Todos os capítulos de Nine Months To Say Goodbye : Capítulo 131 - Capítulo 140

Nanigas na lang ako sa kinatatayuan habang ang kamay ko'y wala sa sariling nakahawak sa pisngi kong hinalikan nya kanina.Pakiramdam ko, nablangko bigla ang utak ko. Ni hindi ko na kinuwestyon kung bakit sya nagmamadaling umalis. I just stood there, still stuck on that kiss and the way he said baby girl. I even waved like a lovesick fool as his car disappeared down the road.That was...It felt like that was my first ever kiss...Pero wala akong ideya na iyon na rin pala ang huling beses na makikita ko sya.Ni hindi ko man lang masyado na-enjoy ang pakiramdam na iyon dahil kinabukasan, nabalitaan ko na lang na lumipad na sya papuntang US.Noong una, akala ko ay konektado sa trabaho o sa pagiging CEO nya ang dahilan kaya biglaan ang pag-iibang bansa nya.Pero hindi.He went there… to see Sab.Hindi ko alam ang buong istorya. I still don't. Nalaman ko lang iyon kay Mama nang hindi na ako nakatiis at tinanong ko na sa kanya kung bakit dalawang buwan ng hindi napaparito si Renzo.Noong ga

Ika-cancel ko na lang talaga ang debut party ko. Ano pang point ng selebrasyon ko kung parehas naman kami ni Mama na hindi masaya?Wala si Ate… Si Mama, ganoon pa rin at iyak nang iyak. Wala rin ang taong gumastos lahat sa paparating na debut party ko.Wala na. Wala na akong makitang rason para ituloy pa iyon.“You still coming with me after this?” Marco asked, his voice low.Hindi agad ako sumagot. Sa halip, mataman ko siyang tiningnan habang may suot na nakakalokong ngisi sa labi. Nanunuya kong inabot ang kanyang tainga, at doon pinaglaruan ng aking daliri ang suot niyang hikaw.Dumilim ang kanyang paningin. Mayamaya pa ay bumaba ang aking mata, sinundan ang kamay nyang naglakbay patungo sa nakaparada kong binti sa harap nya.We were sitting at the counter of the bar we were in, but maybe because of all the alcohol we drank, we no longer cared if anyone saw us blatantly flīrting.Ibinalik ko ang aking tingin sa kanyang mukha. Naabutan kong nasa labi ko ang titig nya kaya napakagat n

Tuloy lang siya paglabas-masok ng kanyang āri sa akin. He didn't stop. Wala siyang paki sa hagulgol at sa bawat daing ko sa sakit. Nang napagtanto ko sa sarili na wala na akong pag-asa na mapigilan siya sa ginagawa, pumikit na lang ako at hinayaan siyang alipustahin ako.He came inside me, more than once. Hindi siya tumigil hangga't hindi sumuko ay ang mismong katawan niya sa pagod. Nang tapos na siya at nagsawa, isinara niya ang kanyang pantalon at basta na lang ako iniwan sa kinaroroonan.Gusto ko siyang habulin at saktan ng paulit ulit katulad ng kung paano niya ako binaboy ngayon, pero katulad kanina... wala akong nagawa kun'di manatiling nakahiga sa couch habang humagulgol na sa iyak.Hindi ko alam kung paano ko nagawang makauwi. Ang alam ko lang, dumiretso na ako sa kwarto at magdamag na nagkulong doon, habang paulit-ulit na sinasampal ang sarili dahil sa katangahan at pagiging pabaya.Kahit sa mga sumunod na araw, hindi ako lumabas. Halos hindi na ako kumain. Madalas na rin ang

18th roses na. Iyon ang nasa anunsyo ng emcee. Tumayo ako sa gitna ng venue. Lahat ng atensyon ay nasa akin na ngayon, taliwas sa kaninang senaryo na may nag-uusap usap na grupo at nagtatawanan. Isa-isang lumapit sa akin ang mga lalaking nasa listahan. Magalang silang yumuyuko sa akin pagkatapos nila akong bigyan ng isang pulang rosas, at isayaw.Kusang naglibot ang paningin ko sa paligid upang hanapin ang dalawang taong importante sa buhay ko. Si Mama at... siya.I finally spotted Mama standing off to the side. Nakahalukipkip sya habang may kislap sa mga mata nyang nakatingin sa akin. Napakagat ako sa labi, nagpipigil ng iyak nang kumaway sya sa akin at nginitian ako. Iyon ang unang pagkakataon na makita syang ngumiti pagkatapos ng pagkawala ni Ate.Iniwas ko ang tingin sa kanya at binalingan ng husto ang kasayaw."Are you okay? You look like you're about to cry," my dance partner asked gently.Marahan akong tumawa at inilingan ang litanya nya. "Thanks for the concern, Seth," sambit

Napatitig ako sa muli nyang pagngiti, ngunit ang aking isipan ay natutok na sa dalawang salita na matagal ko ng inaasam-asam na marinig ulit sa kanya.Sobrang higpit ng pagkakahawak ko sa aking gown, hindi alam kung ano ang dapat itugon sa pagbati nya sa akin."T-Thank you…"Iyan lang ang tanging nasabi ko. Ilang beses kong minura ang sarili nang tanggapin ko ang pulang rosas galing sa kanya habang nanginginig pa ang kamay ko.He didn't say anything right away. Nakatingin lang sya sa akin, tila binabasa ang nasa utak ko. Habang ako nama'y sunod-sunod na ang paglunok ko, sabay iwas ng tingin sa mukha nya.Ang tagal kong hinintay ang pagkakataong ito. Ipinangako ko sa sarili noon na kapag nakita ko sya't nakausap, bubungangaan ko sya. Sasabihin ko at paulit ulit na isasampal sa kanya kung gaano sya katanga na kailangan pang sundan ang babaeng nabuntis na ng iba. At kung gaano siya kabobo at kabulag sa pagmamahal para sa isang babaeng ilang beses ng pinamukha sa kanya na hindi lang sya a