Todos os capítulos de Nine Months To Say Goodbye : Capítulo 111 - Capítulo 120

Ilang beses pa nya akong kinumbinsi habang papunta kami dito. Nandoon na 'yung pang-gi-guilt-trip, pagmamakaawa, pagpapa-cute. Nagmatigas ako syempre. Kaso bumigay din nang sabihin nyang pagkatapos daw nito, bibilhin nya lahat ng gusto kong ipabili.Mga branded na gamit ang usapan dito kaya sino ba ako para humindi pa? Kung wala lang 'yun sa offer nya, kahit maglupasay pa sya sa kalsada sa kaiiyak, hinding hindi ako sasama sa kanya.May parte pa rin na nakakainis kasi talagang willing syang pagbigyan ako kahit ang pinagbabawal nya sa akin na pagbili ng masisikip na damit.And all that... for that dūmb Sabrina.Sabay kaming pumasok sa café, tumayo mismo sa harap ng nakaupong si Sab. May lamesang pumapagitna sa amin. She wasn't in her police uniform. But still. Para sa akin, litaw na litaw pa rin ang pagiging uto-uto nya.Malamig ang binibigay nyang tingin sa amin ni Renzo. Palalagpasin ko sana iyon, pero nang taasan nya ako ng kilay habang may kaakibat na panghuhusga na nakaguhit sa mu

It's been two weeks since that day.Nagsimula na ang pasukan. Everything went back to being loud and busy. Patong patong na requirements at deadline ang kinakaharap ko. Nakaka-stress pero ayos lang naman. Gusto ko kasi ang ginagawa ko.Arts and Design ang napili kong strand. Isa sa mga activity namin ay gumawa ng personal design ng gown, 'yung tipong puwedeng isuot sa debut. Bukod pa doon, inatasan din kami na mangolekta ng mga gamit na nagamit na, tapos i-recycle into a dress. At marami pa d'yan ang pinapagawa ng mga teacher. Para sa first week of class, masasabi kong gusto na agad kami ilubog ng mga teacher sa stress. Pero kahit na ganoon... kahit gaano pa kahigpit ang schedule ko, nagagawa ko pa rin silipin ang cellphone ko, oras-oras, kung may text man lang sya o update. Araw-araw akong naghihintay ng mensahe mula sa kanya.Simula kasi noong umuwi sya sa Manila, wala na akong balita sa kanya. Kapag naman tinatanong ko si Mama, sabi, busy daw ang lalaki sa trabaho at sa studies ny

Sandali syang natigilan. Bahagya pa syang napaatras nang makita ako, na para bang nakakita ng hindi inaasahang multo.Maybe she had.Tila nagdilim ang paningin ko. Wala akong ibang maisip na pwedeng gawin kun'di pagpira-pirasuhin siya hanggang sa maging abo na lang ang buong katawan nya.Kusang sumalida sa utak ko ang mukha ni Renzo. 'Yung pagpapa-cute nya habang nakikiusap sa akin na sumama na sa kanya para kausapin ang babae na ito. Ang pamimilit nya sa akin ng halos isang buwan. At ang huling mukha nya na hindi na nawala sa utak ko bago siya umuwi ng Manila. Ang mukha niyang tahimik na umiiyak.And here she was... Sab. The girl I thought I'd wronged. The girl I thought deserved an apology.Nandito siya at may kalandiang matanda at nagpapadakma ng sus*.Nandito siya na nagpapahalik sa matanda habang may Renzo'ng umiyak para sa kanya.I clenched my fist so tight my nails bit into my palm. Wala na. Handa na akong magpasabog ng apoy. At bago ko pa mapigilan ang sarili, humakbang na ako

"Bakit kayo nandito?! Anong kasalanan ng anak ko?!" Patuloy na pag-eestiriko ni Mama.Sinubukan kong pakalmahin siya ngunit agad akong sinita ng isa sa mga pulis at inutusang huwag kong ibaba ang aking braso. Isa-isang nagsisidatingan ang mga chismosa naming kapitbahay. May mga nagbi-video pa. Napayuko ako at umiwas sa mga mapanghusga nilang mata. Ganoon pa rin at nakataas ang mga braso ko sa ere."What's happening here?" Then a familiar voice sliced through the chaos.Napaangat ako ng ulo nang mabosesan ko ito. Si Renzo. Kumunot ang noo niya nang magtama ang mga mata namin. Agad siyang lumapit sa gawi namin ni Mama nang makita ang nakataas kong braso, pati ang nakikipag-areglo ng mga pulis sa harap namin."Mitch? Why are your hands up? Anong nangyayari dito?"Great. Fvcking perfect timing.Bago pa ako makasagot ay inunahan na ako ni Mama sa kaniya sa pagsasalita."Renzo, iho! Gusto nilang dakpin si Mitch! Hindi ko alam kung bakit! Ka-kausapin mo sila, anak!"Napapikit ako at hinayaan

Pagkatapos ng gabing 'yun, kung saan tinanong ako ni Renzo tungkol sa nangyari, hindi na kami nabigyan ng pagkakataong mag-usap na kami lang. Tuloy, hindi ko na nasabi sa kanya ang tungkol kay Sab.Naging busy siya masyado. Hindi ko alam pero nag-expect talaga ako na maglalaan sya ng kahit ilang minuto para makausap ako tungkol doon, pero hindi niya ginawa.Kahit si Mama na galit na galit nun dahil sa hindi ko pagsagot sa tanong ni Renzo, nakakapagtataka na hindi na niya rin ako kinulit kinabukasan.Parang bigla na lang nila nakalimutan ang tungkol doon.Maybe Renzo found out what happened from someone else. He had his ways, after all. People talked. Word spread. But still... it didn’t sit right with me.Noong nangyari ang muntik ng pagdakip sa akin ng mga pulis, nanatili sa bahay si Renzo ng isang linggo. Sabi ni Mama, kaya raw nandoon si Renzo dahil may tinitingnan syang lupa sa malapit. Kaya imbes na sa hotel tumuloy, pinili nyang sa amin.Sinubukan ko syang kausapin tungkol sa nas