All Chapters of แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 41 หน้าที่หายไปค่ำคืนในเรือนเก่าของตระกูลหลี่เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของบ้านทั้งหลังลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านชายคาเบา ๆ กลิ่นสมุนไพรแห้งจากห้องเก็บยาลอยมากับอากาศ ทำให้เรือนที่เคยคึกคักในอดีตกลับยิ่งดูว่างเปล่าหลี่เซวียนอิงนั่งอยู่หน้าตู้ไม้เก่าตู้ใบนี้คือของที่เหลือจากยุครุ่งเรืองของตระกูลมันถูกล็อกมานานหลายปีหลังจากคดีวางยาพิษที่ทำให้ชื่อเสียงตระกูลหลี่ล่มสลาย ไม่มีใครกล้าแตะของเก่าพวกนี้อีกแม้แต่ลุงรองที่ยังคงรักษาโรงยาสืบทอดอยู่ ก็ไม่เคยเปิดมันแต่คืนนี้เธอตัดสินใจแล้วมือเรียวของนางถือกุญแจทองเหลืองที่พ่อของเธอเคยให้ไว้ก่อนเสียชีวิตตอนนั้นเธอยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความหมายตอนนี้เธอเข้าใจแล้วนี่ไม่ใช่แค่กุญแจของตู้มันคือกุญแจของความจริงเสียงกุญแจหมุนเบา ๆแกร๊กตู้ไม้เปิดออกอย่างช้า ๆกลิ่นกระดาษเก่าผสมกลิ่นสมุนไพรลอยออกมาภายในมีหีบไม้เล็ก ๆ วางอยู่บนฝาหีบมีตราประทับของตระกูลหลี่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่ามันคืออะไรตำราหลวงของตระกูลตำราที่บันทึกความรู้แพทย์สะสมมาหลายชั่วอายุคนตำราที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ตระกูลหลี่มีชื่อเสียงทั่วแผ่นดินเธอเปิดหีบตำราหนังสีน้ำตาลเข้

ตอนที่ 43 คดีเมื่อสิบปีก่อนรุ่งเช้าในเรือนตระกูลหลี่มาอย่างเงียบงันแสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาในห้องหนังสือ กลิ่นสมุนไพรที่ตากไว้ในลานหลังบ้านลอยอ่อน ๆ มากับลมบนโต๊ะไม้กลางห้อง ตำราเก่ายังคงวางเปิดอยู่ตรงหน้าที่มีรอยฉีกหลี่เซวียนอิงยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นเธอแทบไม่ได้นอนทั้งคืนเธอใช้เวลาอ่านตำราที่เหลืออยู่ วิเคราะห์โครงสร้างตำรับ และเรียงลำดับความทรงจำในอดีตเพราะถ้าจะเข้าใจความจริงเธอต้องย้อนกลับไปยังคดีเมื่อสิบปีก่อนคดีที่ทำลายตระกูลหลี่เสียงฝีเท้าดังเบา ๆ จากหน้าประตูซูอวี้เดินเข้ามาในมือเขาถือถุงผ้าสีน้ำตาลเขาวางมันลงบนโต๊ะ"ข้าหาของบางอย่างมา"หลี่เซวียนอิงเงยหน้ามอง"อะไร"ซูอวี้เปิดถุงผ้าข้างในเป็นม้วนเอกสารเก่ากระดาษสีเหลืองซีด บางแผ่นมีตราประทับของศาลเมืองหลี่เซวียนอิงมองมันนิ่งหัวใจเต้นช้าลงเล็กน้อยเพราะเธอรู้ว่าเอกสารพวกนี้คืออะไรมันคือบันทึกคดีคดีที่กล่าวหาว่าตระกูลหลี่ใช้พิษซูอวี้พูดเบา ๆ"ข้าขอยืมมาจากคลังเอกสารของศาล"หลี่เซวียนอิงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถาม"เจ้าทำได้อย่างไร"ซูอวี้ยิ้มจาง ๆ"ข้ามีเพื่อนบางคน"เธอไม่ได้ถามต่อเพราะสิ่งสำคัญอยู่ต

ตอนที่ 45 ภารกิจใหม่ของระบบลมสายเช้าพัดผ่านลานเรือนตระกูลหลี่ กลิ่นดินชื้นหลังน้ำค้างยังลอยอ่อนอยู่ในอากาศหลี่เซวียนอิงเดินออกจากเรือนของปู่หลี่อย่างช้า ๆคำพูดของชายชรายังสะท้อนอยู่ในหัวของเธอมันไม่ใช่ฝีมือเราเพียงประโยคเดียว แต่หนักแน่นราวคำสาบานเธอหยุดยืนใต้ต้นท้อเก่าในลานบ้านใบไม้ไหวเบา เสียงลมทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบสิบปีคดีนั้นผ่านมาสิบปีแล้วหลายคนอาจลืมมันไปแล้วแต่สำหรับตระกูลหลี่ มันไม่เคยหายไปมันเหมือนรอยแผลที่ถูกปิดด้วยผ้ามองไม่เห็น แต่ยังคงเจ็บอยู่เสมอเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังซูอวี้เดินเข้ามาเขามองสีหน้าของเธอแล้วถาม"เขาพูดอะไร"หลี่เซวียนอิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ"เขาบอกเพียงว่ามันไม่ใช่ฝีมือเรา"ซูอวี้พยักหน้าเบาเหมือนเขาไม่ได้แปลกใจเพราะตลอดเวลาที่รู้จักเธอ เขาเองก็ไม่เชื่อว่าตระกูลหลี่จะใช้พิษฆ่าคนเขาถามอีก"แล้วมีเบาะแสอะไรหรือไม่"หลี่เซวียนอิงตอบ"คืนก่อนคดีจะเกิด มีหมอจากเมืองหลวงมาที่เรือน"ซูอวี้ชะงักเล็กน้อย"หมอจากเมืองหลวง"เธอพยักหน้า"และเขาขอดูตำราของตระกูล"ซูอวี้เงียบความคิดหลายอย่างเริ่มเชื่อมโยงกันในหัวของเขา"แล้วหลังจากนั้

ตอนที่ 47 ชื่อของคนที่เกี่ยวข้องลมกลางคืนยังคงพัดอ้อยอิ่งอยู่ในตรอกแคบของตลาดมืดเมื่อหลี่เซวียนอิงกับซูอวี้ก้าวออกมาจากร้านสมุนไพรลับเมืองทั้งเมืองดูเหมือนยังมีชีวิตอยู่แม้ยามดึก เสียงคนเมาในโรงเตี๊ยมไกล ๆ ดังปะปนกับเสียงล้อเกวียนที่บดผ่านพื้นหิน แต่ในใจของหลี่เซวียนอิงกลับเงียบกว่านั้นมาก เงียบจนได้ยินเพียงความคิดของตนเองที่กำลังวิ่งไล่กันอย่างเป็นระเบียบในมือของเธอยังคงกำกระดาษสูตรพิษไว้แน่นกระดาษแผ่นบางนั้นแทบไม่มีน้ำหนัก แต่ความหมายของมันกลับหนักยิ่งกว่าหินทั้งก้อนมันพิสูจน์แล้วว่าพิษซวงซินยังไม่หายไปจากโลกนี้ไม่เพียงเท่านั้น มันยังถูกส่งต่อ ถูกคัดลอก ถูกขาย และถูกใช้โดยคนที่รู้ดีว่ากำลังทำอะไรซูอวี้เดินข้างเธอโดยไม่เร่งฝีเท้า เขาเหลือบมองสีหน้าของหญิงสาวหลายครั้ง แต่ไม่ได้เอ่ยถามทันทีจนเมื่อทั้งสองเลี้ยวเข้าตรอกที่เงียบกว่าเดิม เขาจึงพูดขึ้นเบา ๆ"เจ้าคิดถึงคนคนนั้นอยู่"หลี่เซวียนอิงไม่ได้ปฏิเสธ"ใช่""หมอจากเมืองหลวง""คนที่เคยมาที่เรือนหลี่"ซูอวี้พยักหน้า"และเป็นคนที่พ่อค้าคนนั้นบอกว่านำตำรับมาขาย"หลี่เซวียนอิงชะลอฝีเท้าเล็กน้อย แสงโคมจากกำแพงฝั่งตรงข้ามทอดลงบนใบหน้

ตอนที่ 49 ความจริงเริ่มชัดฝนตกตั้งแต่ใกล้รุ่งเม็ดฝนเล็กละเอียดกระทบกระเบื้องหลังคาเรือนหลี่ดังซ่า ๆ ต่อเนื่องไม่ขาดสาย ราวกับท้องฟ้ากำลังล้างฝุ่นของวันเก่าออกไปทีละชั้น กลิ่นดินเปียกกับกลิ่นสมุนไพรในลานตากยาผสมกันเป็นกลิ่นขมอ่อนที่คุ้นเคย หลี่เซวียนอิงยืนอยู่ใต้ชายคา มองม่านฝนที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบงันคืนก่อนเธอแทบไม่ได้นอนชื่อของเฉินกั๋วอันยังคงวนอยู่ในหัวไม่หยุด เช่นเดียวกับชื่อของตระกูลเฉิน และเส้นสายที่ค่อย ๆ เชื่อมเข้าหากันราวกับเถาวัลย์ที่เลื้อยอยู่ใต้ดินมานานหลายปี วันนี้เธอรู้สึกชัดว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ใกล้จุดบางอย่าง จุดที่เมื่อก้าวผ่านไปแล้ว ทุกสิ่งจะไม่เหมือนเดิมอีกซูอวี้เดินเข้ามาจากระเบียงด้านข้าง เขายังมีละอองน้ำฝนเกาะบนไหล่เสื้อบางส่วน เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาจากข้างนอก"คนของข้าส่งข่าวมาแล้ว" เขาพูดเบา ๆหลี่เซวียนอิงหันไปมอง "ได้อะไร"ซูอวี้หยิบถุงผ้าใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ วางมันลงบนโต๊ะไม้เตี้ยใต้ชายคาอย่างระวัง "ของจากคลังเก็บของเก่าของศาลเมือง"หลี่เซวียนอิงมองถุงผ้านั้นนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนนั่งลง เธอแกะเชือกออกช้า ๆ ข้างในคือกระดาษสามแผ่นที่ถูกห่อด้