Alle Kapitel von แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา: Kapitel 71 – Kapitel 80

ตอนที่ 72 ผู้ตายรายที่สองหลังจากหลี่เซวียนอิงเริ่มเขียนคำว่า “คนตายเหมือนป่วย” ลงในสมุดบันทึกของตน เมืองทั้งเมืองก็ดูเปลี่ยนรูปไปในสายตานางอาการไอไม่ใช่เพียงอาการไออาการแน่นอกไม่ใช่เพียงอาการแน่นอกแม้แต่คำว่า “โรคเก่ากำเริบ” ก็ไม่อาจฟังอย่างเดิมได้อีกตลอดสองวันนั้น นางกับจ้าวเยี่ยนแยกกันขุดคุ้ยรายชื่อผู้ตายจากเส้นร้านยา โกดัง และคำร้องทุกข์เล็ก ๆ ที่ชาวบ้านเคยยื่นไว้แต่ไม่เคยมีใครตามต่อบางรายดูเป็นเพียงความโชคร้ายของคนยากบางรายดูเหมือนอายุขัยที่หมดลงตามธรรมชาติแต่ยิ่งค้นมากขึ้น เส้นสีดำบาง ๆ ก็ยิ่งเริ่มโยงถึงกันร้านยาเดิมถูกเปลี่ยนอาการเดิมทรุดเร็วผิดปกติของบำรุงชุดใหม่ถูกกินเข้าไปไม่นานจากนั้นจึงตายลงในรูปของโรคธรรมดาเช้าวันที่สามหลังจากเจ้าของโรงย้อมกลายเป็นศพ อากาศในเมืองกลับร้อนชื้นประหลาด แดดไม่แรงแต่ไอร้อนลอยขึ้นจากพื้นหินที่เคยอมน้ำฝนไว้เซวียนอิงเพิ่งตรวจคนไข้รายหนึ่งเสร็จ จ้าวเยี่ยนก็เดินเข้ามาในโรงหมอโดยไม่ให้ใครประกาศก่อนสีหน้าของเขาทำให้อาเยว่ชะงักมือกลางการห่อยาทันทีไม่ใช่ความเร่งรีบแบบคนได้เบาะแสธรรมดาแต่เป็นสีหน้าของคนที่กำลังถือชิ้นส่วนใหม่ของปริศนา ซึ่

ตอนที่ 74 โรงหมอหลี่รับคนไข้ผิดปกติเพิ่มสามวันหลังจากหลี่เซวียนอิงกับจ้าวเยี่ยนเริ่มเห็นชัดว่าทั้งเมืองอาจกำลังถูกใช้เป็นสนามทดลองของพิษแฝง โรงหมอเล็กในตรอกซีหลินก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงันการเปลี่ยนแปลงนั้นไม่ได้มาจากป้ายหน้าร้านไม่ได้มาจากการโฆษณาและไม่ได้มาจากข่าวลือเพียงอย่างเดียวแต่มาจากสายตาของผู้คนสายตาของคนที่เคยเชื่อว่าตนเพียงอ่อนแรงตามวัยคนที่เคยคิดว่าไอเรื้อรังคงเป็นเพราะอากาศชื้นคนที่เคยเห็นคนในบ้านหลับไม่ตื่นเป็นช่วงแล้วปลอบใจกันเองว่าเพราะทำงานหนักเกินไปตอนนี้คนเหล่านั้นเริ่มถือห่อยาเก่า ๆ เข้ามาที่โรงหมอหลี่มากขึ้นบางคนยังไม่กล้าเอ่ยชัดว่าตนสงสัยร้านใหญ่บางคนพูดอ้อม ๆ ว่า “อยากให้หมอหลี่ช่วยดูยาชุดนี้หน่อย”บางคนแกล้งบอกว่ามาเปลี่ยนตำรับ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความระแวงอาเยว่ถึงกับบ่นออกมาหลายครั้งว่า ตั้งแต่เช้าจนเย็น มีแต่คนถือห่อยายัดเข้ามาแทบทุกครึ่งชั่วยามเซวียนอิงกลับไม่บ่นยิ่งคนเอายาเข้ามามากขึ้น นางยิ่งเห็นเส้นที่ซ่อนอยู่มากขึ้นแต่เช้าวันนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่คนถือยามาขอให้ตรวจมันคือ “คนไข้ผิดปกติ” ที่เข้ามาติดกันถึงสามราย ภายในเวลาไม่ถึงครึ

ตอนที่ 76 หญิงสาวที่ไม่ควรตายยามเช้าของเมืองใหญ่วันนั้นไม่สดใสเลยแม้แต่น้อยท้องฟ้าสีเทาจางเหมือนมีใครเอาหมอกบาง ๆ มาปาดไว้เหนือหลังคาเรือนทั้งเมือง ลมไม่แรง แดดไม่ออก และอากาศก็หนักจนหายใจลึกแล้วเหมือนมีอะไรค้างอยู่ในอกหลี่เซวียนอิงเพิ่งตรวจชีพจรให้เถียนซงเป็นครั้งที่สองในเช้าวันนั้นอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของเขายังไม่หาย แต่ไม่ทรุดลงกว่าเดิม ซูเหมยเองก็หยุดไอเลือดแล้ว หลัวเชิ่งยังง่วงและอ่อนแรงแต่ปลุกตื่นง่ายขึ้นบ้างสำหรับคนอื่น นี่อาจพอเรียกว่าเป็นเช้าที่พอวางใจได้แต่สำหรับเซวียนอิง ความพอวางใจเช่นนี้กลับเหมือนผิวน้ำที่เรียบเกินไปเพราะยิ่งมีคนไข้อยู่ในมือมากขึ้นเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ดีว่า ศัตรูไม่ได้หยุดเพียงเพราะมีคนรอดจากมือมันไปไม่กี่รายอาเยว่กำลังเก็บถ้วยยากลับไปหลังห้อง ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากหน้าตรอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่ไม่ใช่ของคนมารักษาตามปกติหนักรีบแต่ยังมีมารยาทพอจะไม่ใช่คนแตกตื่นสิ้นคิดอาเยว่เปิดประตูแล้วก็รีบหันกลับมาทันที"คุณหนู ท่านจ้าวส่งคนมาเจ้าค่ะ"ชายหนุ่มในชุดเข้มก้าวเข้ามา เขาไม่ได้หอบเหมือนคนวิ่งหนีภัย แต่สีหน้าตึงจนเห็นได้ชัดว่าข่

ตอนที่ 78 หมอที่พูดมากเกินไปฝนไม่ตก แต่ทั้งเมืองกลับมีกลิ่นชื้นค้างอยู่ในอากาศราวกับเมฆยังไม่ยอมจากไปจริงหลังจากกวานซงหิ้วความจริงชิ้นสำคัญกลับมาจากเส้นคนขนของ พร้อมแผ่นกระดาษฉีกครึ่งที่มีสัญลักษณ์เหมือนรหัสชุดทดลอง หลี่เซวียนอิงก็แทบไม่ได้นอนเต็มตาอีกเลยกลางวันนางตรวจคนไข้กลางคืนเทียบบัญชียาเวลาแทรกระหว่างนั้นใช้กับการคิดว่า สัญลักษณ์ทั้งสามบนกระดาษหมายถึงกลุ่มใด และใครกันที่มีอำนาจมากพอจะมองคนทั้งเมืองเป็นเพียงหมวดทดลองในหีบยาอาเยว่เริ่มสังเกตได้ว่า ยิ่งใกล้ความจริงมากขึ้นเท่าไร โรงหมอเล็กแห่งนี้ก็ยิ่งเงียบผิดธรรมชาติมากขึ้นเท่านั้นความเงียบแบบนี้ไม่น่าไว้วางใจมันไม่ใช่ความสงบมันคือความนิ่งก่อนบางอย่างขยับเช้าวันนั้นคนไข้ไม่ได้มากนัก เถียนซงกลับไปทำงานครึ่งวันแล้ว หลัวเชิ่งยังมารับยาต่อ ซูเหมยสีหน้าดีขึ้นนิดหน่อย ส่วนเจิ้งเฉวียนยังคงพักอยู่หลังห้องโดยไม่ให้ใครเห็นเซวียนอิงกำลังคัดแยกตัวอย่างผงจากร้านในเครือเพิ่มอีกสองร้านที่จ้าวเยี่ยนส่งมาให้เมื่อคืนอาเยว่กำลังห่อยาบนม้านั่งข้างประตูทุกอย่างดูธรรมดาจนกระทั่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในโรงหมอเขาไม่ได้แต่งตัวหรูหราแต่

ตอนที่ 80 ศพที่หายไปจากห้องเก็บเช้ามืดของวันนั้น เมืองยังไม่ทันสว่างเต็มที่ แต่หลี่เซวียนอิงก็ลืมตาขึ้นก่อนเสียงไก่ขันแรกจะดังจากปลายตรอกนางนอนไม่เต็มตาไม่ใช่เพราะคนไข้ในโรงหมอส่งเสียงรบกวนไม่ใช่เพราะอาเยว่ทำไฟดับช้าและไม่ใช่เพราะแผลของเฉินอวี้มีปัญหาแต่เพราะในหัวของนางมีเพียงเรื่องเดียวหมุนวนทั้งคืนลู่ชิงอวี้หญิงสาวที่ไม่ควรตายเมื่อวานนางได้เห็นศพเพียงคร่าวได้ดูเล็บได้ดูริมฝีปากได้จับร่องรอยภายนอกที่มากพอจะยืนยันว่า ความตายนี้ไม่ควรถูกสรุปว่าอ่อนแอแล้วทรุดเองง่าย ๆแต่ยังไม่พอถ้าจะให้เรื่องของลู่ชิงอวี้กลายเป็นหลักฐาน ไม่ใช่เพียงความเชื่อของหมอหลี่ เซวียนอิงต้องได้ตรวจร่างนางอย่างละเอียดกว่านั้นดูปลายลิ้นดูผิวใต้เล็บดูแน