LOGINShare
บทที่ 43 "รัก"
publish date:
2026-10-03 10:56:44
Latest chapter
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 54 "ฉันก็เป็นเมียเหมือนกัน"
“มึงไปเฝ้าพี่มึงดี ๆ ก่อนที่มันจะตายห่า” ดำกำชับ เสียงเด็ดขาด“ไปกันเถอะ ฉันร้อนใจจะตายห่าอยู่แล้ว” สะบันงาหันไปบอกสายน้ำ สีหน้าเคร่งเครียด“เออ” ดำตอบรับสั้น ๆ ก่อนที่ทุกคนจะเดินมาถึงบ้านของพ่อใหญ่ครามหรือบ้านของดำ เป็นจังหวะเดียวกันที่รถคันหรูขับเข้ามาทันทีที่เห็นพ่อใหญ่ครามลงมาจากรถ ดำก็เข้าไปถามไถ่พ่อตัวเองทันที“พ่อ เป็นไงบ้าง” เขาถามเสียงเข้ม มองหน้าชายชราด้วยแววตาเคร่งเครียด“หลวงตาจะแก้ของให้” พ่อใหญ่ตอบเสียงหนักแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม“จ้ะ เมื่อไหร่จ๊ะ” สายน้ำถามทันที แววตาเปี่ยมความหวัง“แยกมันออกจากอีทับทิมได้เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น” พ่อใหญ่เอ่ยชัดถ้อย ดวงตาคมกริบ สิ่งที่สำคัญไม่ใช่แก้ของ แต่จะทำยังไงให้มันหลุดจากผู้หญิงแพศยาคนนั้นได้“เราต้องวางแผนจ้ะ” สายน้ำเสนอความคิด น้ำเสียงจริงจังจนทุกคนเงียบฟัง“แผนอะไร” ดำเลิกคิ้วถาม สีหน้าครุ่นคิด“เสือลักษมณ์เป็นโจร แน่นอนว่าต้องมีเพื่อน ถูกไหมจ๊ะ” สายน้ำถามด้วยเสียงเรียบแต่หนักแน่น“อืม มึงนี่ก็ฉลาดนะเนี่ย” ดำเอ่ยชมทันที มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ไม่คิดว่าเพื่อนตัวเล็กของเขาจะฉลาด“แหะ ๆ” คนตัวเล็กหัวเราะแก้เขิน แก้มแดงเล็กน้
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 53 "คนที่จะตายห่า"
บรึ๊นนนนนเสียงรถกลับมาอีกครั้งในยามเช้า สะบันงาและสายน้ำไม่รอช้ารีบตามมาทันทีที่บ้านใหญ่ โดยมีเสือดำและเสือใบ้เดินตามมา พวกเขาทุกคนยังไม่มีใครนอนหลับเลยสักคนหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน“พี่ลักษมณ์” สายน้ำรีบเรียกเสียงดัง หัวใจเต้นแรงด้วยทั้งความโล่งใจที่เสือลักษมณ์กลับมาอย่างปลอดภัยแต่ก็อดหวาดหวั่นเสียไม่ได้“อ๊ะ!” สะบันงาร้องตกใจทันทีที่เห็นคนเปิดประตูรถลงมาอีกฝั่งเป็นทับทิม ดวงตาเบิกกว้างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองนี่พี่ลักษมณ์ไปรับมันกลับมาจริง ๆ สินะ“ทับทิม” เสือลักษมณ์เอ่ยชื่อเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหล โอบแขนเสือลักษมณ์ เชิดหน้าใส่สะบันงาพร้อมยิ้มเยาะ“ตกใจเหรอที่เห็นหน้าฉัน” เธอส่งเสียงเย้ย แววตาคมกริบฉายแววเหนือกว่า“...” สายน้ำเงียบงันไปในทันที ใจบีบรัดจนแทบขาดลมหายใจ ความรู้สึกเจ็บปวดเจ็บใจถาโถมเมื่อเห็นคนรักรักคนอื่น“หลีกหน่อยนะ พอดีฉันกับพี่ลักษมณ์ทำ อุ๊ย เดินทางกันมาเหนื่อย จะพักสักหน่อยนะ” เธอพูดพลางกระตุกยิ้ม ริมฝีปากแต่งแต้มรอยยิ้มเยาะ“คุณทำอะไรกับพี่ลักษมณ์กันแน่!” สายน้ำตะโกนถามเสียงสั่น น้ำตารื้นคลอเบ้า คนตัวเล็กรีบเดินมาขวางทันทีเพื่อไม่ให้ทับทิมและเสือลักษมณ
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 52 "ทำยังไงดี"
“พี่ลักษมณ์ตั้งสตินะจ๊ะ สายน้ำไม่ให้ไป” สายน้ำเดินตามเท่าไรก็ไม่ทันก้าวเดิน อีกฝ่ายมุ่งหน้าไปที่รถยนต์ก่อนจะเข้าไปนั่งพร้อมกับสะท้าน“อย่ามายุ่ง!” เขาตะคอกใส่คนตัวเล็ก มือสตาร์ตเหยียบคันเร่ง หมายจะพุ่งชนหากสายน้ำไม่หนี คนตัวเล็กผวา ล้มลงกับพื้น ร่างสั่นเทาไปทั้งตัวร้องไห้จนตัวโยน“พี่อย่าไปนะ!”“อย่ามายุ่งกับกู ถ้ายังไม่อยากตาย”บรึ๊นเสือลักษมณ์พูดทิ้งท้ายก่อนจะหมุนพวงมาลัยไปอีกทางและขับรถออกไปโดยไม่หันกลับมามองเสือดำ เสือใบ้ และลูกน้องคนอื่นที่ได้ยินเสียงเสือลักษมณ์โวยวายก็รีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง ทว่าเมื่อมาเห็นแล้วก็เห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งร้องไห้ เห็นรถหายไปจนลับตาด้วยความเร็ว“ฮึกฮือออ” สายน้ำสะอื้นพรั่งพรู น้ำตาไหลอาบแก้ม ทั้งเสียใจและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะตาย แต่กลัวเสือลักษมณ์ที่เป็นเช่นนี้“สายน้ำมีอะไร เสียงดังอะไร” ดำถามขึ้นทันที แววตาเต็มไปด้วยความกังวล“พะพี่ลักษมณ์บอกว่าจะออกไปหาคุณทับทิมจ้ะ” เขาตอบทั้งน้ำตา เสียงขาดห้วง“นี่มันอะไรกันเนี่ย!” เสียงดังจนสะบันงาตื่นขึ้น เธอรีบเดินเข้ามาหาทั้ง ๆ ที่ใส่ชุดนอน เมื่อเห็นสายน้ำร้องไห้และรอยล้อรถเธอก็ใจ
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 51 "พี่ลักษมณ์ตั้งสติ!"
หลายวันมานี้ เสือลักษมณ์ไม่แม้แต่จะมองหน้าสายน้ำและสะบันงา คนตัวเล็กกลับมาอยู่ที่กระท่อมด้วยความรู้สึกสับสนและเจ็บปวดที่โดนหมางเมิน อีกฝ่ายไม่แม้แต่มาตามเขาแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นสายน้ำก็ไม่หยุดทำหน้าที่เมียเขาเดินขึ้นมาบนเรือนใหญ่ ยกกับข้าวสำรับเย็นมาให้ และก็เจอเข้ากับสะบันงา เธอเดินเข้ามาทักเขา โดยที่ข้างกายมีสาวใช้คนสนิท“สายน้ำ!” เสียงเรียกของสะบันงาดังชัด ใบหน้าของเธอไม่มีรอยยิ้มหรือเค้าของความใจดีแม้แต่น้อย“ว่าไงจ๊ะคุณสะบันงา” เขาขานรับอย่างนอบน้อม แววตายังอ่อนแรง“เอาข้าวมาให้พี่ลักษมณ์เหรอ” เธอปรายตามองสำรับในมือ ถามเสียงเหนื่อยล้า“จ้ะ” เขาพยักหน้าตอบเบา ๆ พลางวางสำรับบนโต๊ะอาหาร แล้วหันหน้าไปคุยกับเธอตรง ๆ ทันทีที่สะบันงาเห็นหน้าสายน้ำเธอก็ระบายความอัดอั้นใจออกมา“เฮ้อ เอามาก็ไม่กินหรอก” เธอถอนหายใจใส่ พี่ลักษมณ์ของเธอหลายวันมานี้ไม่ออกมากินข้าวเลย ซ้ำให้คนเอาไปให้ที่ห้องก็ไม่ยอมกิน เอาแต่เก็บตัว แถมวันนี้ยังออกไปไหนไม่รู้แต่เช้า ไม่รู้ว่าจะกลับมากินไหม อาการช่างน่าเป็นห่วงนัก“...เป็นอะไรของเขากันนะ” สายน้ำพึมพำกับตัวเอง แววตาเจือความกังวล รับรู้ถึงความผิดปกติ หากเสือ
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 50 "โดนของ"
ทับทิม!” เขาตะโกนชื่อเสียงดัง หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด พยายามเรียกหาเธอแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่าเสือลักษมณ์ผลักประตูห้องน้ำเปิดออก ก้าวเดินออกมาราวคนเสียสติ ตามหาทับทิมด้วยสายตาลนลาน แต่ไม่พบใครเลยสายน้ำที่ยกสำรับกับข้าวขึ้นมายืนมองอยู่ไกลเข้ามาด้วยความตกใจ รีบเข้ามาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“พี่ลักษมณ์จ๊ะ!” เขาเรียกพร้อมคว้าแขนไว้“เฮือก!”เขาสะดุ้งสุดตัว หันกลับมาเห็นสายน้ำก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิด“มึงหรอกเหรอ ทับทิมไปไหนแล้วล่ะ” แววตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ท่าทางของเสือลักษมณ์ราวกับคนเสียสติทำเอาสายน้ำทำอะไรไม่ถูก ถึงคนรักเขาบางทีจะเอาแต่ใจยังไงก็ไม่เคยฉุนเฉียวแบบนี้“ฮะ? คุณทับทิม ถามถึงคุณทับทิมทำไมเหรอจ๊ะ” สายน้ำขมวดคิ้วงงงัน เสียงสั่นเครือ“ไปตามทับทิมมา” เขาสั่งเสียงห้วน ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนบ้า พร่ำเพ้อหาแต่ทับทิมอยู่อย่างนั้น“คุณทับทิมไม่อยู่จ้ะ” สายน้ำตอบเบา ๆ ใจเต้นแรง รู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดความจริงออกไป“ฮะ ไปไหน” เขากัดฟันถาม น้ำเสียงดุดัน“ไม่รู้จ้ะ” เขาก้มหน้าลง สายตาเต็มไปด้วยความกลัว ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกไปว่าเสือลักษมณ์นั่นแหละที่เป็นคนไล่เธอออกจ
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 49 "ทับทิม"
แฮก ๆ เสียงหอบกระเส่าดังอยู่ภายในห้องนอนกลางดึก เสือลักษมณ์พลิกกายไปมาด้วยความอึดอัดไม่สบายตัว พลันขนลุกซู่กับสัมผัสข้างกาย ดวงตาค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ เบื้องหน้าไม่ใช่ภาพฝ้าหรือเพดานแต่เป็นใบหน้าของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคย ทับทิม“พี่ลักษมณ์จ๊ะ” เสียงของเธอดังขึ้นข้างหูสะดุ้งสุดตัว ใจเต้นแรงวูบเหมือนถูกปลุกให้ฟื้นจากความตายดวงตาเขาเบิกกว้าง มองใบหน้านั้นด้วยทั้งความตกใจและไม่อยากเชื่อ ชัดเจนทับทิมมาอยู่ตรงหน้า มาอยู่ตรงนี้ได้ไงกัน“ทับทิมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เสือลักษมณ์ถามอย่างไม่เชื่อสายตา เขาไล่เธอออกไปจากชุมเสือแล้วนี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง“ฉันคิดถึงพี่เหลือเกิน” เธอแนบกอดร่างเขาแน่นขึ้น กลิ่นกายคุ้นเคยตีตื้นจมูกอึกทับทิมนอนกอดเขาแน่น ยิ่งมองหน้าเธอเท่าไร ความรู้สึกโหยหาก็ถาโถม คิดถึงเธอขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จากที่เดิมทีไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับเธอมาก่อน จากที่เห็นหน้าควรจะโกรธเกลียดแต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่มีความรู้สึกเช่นนั้น“พี่ลักษมณ์รีบ ๆ มารับฉันกลับไปอยู่ด้วยกันนะจ๊ะ” ทับทิมออดอ้อนออเซาะก่อนที่เธอจะค่อย ๆ จางหายไป แววตาเว้าวอนยังตรึงติดในหัวใจเขาเสือลักษมณ์รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งใจราวกับหัว
You May Also Like
รักรสแซ่บ
theoneyoulove5.2K viewsผมรักนายmy bad boy (Mpreg)
sunflower1.6K viewsตรวนใจนายหัว
theoneyoulove1.1K viewsเกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก)
แกะส้ม1.9K viewsหนีซอมบี้มาพบรัก
ข้ารักเจ้าหมื่นปี212 viewsอาถรรพ์เงาวิญญาณเฮี้ยน
มังกรพ่นไฟ1.2K viewsใต้บัญชารัก
M. Wanisa 499 viewsเพียงหัวใจเพรียกหา - [Omegaverse]
Luffy.g1.5K views
