All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 81 - Chapter 90

“That’s all you’re having for breakfast?” tanong pa niya nang hindi ko na talaga siya inimik.Saglit ko siyang nilingon para samaan ng tingin. “And why do you care? What, is this part of your whole ‘big brother’ act? Because if it is, crap it.”Napabuntong-hininga sya. Oo, siya pa may ganang bumuntong hininga, na para bang nauubusan ng pasensya sa akin. Napasunod ang matalim kong tingin nang ilapag niya sa gitna namin ang plato ng tinapay pagkatapos niyang maupo sa tabi ko.Walang sabi-sabi’y kumuha sya ng tinapay at pinangsawsaw sa aking kape.“What the hell?!” asik ko. “Get your own dāmn coffee!”Hindi niya pinansin ang pag-eestiriko ko. Kinagatan lang niya ang hawak niyang tinapay at sa malayo tumingin. I stared at him in disbelief.This man had all the money in the world, and yet here he was, eating like a dāmn barbarian.“Pagkatapos ng pang-ha-harass mo sa'kin, napagdesisyonan ko na kailangan mo nga ng tamang disiplina.”Lalo akong napatingin sa kanya nang hindi makapaniwala. Ano

(Fast forward)Natapos ang kasal sa matagumpay na seremonya. Pagod kaming lahat nang nagsipag-uwian na kami. Kinabukasan ay namaalam din sa amin ang bagong kasal para sa kanilang honeymoon. Kaya naman sa mga sumunod na araw ay tahimik ang mga naging umaga ko. Halos isang linggo na rin ang pananatili namin dito ni Mama sa mansyon. Hindi tulad sa amin, maingay kapag ganitong oras. Medyo nasasanay na rin naman kami sa katahimikan dito. Siguro ganito talaga kapag bahay ng mayayaman.Iyon lang at hindi ko maiwasang mabagot. It was so boring inside that I had been going out more often with Ralph lately. As for Azi, he’d stopped pestering me for a while now. Nagpalit na rin kasi ako ng numero para wala na talaga siyang kontak sa akin.Mamayang gabi, napagkasunduan namin ni Ralph na pumunta sa bar. Good thing, too. Nakakamiss na rin mag-bar. It was like the world itself was calling me with its loud music and the promise of expensive whiskey.Nakaupo ako ngayon sa malawak na hapag ng mansyon,

Dire-diretso lang ang akyat ko sa hagdan. Padabog kong sinarado ang pintuan ng aking kwarto pagkapasok ko. Sa sobrang inis ko, halos masira ang ayos nito dahil sa lakas ng pagkakasarado."Ahh!" irita kong sigaw.Paulit ulit akong nagpapapadyak. Nasa rurok na talaga ang pikon ko sa kanya. Hindi ako makapaniwala na halos magmakaawa pa ako sa kanya kanina para lang jowain ako."Ahh!" muli kong sigaw.Wala na akong pakialam kung marinig sa buong mansyon ang sigaw ko. At mas lalong wala akong pakialam kung naririnig niya ito. Nakakainis sya! Nakakainis!Lumipat ako sa kama at agad dumampot ng unan para pagsusuntukin ng paulit ulit.Paano ko naisipan na i-boyfriend siya? Kung ito pa nga lang na walang kami, sobrang controlling na nya, paano pa kaya kung totoo ko na syang boyfriend?Saglit akong natigilan sa naisip. Of course, it won't happen! Little sister nga tingin nya sa akin, ‘di ba?! Paano ko siya magiging boyfriend kung gusto naman talaga niya ay magpaka-kuya sa akin?As if that would

Wala na si Renzo sa sala nang lumabas ulit ako mula sa kwarto. Good. Sinipat ko ang Cartier kong relo. Limang minuto na lang ang natitira bago mag-alas dyes, ayon sa usapan namin ni Ralph.Na-text ko na sya kanina para sunduin ako. Baka ngayon, nasa labas na ang kotse nya.Umalis ako sa sala, at pumasok sa may kusina. Wala rin doon si Renzo. Sunod kong pinuntahan ay ang garden area at wala rin sya doon. I did check the other rooms just to make sure he wasn't hiding somewhere, waiting to ruin my night. But nope, the coast was clear.Saktong alas-dyes nang nagtungo na ako sa gate. Napabuntong-hininga ako nang matanaw ko nga sa harap ang Montero ni Ralph. Isang beses akong lumingon sa mansyon bago tahimik na pumasok sa kotse.Panay ang kwento ni Ralph habang nagmamaneho. Ako nama’y sa labas lang nakatingin, nagkukunwaring nakikinig sa kanya. Paminsan-minsa'y tumatango ako para ramdam nya ang atensyon ko sa kwento nya, kahit ang totoo niyan, wala talagang pumapasok sa tainga ko.Ewan ko p

"So, Yves is your name, huh?" ngisi ko, bago magpalunod ulit sa init na dulot ng kanyang mga halik.Oo, naghahalikan na agad kami pagkapwesto namin dito sa parking lot. Marahas ang pagkakasandal nya sa akin sa pintuan ng kanyang kotse, may kasamang pag-aangkin. Ang isang kamay nya ay nasa binti ko, nagbibigay suporta upang igapos ito sa kanyang baywang. Ramdam na ramdam ko ang katigasan ng kanyang pagkalalaki sa aking katawan."And you are Mitch," paungol nyang sambit, bumaba ang halik nya sa aking leeg.Hindi ko alam kung dahil ba sa alak o ano, pero nawawala ako sa ulirat, lalo na nung kilitiin ng kanyang dila ang tainga ko.His lips were relentless, moving from my mouth to my neck with an intensity that made me shiver.The way he kissed me there, hot and demanding, was something I couldn’t fight. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito katinding sensasyon.A part of me didn’t even want to. I was caught in the moment, tangled in the sensation of him. His hands, his mouth, everything wa