอน 11 คำเชิญที่มีพิษสายลมยามบ่ายพัดผ่านตรอกหน้ าโรงหมอหลี่ กลิ่นสมุนไพรที่กำลังตากแดดลอยคลุ้งปนกับกลิ่นโคลนชื้นจากฝนเมื่อคืน คนในตลาดเดินผ่านไปมามากกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะสินค้าถูกลง แต่เพราะมีเรื่องให้เล่า ชื่อ “หมอหลี่” ถูกเอ่ยขึ้นเหมือนคำกระซิบที่ค่อย ๆ กล้าขึ้นในทุกวันเซวียนอิงนั่งหลังโต๊ะไม้เก่า กำลังตรวจถุงสมุนไพรที่ชาวบ้านเอามาให้ดู เธอใช้เข็มเงินแตะผงเล็กน้อย สีเข็มหม่นลงทันที เธอถอนหายใจแล้วพูดกับหญิงแม่บ้านที่นั่งรออย่างกังวล"ถุงนี้อย่ากินอีก" เซวียนอิงบอก "เก็บไว้เป็นหลักฐาน ข้าจะเขียนบันทึกให้"แม่บ้านหน้าเสีย "ถ้าข้าถือไปคืน เขาจะไม่โกรธหรือ""โกรธก็ให้เขาโกรธ" เซวียนอิงตอบเรียบ "แต่ถ้าเจ้าไม่ถือไป คนอื่นจะยังซื้อและป่วยต่อ"หญิงคนนั้นพยักหน้า มือสั่นเล็กน้อยแต่แววตาเริ่มแข็งขึ้น นั่นคือสิ่งที่เซวียนอิงเห็นแล้วรู้สึกว่าการรักษาบางครั้งไม่ได้อยู่ในหม้อยา แต่อยู่ในใจคนที่กล้าหยุดกินสิ่งที่ฆ่าเขากวานซงยืนเฝ้าหน้าประตู เขาเริ่มชินกับบทบาทคนช่วยงานและคนเฝ้าคดี เขามองปลายตรอกอย่างระวังเสมอ เพราะเงาของศัตรูไม่จำเป็นต้องถือดาบ บางครั้งมันถือกระดาษ ตราสมาคม หรือรอยยิ้มของคนขายยา

ตอน 13 ยาพิษในเครื่องหอมเช้าวันนั้นในจวนคหบดีจางดูสงบเกินไปจนเหมือนตั้งใจแสดงให้คนดู สวนหินถูกกวาดจนไม่มีใบไม้หลงเหลือ เสียงไม้กวาดเสียดพื้นดังสม่ำเสมอเหมือนซ่อนความวุ่นไว้ใต้เสียงงานบ้าน คนรับใช้เดินกันเป็นแถว ยิ้มสุภาพพอดี ไม่มากจนปลอม ไม่ห่างเหินจนเสียมารยาท ทุกอย่างเหมือนถูกวัดด้วยไม้บรรทัดเดียวกันคหบดีจางตื่นขึ้นพร้อมสีหน้าที่แทบเหมือนไม่เคยมีไข้หนักเมื่อคืน เขานั่งพิงหมอน ดื่มน้ำอุ่นได้ พูดคุยได้ แม้ยังอ่อนแรงและใต้ตาคล้ำลึก แต่สำหรับคนในบ้าน นี่คือความหวัง คนรับใช้หลายคนพากันยิ้มอย่างโล่งอก เหมือนความตายถูกไล่ออกจากประตูแล้วเซวียนอิงกลับไม่โล่ง เธอรู้ว่าความปกติของเช้าคือหน้ากากที่ทำให้คดีนี้อันตราย เพราะมันทำให้ทุกคนยอมรับว่า “คงไม่เป็นไรแล้ว” แล้วปล่อยให้ความผิดพลาดเดิมเกิดซ้ำตอนค่ำเธอเดินออกจากเรือนพักคนไข้ไปยังเรือนเล็กข้างสวนที่ได้รับจัดให้เป็นที่พักหมอ เธอวางห่อผ้ายาลง เปิดบันทึกเมื่อคืนใหม่ อ่านซ้ำอีกครั้งเพื่อยืนยันความคิด ตะเกียงเดิมที่ถูกเปลี่ยนออกทำให้ความหนาวลดลงเร็วขึ้น และเข็มเงินหม่นเมื่อแตะคราบน้ำมัน นั่นชี้ว่าไม่ได้มีพิษแค่ในชา แต่มีสิ่งปนในอากาศด้วยกวานซง

ตอน 15 พิษสะสมรุ่งเช้าหลังคืนที่ความจริงแตกออก จวนคหบดีจางไม่ได้เงียบลง กลับเงียบแบบระวังมากขึ้น เหมือนบ้านทั้งหลังเพิ่งรู้ว่ามีงูซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ และตอนนี้ไม่มีใครมั่นใจว่าเหลือกี่ตัว คนรับใช้เดินกันเบากว่าเดิม ไม่กล้าซุบซิบดังเหมือนก่อนหน้า เพราะเมื่อคืนคำสั่งกักภรรยารองและอายัดทรัพย์สินถูกประกาศชัด ผู้จัดการคลังกับหัวหน้าครัวแทบไม่กล้าสบตากัน เหมือนกลัวจะถูกลากไปเป็นคนร่วมผิดโดยไม่ตั้งใจเซวียนอิงไม่สนใจบรรยากาศนั้นมากเท่ากับสิ่งที่อยู่ในร่างคหบดีจาง เธอรู้ว่าแม้จับผู้ลงมือได้แล้ว แต่พิษสะสมที่สะกดจังหวะไฟและน้ำในร่างยังค้างอยู่ ถ้าถอนพิษไม่หมด คหบดีจางอาจไม่ตายคืนนี้ แต่ตายอีกเดือนหน้าแบบที่ไม่มีใครเรียกว่าถูกฆ่า และคนที่ขายผงหอมให้ภรรยารองจะยังลอยนวลต่อไปห้องคนไข้ถูกเปิดหน้าต่างทุกบานให้ลมพัดผ่าน กลิ่นหอมทุกชนิดถูกยกออกไปหมด เหลือกลิ่นไม้ธรรมดาและกลิ่นยาต้มอ่อน ๆ ที่เซวียนอิงคุมเอง คหบดีจางนอนพิงหมอน สีหน้าดูดีขึ้น แต่ความอ่อนแรงยังชัด เหมือนคนที่ถูกขโมยพลังไปทีละหยดนานเกินไปภรรยาหลวงนั่งอยู่มุมห้อง สีหน้าสงบแต่ตาแดงจากอดนอน เธอเอ่ยกับเซวียนอิงด้วยเสียงที่พยายามมั่นคง "หมอหล

ตอน 17 การรักษาที่ต้องเสี่ยงฟ้าค่ำวันนั้นต่ำกว่าทุกวัน เหมือนเมฆหนักตั้งใจโน้มลงมาทับหลังคาจวนคหบดีจางให้แน่นจนคนหายใจไม่เต็มปอด ลมพัดกลิ่นฝนปนดินชื้นผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดไว้ตามคำสั่งหมอ เสียงกิ่งไผ่เสียดกันดังคล้ายเสียงคนกระซิบไม่หยุด ทั้งจวนเหมือนกำลังรอผลลัพธ์ของอะไรบางอย่าง ไม่ใช่แค่ผลของการรักษา แต่เป็นผลของการต่อรองอำนาจในเงามืดเซวียนอิงกลับมาพร้อมห่อสมุนไพรที่คุมเองจากโรงหมอหลี่ เธอไม่ปล่อยให้คนครัวจวนแตะ เธอไม่ปล่อยให้คนรับใช้ห่อเพิ่ม เธอถือเองเหมือนถือหลักฐาน และทันทีที่เข้าห้องคนไข้ เธอได้กลิ่นเหงื่อเย็นของคหบดีจางแรงกว่าตอนเช้าคหบดีจางนอนพิงหมอน แต่สีหน้าไม่ดีเหมือนตอนบ่าย แววตาเขาหนักและลึก ลมหายใจเหมือนติดอยู่ที่อก ไม่ได้ขึ้นลงราบเรียบเหมือนเช้า ภรรยาหลวงนั่งอยู่ข้างเตียง มือบีบผ้าแน่นจนเส้นเอ็นขึ้น เธอพยายามไม่ตื่นตระหนก แต่ความกลัวเป็นเงาที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกหน้าสงบ"หมอหลี่" นางเอ่ย "ท่านพี่เริ่มแน่นอกตั้งแต่กลับจากศาลารับแขก"เซวียนอิงเงยหน้า "ศาลารับแขก"คหบดีจางหัวเราะแหบ "คนจากร้านยาใหญ่กับคนของสมาคมมารออยู่" เขาพูดช้า "ข้าสั่งไม่ให้เข้าพบ แต่แค่ได้ยินชื่อพวกมั

ตอน 19 พิษถูกเปิดโปงเช้าวันที่ฝนหยุด เมืองหลินอันเหมือนถูกล้างด้วยน้ำเย็นจนทุกอย่างใสขึ้น แต่ความใสไม่ได้ทำให้คนสบายใจ ตรงกันข้าม เมื่อทุกอย่างใสขึ้น เงาที่ซ่อนอยู่ก็ชัดขึ้นด้วย ละอองน้ำเกาะบนใบไผ่เป็นเม็ดใส สะท้อนแสงอ่อนเหมือนดวงตาคนจำนวนมากที่กำลังจับจ้องจวนคหบดีจาง ข่าวลือวิ่งเร็วกว่าน้ำฝนในราง ใคร ๆ ก็รู้แล้วว่าเมื่อคืนคหบดีใหญ่เกือบตาย และใคร ๆ ก็รู้แล้วว่ามีหมอหลี่อยู่ในบ้านแต่ไม่ใช่ทุกคนที่อยากให้ข่าวลือกลายเป็นความจริงคหบดีจางยังนอนพิงหมอน ลมหายใจแม้ยังอ่อน แต่ไม่สะดุดรุนแรงเหมือนก่อนหน้า สีหน้าเขาซีดแต่มีเลือดกลับมาที่ริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาที่เคยพร่ากลับมาชัดขึ้น เขาหันมามองเซวียนอิงที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเหมือนเฝ้าประตูชีวิต แล้วพูดเสียงแหบ"ข้ารอด"เซวียนอิงจับชีพจรอีกครั้งเพื่อยืนยันสิ่งที่ตาเห็น ชีพจรยังอ่อนแต่ต่อเนื่อง ไม่มีช่องว่างยาวแบบเมื่อคืน เธอพยักหน้า "รอด" เธอตอบ "และจะรอดต่อ ถ้าท่านทำตามคำสั่ง"คหบดีจางหัวเราะแผ่ว "ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าคำสั่งของหมอมีค่ากว่าคำสั่งของคนในเมือง"ประโยคนั้นไม่ได้เป็นคำชมอย่างเดียว มันเป็นคำประกาศว่าคหบดีใหญ่เริ่มเลือกข้าง และการเล