Aking Step-Father, Aking Pagnanasa의 모든 챕터: 챕터 161 - 챕터 170

KnoxPinapanood ko si Emma na mahimbing na natutulog, ang kanyang mahinang buntong-hininga ay tumataas at bumababa na parang banayad na ritmo.Pakiramdam ko ay bumagal ang oras. Ang mundo sa labas ay parang malayo, malayo sa bigat ng lahat ng naghihintay sa akin.Hinila ko ang kumot pataas sa kanya, ibinalot ito sa kanyang katawan para mapanatili siyang mainit. Dahan-dahan ko siyang idiniin sa aking dibdib, nilalanghap ang pamilyar at nakakaaliw na amoy ng kanyang balat at buhok.May mahina siyang binulong habang natutulog at inihiga ang ulo sa paraang natural lang, na para bang nabibilang kami sa tahimik na sandaling ito na magkasama.Instinktibong sinuklay ng mga daliri ko ang buhok niya, itinutulak ang isang hibla palayo sa mukha niya para makita ko nang malinaw ang kanyang mga tampok, naliligo sa banayad na liwanag ng umaga.Sumulyap ako sa orasan sa dingding. Alas-diyes na pala. Mamaya, tatawagan ko muna ang opisina, pero sa ngayon, ang mahalaga ay

EmmaNatahimik ang aking ina, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa isang bagay na hindi ko lubos maisip. Lumabas ako mula sa likuran ni Knox, ang aking puso ay kumakabog sa aking dibdib habang hinarap ko siya. Nanginginig ang aking boses, ngunit hindi ako umatras. "Opo, Nay. Dapat ninyong sabihin sa akin kung ano ang nangyari sa aking ama."Nakatitig siya sa akin, paulit-ulit na kumukurap, na parang sinusubukang intindihin ang mga sinasabi ko. Dahan-dahang bumabalik ang galit sa kanyang mga mata, lalong tumitindi hanggang sa muli itong nag-aalab.Pinagkrus niya ang mga braso sa dibdib, tumitigas ang ekspresyon ng mukha habang nagsasalita sa mahina at matatag na boses.“Huwag mo nang babanggitin pa ang pangalang iyan.” Matinis ang tono ng kanyang boses, pinuputol ang espasyo sa pagitan namin. Tumawa siya, ngunit malamig, ang uri ng tawa na nagpapanginig sa akin. “Kung seryoso ka talagang alamin ang tungkol sa iyong ama, marahil dapat mong simulan sa pamamagit

MonicaNakatayo ako sa harap ng salamin ngayong umaga pagkatapos kong magbihis at maghanda para sa araw na ito.Nakatitig sa akin ang aking repleksyon, ngunit ang tanging nasa isip ko lang ay ang drug test na gagawin ko.Ang pag-iisip tungkol dito ay pumupuno sa akin ng pag-aalinlangan at pagkabalisa. Iniisip ko kung ito ba talaga ang tamang pagpipilian, ngunit sa kaibuturan ko, alam kong ito lamang ang paraan upang malinis ko ang aking pangalan at wakasan ang mga akusasyon na nakabitin sa akin na parang madilim na ulap.Hindi ko maalis ang matinding takot na namumuo sa loob ko habang nakatitig sa sarili ko, hindi sigurado kung ano ang mangyayari sa susunod na mga oras.Isang buntong-hininga ang kumawala sa akin, at sinubukan kong pakalmahin ang aking kaba. Dahan-dahan kong sinuklay ang aking buhok gamit ang aking mga daliri, na para bang kaya kong itaboy ang pagkabalisa kasama ng mga hibla ng buhok.Biglang natuyo at nanikip ang lalamunan ko, kaya

EmmaLunes ng umaga nang lumabas ako ng elevator, nakaramdam ako ng kakaibang ginhawa.Masaya akong umalis nang maaga nang hindi ko nahaharap si Knox ngayon. Sa mga nakaraang araw, sinusubukan ko siyang iwasan simula nang ibalita ni mama na siya ang matalik na kaibigan ni papa.Galit na galit pa rin ako sa kaiisip na parang sinisikip nito ang dibdib ko, pero alam kong kailangan kong pakalmahin ang sarili ko. Hindi ko kayang hayaang mangibabaw ang emosyon, lalo na ngayon.Habang papunta ako sa aking mesa, pinitik ko ang aking pulso, at sinulyapan ang aking relo na gawa sa katad. Alas-sais kuwarenta'y siyete na ng umaga. Alam kong medyo maaga pa para sa isang trabahong opisyal na magsisimula ng alas-otso, pero sa ngayon, wala akong pakialam. Hindi ko lang kayang tingnan si Knox. Iniisip ko kung paano ko mabubuhay ang natitirang oras ng araw, gayong nagtatrabaho naman ako para sa kanya.Paglapit ko sa aking mesa, napansin kong patay pa rin ang mga ilaw. Pero ha

EmmaKumikirot ang puso ko sa panghihinayang habang pinapanood ko siyang pinupunasan ang dugo sa kanyang mga labi. Hindi ko dapat ginawa iyon, sa palagay ko, habang unti-unti pa ring kumakawala ang aking hininga. Pero sa sandaling iyon, parang ito lang ang tanging paraan para maiparamdam ko sa kanya kung gaano ako kagalit, kung gaano ako nasasaktan.Dahan-dahang dinampi ng mga daliri niya ang labi niya bago niya nilamukos ang tissue at itinapon ito sa basurahan sa sulok ng opisina niya. Mabigat at hindi komportable ang katahimikan sa pagitan namin.“Hindi mo dapat ginawa iyon,” mahinahon niyang sabi. “Pero naiintindihan ko. Ayaw mo akong mapalapit sa iyo hangga't hindi ko sinasabi sa iyo ang lahat tungkol sa iyong ama.”Iniwas ko ang tingin ko, ang bigat ng mga salita niya ay parang suntok na tumatama sa akin. May kung anong humihigpit sa loob ko. Ramdam ko ang kilabot na gumagapang, isang malamig na bukol sa sikmura ko, parang alam ko na ang mangyayari, at hind