All Chapters of Nine Months To Say Goodbye : Chapter 91 - Chapter 100

Naupo ako nang dahan-dahan, hinila pataas ang damit upang takpan ang sarili. Kung kanina ay nanigas ang buong katawan ko, ngayon ay bumalik na naman ito sa panginginig. Pero sa pagkakataong ito, hindi na dahil kay Yves. Dahil sa hiyang mahigpit na pumulupot sa gulugod ko.Kung hindi lang sana ako nagpadala sa init ng katawan, hindi mangyayari ito.Dapat nagpigil ako. Tumigil na dapat ako nang lumalim nang lumalim ang halikan namin kanina. Pero hindi ko ginawa. Dahil sa kalāndian ko, muntik na akong mapahamak.Naihilamos ko ang sariling palad sa buong mukha ko. Sinubukan kong ikalma ang sarili, pero tuloy pa rin sa panginginig ang katawan ko.Sobrang bilis ng pangyayari. Everything felt like a blur. Nalalasahan ko pa ang alak sa aking dila pero ang epekto nito ay pawala na. Klarong klaro na sa memorya ko ang mga nangyari.Napasabunot na lang ako sa buhok nang maalala ang galit na galit na mukha ni Renzo. His expression when he found me— exposed, vulnerable, and humiliated.And speaking

Bumuntong hininga sya, at lumapit na rin sa akin. Aabutin na sana nya ang kamay ko kaso inis ko itong iniwas sa kanya.“Hindi ako uuwi,” matigas kong sabi.“Mitch—”“Sabi ko hindi ako uuwi.” Mataman ko syang tinitigan sa mata. Kung hindi pa nya maramdaman ang pagmamatigas ko, hindi ko na alam. “Hihintayin ko ang mga pulis at kakausapin ko sila tungkol sa nangyari.”Umatras ako nang akmang huhulihin nya ang braso ko.“H'wag na matigas ang ulo, Mitch. This isn't a joke.”“I know. At hindi rin ako nagbibiro.”Marahas syang napasinghap sa hangin. Nagsalubong na ang kanyang kilay, pero hindi ako nagpatinag. Nanatili akong nakatitig sa kanya, umaasa na hahayaan ako sa gustong gawin.“Uuwi din ako kapag naipaliwanag ko na lahat sa mga pulis. They need to know the truth. Tama lang ang panggugulpi mo kay Yves, pero ang ipakulong sya, mali na 'yun. Lalo na ang tatlong nasa loob, lalo na si Ralph.”Seryoso nya akong pinameywangan. Umiiling iling sya habang ang mata ay hindi makapaniwalang nakati

Pangiti-ngiti ako sa tabi nang nagpatuloy sa pagmamaneho si Renzo. Napapasulyap din ako lagi sa guwapo nyang mukha. Ngayon pa lang, nai-imagine ko na ang sarili ko bilang girlfriend nya.'Yung sinabi nyang 'basta raw angkop sa edad ko, ibibigay at bibilhin nya para sa akin', susuwayin nya lang 'yan kapag nabāliw na sya sa akin. Baka nga, handa pa nyang waldasin lahat ng perang meron sya, ma-spoil lang ako.Ah, basta! Nai-imagine ko talaga kung ano sya kapag hulog na hulog na sya sa akin. And who knows, baka hindi pa ako umabot sa legal age, napaibig ko na sya.“What are you thinking?”“Hm?” Lingon ko sa kanya.Kunot ang noo nyang nakatingin sa akin. Umiling sya at natatawang binalik sa daan ang tingin.“Kanina ka pa nakangiti d'yan. I don't want to say this to my little sister, but you look stūpid smiling like that all by yourself.”Napairap ako, saka sya inikutan ng mata. Mas lalo lang sya natawa nang makita ang reaksyon ko.Tsk. Stūpid, stūpid, pa syang nalalaman. Kung alam lang nya

Saktong natapos ako nang marinig ko ang pagkatok nya sa pintuan. Inayos ko muna ang pagkakaposisyon ng aking suot bago sya pagbuksan.May dala syang tray kung saan nakapatong ang hinanda nyang pagkain para sa akin. Mayroon na rin isang baso ng gatas at mineral bottle.“Pasok ka.”I opened the door wide to let him in, but he shook his head.“Hinatid ko lang 'to sa'yo. Mag-a-ala una na rin kasi. Kailangan ko nang umuwi.”“P-Pero...”Agad akong nalugmok sa narinig. Pero wala rin. Kung gaano kabilis ang pagtanggi nya sa alok ko, ganoon din kabilis ang pagproseso ng utak ko para sa magiging aksyon ko.“Gutom na gutom na ako,” madrama kong lungkot-lungkutan. May pahimas pa ako niyan sa tiyan para makatotohanan talaga. “Kaso... masakit kasi ang kamay ko.”I lifted my wrist dramatically, faking pain.Nagtataka nya akong tiningnan, bakas ang pag-aalala.“What happened? It seemed okay earlier.”“Naligo kasi ako kanina, tapos nadulas ako sa banyo. Eh itong kamay ko ang pinangtungkod ko. Sobrang

“E, ito? Bagay ba sa akin?”Itinaas ko ang pulang bodycon dress, tinapat sa aking katawan, habang nakaharap kay Renzo. Awtomatik akong napasimangot nang ilingan nya ako sabay sabing ‘no’. Hindi man lang nag-effort na suriin ito at itantya kung bagay nga sa akin. Nasa mall kasi kami ngayon at nagsha-shopping nga.“Bakit no? Ito na ang pinakamatino na mababagay sa akin,” depensa ko.“You heard me, Mitch,” pagmamatigas nya. “No is no.”“That's it?” I narrowed my eyes at him. “Wala man lang explanation d'yan?”Umiling ulit sya at binalik ang atensyon sa binabasa nyang magazine.Bumuntong hininga sya nang mapansin ang pananatili ko sa harap nya, ngunit hindi inalis ang tingin sa binabasa. Pagkatapos ay printi syang sumandal sa inuupuang malambot na sofa, na para bang sya ang nagmamay-ari ng kinaroroonan naming boutique.Napairap na lang ako at bumalik na sa pinagpipilian kong damit. Ramdam ko ang pananakit ng aking mga paa, sa kadahilanang kanina pa ako pili nang pili dito pero wala man la