All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 401 - Chapter 410

Nilingon ko ang gawi ni Raven. Naabutan kong nakatitig siya sa akin. Nginitian ko siya saka ako nag-okay sign. Nakita ko rin ang pagsilay ng ngiti sa labi niya. Napatingin ako sa harap nang bigla na naman nagtilian ang lahat. Nakatayo sa gitna si Miss Pres habang may hawak na mikropono. Nasa magkabilang gilid naman niya ang grupo nina Jack at Vincent. Agad hinanap ng mata ko si Daniel. Nanlumo ako nang wala siya sa grupo niya. Tanging ang apat na lalaki lang ang nando'n. “Congratulations, Prince of Seduction, for winning the dance cover competition!”Matinding hiyawan ang nangibabaw sa paligid pagkabanggit pa lang sa nanalo. Nakangiting nakipagkamayan sina Vincent sa grupo nina Jack. I couldn’t see any snarkiness or hostility in their smiles, just genuine friendship.Napasimangot ako nang sumagi sa isip ko ang pinakamasungit sa kanila, si Daniel. Hindi ko rin talaga maiwasan na ma-miss siya. Nakaka-miss pagiging suplado niya. "Alyzza." Kalabit ko sa katabi ko. Hindi niya ako nili

FLASHBACK (Raven's Point of View)Nang dahil sa kagustuhan kong malaman ang tungkol sa babae ni Daniel, nilaan ko lahat ng araw ko sa pagsunod sa kanila. Sinigurado kong nasa paligid lang nila ako palagi. Kung nasaan sila, naroon din ako. I didn’t care if I looked gay in the eyes of others, but I was really jealous of that woman. Because of her, my only friend left me.Tuloy lang ako sa pagsunod sa kanila hanggang sa makakuha ako ng pagkakataon na makalapit sa babaeng iyon. Kasalukuyan akong nasa pamilihan ng paaralan nila. Nakatanaw sa sadya kong dalawang tao. Sumilay ang ngisi sa labi ko nang makita kong papalapit sa gawi ko ang babaeng pinagseselosan ko. Lalo akong napapangisi nang palapit siya nang palapit saakin. A pure smile rested on her lips, an odd smile unlike anything I had ever seen in my life.A pure smile rested on her lips, an odd smile unlike anything I had ever seen in my life.Wala sa sarili akong natulala sa kaniya. Nabalik lang ako sa ulirat nang mabangga niya a

Baby Mikaela's Point of ViewHi miss,Alam kong corny ito at hindi nababagay sa poging tulad ko, pero sige, itutuloy ko na ito. Siguro naman sa oras na binabasa mo 'to wala na ako. Huwag ka ng umangal dahil 'yon naman ang totoo. Pasensya na pala sa liham kong ito. Hindi ko kasi alam ang tamang format ng pagsusulat. Sisihin mo yung filipino teacher ko no'ng grade school ako. Hindi man lang ako pinilit na makinig sa kaniya habang tinuturo niya ang paggawa. Nga pala, seseryoso na ako. Gusto ko lang sabihin sa 'yo na Magandang umaga. Ikaw na mag-adjust kung gabi mo na ito mabasa. Umaga kasi no'ng sinusulat ko 'to. Gusto ko rin sabihin na sana sa mga oras na 'to, nasa mabuting kalagayan ka at nasa ligtas na lugar ka. Wala pa naman ako sa tabi mo. 'Di bale, nand'yan naman palagi ang jowa mo para iligtas ka, eh. Last na 'to. Kahit lagi kitang sinasabihan ng pangit, 'wag mo sanang pinapaniwalaan, ha? Ikaw ang pinakamagandang babae na nakilala ko at ikaw rin ang pinakamagandang nangyari sa

Pinahid ko ang nag-unahang mahulog kong luha saka ako nagtalukbong ng kumot. Talaga bang kinalimutan na nila ako? Ang babaw naman nila kung gano'n. Tamad akong bumangon kinabukasan. Dumiretso ako sa banyo saka naligo na. Hindi ko na nagawang mag-almusal pa. Mabilis kong nilisan ang bahay saka dumiretso sa sobrang na-miss kong lugar. Tulad ng dati, umupo ako sa nakasanayan naming bench. Sayang nga lang dahil wala na yung lagi kong kasama dito. Bwesit din kasi ang Raven na 'yon. Kung kailan mahalaga na siya sa akin, saka niya pa ako iniwan. Ang matindi pa do'n, wala akong mapuntahan na puntod niya. Pinapangako ko na sa sarili ko na wala na akong kikilalanin na bagong tao. Ano pang silbi no'n kung iiwan lang din ako sa huli? "Nakakamiss ka, alam mo ba 'yon?" Mangiyak-iyak kong bulong sa hangin. Umalis ako dito sa mindanao na umiiyak, tapos ngayong bumalik ako, umiiyak pa rin ako. "Nakakapagod umiyak, ha!" Siguro, kung nandito lang si Raven, baka pinagtatawanan na naman ako sa la

"Yes?" Mamaos-paos niyang sagot sa kabilang linya.“Did I wake you up?”"Obviously, yes. Anong kailangan mo?" Diretsahan niyang tanong. "Grabe ka naman. Parang sinabi mo na rin na kaya ako tumawag dahil may kailangan ako sayo.""I know you, so come on. Spill it.""Psh. Nagmamadali ka ba, ha?!" Inis kong sigaw sa kaniya. "Kulit mo. Hating gabi na, Baby. Gusto ko ng matulog kaya please, sabihin mo na."Parang nai-imagine ko na tuloy ang inip na inip niyang hitsura."Fine! Apakaano mo kahit kailan. Tulungan mo ako kay Daniel." "Aw. Oh, sige. Bukas na lang." Then he ended the call, not letting me say anything more.Bwesit ka talagang Hunter ka! Kung hindi lang kita kailangan, eh. Maaga akong gumising kinabukasan. I even called my parents’ trusted friend and asked him to bring all my papers here."Thank you." Ngiti ko sa kaniya pagkaabot pa lang niya saakin ng mga papel ko. I asked Manong to take me to S.P. University as soon as I finished breakfast.Hindi naman sa nagmamadali ako, p