All Chapters of แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 51 ย้ายจากตรอกสู่ถนนใหญ่เช้าวันนั้น เมืองทั้งเมืองเหมือนตื่นเร็วกว่าปกติแสงแดดยามเช้าสาดลงบนหลังคากระเบื้องเป็นชั้น ๆ เสียงล้อเกวียนบดไปตามถนนหินดังสลับกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าเปิดร้าน กลิ่นแป้งนึ่งจากร้านซาลาเปา กลิ่นน้ำแกงจากแผงบะหมี่ และกลิ่นสมุนไพรแห้งจากตลาดยา ลอยปนกันอยู่ในอากาศจนเกิดเป็นกลิ่นเฉพาะของเมืองใหญ่ที่ไม่มีวันเหมือนตรอกแคบเงียบสงบของเรือนหลี่หลี่เซวียนอิงยืนอยู่ใต้ชายคาเรือนเก่า มองออกไปนอกประตูด้วยสายตานิ่งสงบลานเล็กของเรือนยังเหมือนเดิมชั้นตากยาไม้ไผ่ยังวางเรียงอยู่มุมเดิมตู้ยาเก่า ๆ ยังตั้งอยู่ข้างห้องโถงทุกอย่างเป็นภาพที่เธอคุ้นตาจนแทบหลับตาเดินได้ที่นี่เคยเป็นทั้งบ้าน ทั้งโรงหมอ ทั้งที่หลบซ่อนจากสายตาผู้คนในช่วงเวลาที่ตระกูลหลี่ตกต่ำแต่ที่นี่ก็เป็นเหมือนกำแพงเช่นกันกำแพงที่ปกป้องพวกเขาและในเวลาเดียวกันก็ขังพวกเขาไว้ซูอวี้ยืนอยู่ข้างโต๊ะหินในลาน มือหนึ่งถือม้วนสัญญาเช่า อีกมือหนึ่งถือแปลนร้านเล็ก ๆ ที่เพิ่งได้มาจากนายหน้าเมื่อวาน เขามองหญิงสาวเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น"ถ้าเจ้าเปลี่ยนใจตอนนี้ ยังทัน"หลี่เซวียนอิงหันกลับมามองเขา แววตาเรียบแ

ตอนที่ 53 สมุนไพรลอตแรกที่มีปัญหาเช้าวันที่สองของโรงหมอหลี่บนถนนการค้ามาอย่างเร่งรีบไม่ต่างจากวันแรกฟ้าเพิ่งสว่างเต็มที่ เสียงคนกวาดถนน เสียงร้านข้าวต้มเปิดเตา และเสียงเกวียนขนของจากตลาดด้านตะวันออกดังประสานกันเป็นจังหวะของเมืองใหญ่ที่ไม่เคยปล่อยให้ใครตื่นช้าได้ตามใจ ชื่อของโรงหมอหลี่เพิ่งแขวนขึ้นได้เพียงหนึ่งวัน แต่ข่าวว่าหมอสาวจากตระกูลหลี่รับรักษาคนไข้ที่ร้านใหญ่ไม่อยากรับ กลับแพร่เร็วราวกับมีลมพัดช่วยหน้าร้านยังไม่ทันเปิดเต็มบาน ก็มีคนมานั่งรอแล้วสองสามคนซูอวี้กำลังจัดสมุดคนไข้ ส่วนหลี่เซวียนอิงกำลังตรวจดูชั้นตู้ยาและถุงสมุนไพรที่เพิ่งส่งมาถึงเมื่อเช้ามืดของลอตแรกสำหรับโรงหมอใหม่มาถึงช้ากว่าที่เธออยากได้ครึ่งวันเมื่อคืนหลังปิดร้าน เธอให้คนของร้านย่อยเจ้าประจำจากตลาดนอกเมืองเร่งส่งสมุนไพรพื้นฐานมาเติม เพราะคนไข้วันแรกมากเกินคาดจนของหลายอย่างเริ่มบางลง หากจะเปิดต่อเนื่องในเมืองใหญ่โดยไม่สะดุด ปริมาณยาในคลังต้องมั่นคงบนพื้นด้านหลังร้าน มีหีบไม้สามใบวางเรียงกันอยู่กลิ่นสมุนไพรแห้งลอยคลุ้งในอากาศชิงหวงกานเฉ่าหวงฉีตั่งกุยไป๋จื่อหวงเหลียนและสมุนไพรพื้นฐานอีกหลายชนิดถูกบรรจ

ตอนที่ 55 คนไข้รายแรกของโรงหมอใหม่เช้าวันที่สามของโรงหมอหลี่บนถนนการค้ามาถึงพร้อมหมอกจาง ๆ ที่ยังไม่ทันสลายจากปลายหลังคาเมืองใหญ่ในยามเช้าไม่เคยเงียบจริง แม้ฟ้ายังไม่สว่างเต็มดี เสียงล้อเกวียนจากตลาดเช้า เสียงคนหาบของ เสียงเปิดประตูร้าน และเสียงตักโจ๊กจากหม้อใหญ่ ก็เริ่มประสานกันเป็นจังหวะของการอยู่รอดที่ไม่มีใครหยุดได้ โรงหมอหลี่เปิดประตูเร็วกว่าร้านข้างเคียงเล็กน้อยเหมือนทุกวัน เพราะหลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า คนที่มาหาหมอตั้งแต่เช้ามักไม่ใช่คนที่มีเวลาว่าง หากเป็นคนที่ต้องรีบไปทำงาน หรือคนที่ทนไม่ไหวจริง ๆ แล้วจึงยอมเสียเวลาเข้าร้านหมอป้ายไม้เหนือประตูแกว่งเบา ๆ ตามลมเช้าโรงหมอหลี่สามคำที่เพิ่งแขวนได้ไม่กี่วัน แต่ตอนนี้กลับเริ่มมีน้ำหนักขึ้นทุกชั่วโมงซูอวี้กำลังจัดถุงสมุนไพรที่คัดแล้วใหม่ลงตู้ทีละช่อง เชือกขาว เชือกเหลือง และเชือกแดงถูกแยกอย่างชัดเจนจนแม้แต่คนไม่รู้เรื่องยาก็มองออกว่าร้านนี้กำลังทำสงครามเงียบกับบางอย่างในตลาดยาอยู่กวานซงเพิ่งออกไปดูตรอกด้านหลังร้านเมื่อครู่ ส่วนหลี่เซวียนอิงนั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจ พลิกสมุดบันทึกคนไข้เมื่อวานอย่างรวดเร็ว ตรวจดูว่าใครต้องกลับมาล้างแผล

ตอนที่ 57 การเยือนของชายหนุ่มจากทางการเช้าวันถัดจากการพบโกดังร้างของฉินเซ่า เมืองทั้งเมืองดูเหมือนจะยังคงหมุนไปตามเดิมแสงเช้าส่องลงบนถนนการค้าจนป้ายร้านไม้เรียงรายเป็นเงายาว พ่อค้าขายอาหารเช้าตะโกนเรียกลูกค้า เด็กส่งของวิ่งถือห่อกระดาษไปมา เสียงล้อเกวียนบดผ่านถนนหินเป็นจังหวะคุ้นเคย ทุกอย่างดูธรรมดาเกินไปจนแทบหลอกให้คนเชื่อว่า เรื่องสมุนไพรปลอม พ่อค้าคนกลางหายตัว และโกดังที่ถูกเผาทำลายนั้นเป็นเพียงฝันร้ายสั้น ๆ ในคืนก่อนแต่สำหรับหลี่เซวียนอิง ความธรรมดาเช่นนี้กลับยิ่งทำให้เธอระวังมากขึ้นเพราะโลกที่มีคนหายไปโดยไร้ร่องรอย แล้วถนนยังคงคึกคักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มักเป็นโลกที่อันตรายกว่าการตะโกนข่มขู่โจ่งแจ้งโรงหมอหลี่เปิดตามเวลาเดิมป้ายไม้เหนือประตูยังแกว่งเบา ๆ รับลมเช้าเหมือนทุกวันด้านในร้าน ซูอวี้กำลังเรียงสมุดบันทึกคนไข้ ส่วนหลี่เซวียนอิงนั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือหนึ่งเปิดดูเศษกระดาษที่เก็บได้จากโกดังเมื่อวาน อีกมือหนึ่งใช้ปลายนิ้วแตะถุงขี้เถ้าเล็ก ๆ ที่เก็บไว้ใต้โต๊ะเป็นระยะราวกับเตือนตัวเองว่า เรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ภาพลวงกลิ่นสมุนไพรแห้งและกลิ่นยาต้มค่อย ๆ แทรกอยู่ในอากาศคนไ

ตอนที่ 59 ศัตรูเริ่มลงมือจริงคืนนั้นลมแรงกว่าหลายคืนก่อนหลังปิดโรงหมอแล้ว ถนนการค้าค่อย ๆ เงียบลงทีละชั้น ร้านใหญ่ดับโคมไปทีละดวง เหลือเพียงแสงห่าง ๆ จากโรงเตี๊ยมปลายถนนและจากแผงอาหารค่ำไม่กี่แห่งที่ยังเก็บของไม่เสร็จ กลิ่นน้ำมันโคม กลิ่นถ่านไฟ และกลิ่นสมุนไพรที่ค้างอยู่ในตู้ยาของโรงหมอหลี่ลอยปะปนกันอยู่ใต้หลังคาไม้ราวกับความเหนื่อยของทั้งวันยังไม่ยอมสลายหลี่เซวียนอิงนั่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ยในห้องด้านในตรงหน้าเธอมีสมุดบันทึกคนไข้เปิดค้างอยู่ ข้างกันเป็นบันทึกสั้นเกี่ยวกับคนงานท่าขนส่งที่จ้าวเยี่ยนส่งมาให้ตอนบ่าย และอีกด้านหนึ่งเป็นรายการสมุนไพรสามสีที่เธอคัดเองทุกห่อในหลายวันมานี้ซูอวี้นั่งพิงเสาอีกฝั่ง กำลังนับจำนวนยาที่เหลืออยู่จริงในตู้หลังร้าน"หวงฉีของแท้เหลือไม่ถึงครึ่งลิ้นชัก"เขาพูดพลางจด"ไป๋จื่อพออีกห้าวัน""หวงเหลียนถ้าใช้แบบประหยัด คงพอเจ็ด"หลี่เซวียนอิงไม่เงยหน้า"ถ้าคนไข้ไข้ร้อนเพิ่ม""ก็ไม่ถึงเจ็ด"ซูอวี้แค่นลมหายใจคล้ายหัวเราะแต่ไม่มีความขำอยู่จริง"ฟังเช่นนี้แล้ว ข้าเริ่มอยากเอาเชือกไปแขวนคอพ่อค้าทั้งตลาด"เธอปิดสมุดตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้น"ยังไม่ถึงเวลา""เช่นนั้นเ