All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 121 - Chapter 130

“What are you doing?!” Renzo shouted at me.Saglit akong natigilan dahil sa pagtaas ng kanyang boses sa akin. Nabalik din ako sa ulirat nang makitang nagsisi din naman sya agad.“She deserves it, Renzo!” nanginginig ang kamay kong nakaduro kay Sab. “Ang kapal din ng mukha nyang makipaghalikan pa sa'yo. Alam mo ba? Ginagamit ka lang niyan! Nakita ko sya na may kasamang matanda! They kissed, Renzo! Hinawakan pa nga sya ng matanda sa susō!”“Tama na!” muli nyang sigaw sa akin. His voice boomed like thunder. Hindi ako natinag at sinigawan din sya.“Anong tama na?!” Gusto ko syang lapitan para ilayo kay Sab pero base sa higpit ng yakap nya sa babae, I don't think he'd let me. “Renzo, sya dapat ang sinisigawan mo, hindi ako! Nag-aalala lang ako sa'yo! That b*tch is a frēaking liar! 'Di ba iniyakan mo sya? Iniyakan mo sya, Renzo habang sya, may kahalikan na matanda! He kissed her. Tinawanan pa nga nya 'yung matanda nung hawakan sya sa susō. Ano, Sab, itatanggi mo?!”Umiyak lang si Sab at lal

Saka ko lang binitawan ang kamay nya nang nasa labas na kami ng gate ng school. Sa takot na baka sugurin nya kanina si Joseph, minabuti kong lubusin na ang pagkakalayo namin sa gym court. 'Buti hindi sya umangal.Bahagya akong tumalikod sa kanya at pinakalma ang sarili. Nakakapagod din ang dire-diretsong lakad. Ang bigat pa nyang hilahin.“Boyfriend mo ba 'yun?”Tumigil ako at hinarap sya. Seryoso ang pagkakatanong nya ngunit dinig na dinig ang diin sa kada salita nya.“Hindi ba nagkasundo na tayo na bawal muna, hangga't hindi ka pa nag-i-eighteen?” dugtong niya, this time, bakas na ang irita sa mukha niya.Awtomatiko ko siyang naikutan ng mata. Ito na naman tayo. Wala akong maalala na pumayag ako sa sinasabi niya ngayon na kasunduan. Ang alam ko lang, nasabi ko sa sarili ko na, titigilan ko na ang pag-bo-boyfriend ng kung sinu-sinong mayayamang lalaki. Siya na dapat.I took a deep breath, steadying myself before I turned to face him fully.Kalma, Mitch. Hindi ba't nag-aalala ka sa ka

“So… you’re a psych student?” Simple kong tanong. “From the college department, right?”He nodded, waiting for whatever I’d say next. Nag-iwas ako ng tingin at tinanaw ang malawak na espasyo sa harap namin pareho.Wala naman siguro masama kung hingin ko ang opinion niya tungkol sa pinagdadaanan ko ngayon. I mean, it’s not like we know each other, anyway. Chances are, we’ll never cross paths again after this. Sabi nga nila, mas maayos na kausap ang isang estranghero tungkol sa bagay na hindi mo maintindihan. That way, hindi bias ang makukuha mong sagot.Isa pa, sabi nya psych student sya. Karamihan pa naman sa kanila, may substance lagi ang mga sinasabi.“Teka muna,” I said, squinting at him. “Hindi mo naman siguro ako kilala, 'no?”Mas mabuti na 'yung sigurado. Baka mamaya, kilala pala nya ako kaya sya lumapit dito. Ta's kapag nasabi ko ang aking concern, ikwento nya sa iba hanggang sa umabot na sa tatlo kong kaibigan. E, 'di, mawawalan ng saysay 'yung pagsisinungaling ko kanina kay L

Renzo...Natigil ako sa pagtakbo nang matanaw ko sya sa labas ng gate. He raised his hand and waved, smiling like nothing was wrong, like there wasn’t a bruise forming on the side of his lip.Ilan hakbang lang ang layo ko sa kanya pero mula dito sa kinatatayuan ko, kitang kita ko ang pasa nyang malapit nang maging kulay ube. Napakagat ako sa labi, pinipigilan ang unti-unting namuong galit sa loob ko.I started running again and quickly stopped in front of him. Ganoon na lang ang pagbagsak ng puso ko sa sahig nang makita ang natamo nyang pasa sa malapitan.The bruise looked worse than I thought. It was swollen and dark, like it had just happened. I bit my lip again, trying to stay calm.Nagtatagis ang mga bagang ko habang nakatingin sa kanyang pasa. Marahan syang tumawa, dahilan ng pagkakaangat ko ng tingin sa kanyang mata. Hilaw niya akong nginitian, mayamaya ay kunwaring natawa ulit.“Don’t mind this,” aniya, marahang hinawakan ang kanyang pasa para ipakita siguro na wala lang. “Wala

“Anong sa'yo?” He asked as we sat across from each other at a small table.Dito na kami dumiretso sa may bulalohan. Malapit lang 'to sa bahay, dalawang kanto lang mula doon at makakarating ka na dito.I wasn’t really a fan of bulalo, especially not when I had a calorie intake to maintain. Pumayag na ako kasi sabi nya, paborito nya raw itong tambayan bago dumiretso sa bahay.Gets ko naman kung bakit. Nasa mataas na parte kasi ng probinsya ang kinaroroonan ng lugar na ito. Mula dito sa inuupuan namin, tanaw na tanaw ang kagandahan ng buong probinsya. Nakaka-relax.“Malamang, bulalo,” natatawa kong tugon sa tanong nya. “May iba pa ba silang sini-serve dito bukod sa bulalo?”“They have desserts too. Baka gusto mo lang?”Ayaw ko sana dahil parang lahat ay mabigat sa tyan, pero tumango pa rin ako. Minsan lang naman 'to. Kaya naman tumango ako at sinabing kung ano ang kanya, iyon na lang din ang akin.Umalis siya saglit sa harap ko upang pumunta sa may counter. Nakasunod lang ang mata ko sa