Alle Kapitel von ซ้อใหญ่สกุลชาง: Kapitel 11 – Kapitel 20

เหว่ยหลงใช้ปลายนิ้วคลึงกลีบปากนุ่ม หลังจากที่โดนภรรยากล่าวหากันว่าทะลึ่งเขาไม่ได้ต่อความ จมูกโด่งกดลงข้างต้นคอขาวเนียนและสูดดมความเย้ายวนของภรรยาเข้าเต็มปอด แม้แต่ผิงผิงก็ยังอดขนลุกไม่ได้กับการกระทำนี้ เฮียหลงพ่นลมร้อนอย่างหื่นกระหาย ดูเหมือนว่ากำลังมีบางอย่างดันที่หน้าท้อง เธอขยับตัวอย่างอึดอัดสองแขนที่ทำหน้าที่ปกปิดเนินอกคลายพันธนาการตามความรู้สึก เปลือกตาค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ ปล่อยให้คนด้านบนขบเม้มผิวเนื้อนุ่มตามแต่ใจต้องการ เหว่ยหลงละจากต้นคอหอมกรุ่น หนนี้เขาย้ายเป้าหมายมาที่ริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง นัยน์ตาดุดันมีความสับสนอยู่หลายส่วน เหว่ยหลงจ้องใบหน้าพริ้มเพราที่หลับตาปี๋นอนตัวเกร็งอยู่ใต้ร่าง คนตัวนุ่มบัดนี้นอนแข็งทื่อราวกับตอไม้ เหว่ยหลงกดใบหน้าลงอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างแก้มใสแผ่วเบาและชัดเจนพอที่จะทำให้คนฟังอับอาย “คิดว่าฉันจะหลงกลเธองั้นเหรอ” กล่าวจบก็ยันตัวลุกขึ้นออกจากเตียงผ้าใบ ผิงผิงลืมตามองสามีด้วยความสับสน เฮียหลงกลับมาเย็นชาตามเดิม มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ใบหน้าหล่อเหลาไม่เหลือเค้าความอ่อนโยน ผิงผิงคว้าผ้าคลุมผืนบางที่ตกอยู่ด้านล่างขึ้นมาคลุมหัวไ

ผิงผิงที่นั่งหลังตรงในตอนแรกรู้สึกประหม่าเล็กน้อยยามที่ร่างสูงโปร่งเดินผ่านหน้าเธอไปเฉียดฉิว กลิ่นหอมเย็นจากสามีติดอยู่ที่ปลายจมูก และเดาว่าเขาคงได้ยินเรื่องหย่าแล้วเช่นนั้นจงฉีกยิ้มสิเหว่ยหลง คุณควรดีใจไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องทำหน้าเย็นชาเป็นมนุษย์น้ำแข็งอยู่ได้ ผิงผิงตำหนิเขาอยู่ในใจ ใบหน้าสวยราบเรียบไม่แสดงความรู้สึกเหว่ยหลงกดสายตาจ้องเสี้ยวหน้าหวาน หลังจากที่สบตากันไปเพียงเสี้ยววิ เธอก็เป็นฝ่ายเบือนหน้าหลบสายตาดุ“ทำไมไม่อยู่บ้าน”“ผิงมาคุยเรื่องหย่าค่ะ”บ้านของเหว่ยหลงอยู่ห่างกับคฤหาสน์ชางพอสมควร ดังนั้นเวลามาหาพ่อสามีเธอวานให้คนของเขาไปส่ง แต่ส่วนมากก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนอยู่แล้ว นอกจากอุดอู้อยู่แต่ในบ้านหลังใหญ่ ส่วนเหว่ยหลงจะพบเห็นเขาได้หลังจากตะวันตกดินเท่านั้นแหละ ผู้ชายคนนี้นอกจากจะใจร้ายแล้ว เขาก็ยังบ้างานสุดๆ “เธอควรคุยกับฉัน ไม่ใช่กับพ่อฉัน”“อาหลง” ชางจู่หลงตำหนิลูกชาย แต่มีหรือที่เหว่ยหลงจะสนใจ“ไปคุยกันที่บ้าน” เหว่ยหลงออกคำสั่ง ไม่ได้เกรงใจสายตาของบิดาที่ทอดมองมาเลยสักนิด ชางจู่หลงไม่พอใจอยู่บ้างที่ลูกชายทำตัวเสียมารยาท ทว่ามีบางอย่างกำลังบอกเขาว่า...มันมาดี ไม

เหว่ยหลงขับรถมาที่คฤหาสน์ชาง ท้องฟ้าในยามนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำพอๆ กับนัยน์ตาดุดันที่มืดหม่นไม่แพ้กัน ในมือหนาถือถุงกระดาษของตระกูลจางไว้แน่น เขาถึงตระหนักได้ว่าไม่ได้ส่งมันคืนให้ผิงผิง ต้องหงุดหงิดแค่ไหนถึงได้เอามันติดมือมาด้วยคิดดูเอาเถอะ คนเจ้าอารมณ์สบถคำหยาบภายในรถอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูลงไปอย่างฉุนเฉียว แต่ก็ไม่วายเอาถุงในมือลงไปด้วย“อ้าวเฮียมาได้จังหวะพอดี” เหยียนซีเดินถือขวดไวน์ขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน“มีอะไร” “เฮียไป๋เพิ่งกลับมาจากไทยน่ะ เราจะไปดื่มกันที่ชั้นสี่ไปไหมเฮีย”เหว่ยหลงไม่ได้ตอบ เขาเพียงพยักหน้าแล้วเดินตามน้องชายไป คฤหาสน์ชางมีทั้งหมดสี่ชั้น ชั้นบนสุดเคยเป็นของเหว่ยหลงกระทั่งตอนนี้ถูกส่งต่อให้ไป๋หู่ แต่สภาพโดยรวมแล้วยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเป็นพิเศษ นอกจากรูปเสือโคร่งตัวสีขาวขนาดใหญ่ที่ถูกติดผนังห้องแทนมังกร และเนื่องจากน้องชายคนนี้บินไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศบ่อยครั้ง นานๆ ทีถึงกลับ จึงไม่มีเวลาตบแต่งห้องอย่างที่ควรจะเป็น อาไป๋เมื่อเห็นเหยียนซีเดินเคียงข้างมากับเหว่ยหลงเขาก็นึกถึงกระทู้ข่าวที่ตนเพิ่งอ่านผ่านไปเมื่อสักครู่ เกิดความรู้สึกเห็นใจในดวงตาเรียวค

นอกจากจะเป็นคนที่เย็นชาแล้ว เฮียหลงก็ยังหื่นมากๆ ความรู้สึกคับแน่นเข้าจู่โจมช่วงล่าง ทั้งอุ่นร้อนเพราะลิ้นแสนกลที่สอดแทรกเข้ามา บริเวณส่วนนั้นฉ่ำแฉะ เปียกลื่นจากน้ำลายของเขาผสมน้ำหวานของเธอ“เฮีย...เฮีย อื้ออ พะ...พอก่อน” ผิงผิงหอบหายใจถี่ ใบหน้าชื้นเหงื่อมองคนที่ละเลียดน้ำหวานทุกหยาดหยด ส่วนที่บอบบางร้อนผ่าวหมดแทบละลายไปกับเรียวลิ้นหนาเหว่ยหลงคนหน้าน้ำแข็งเมื่อถึงเวลาแสดงศักยภาพเรื่องบนเตียง เขาเหมือนกลายเป็นอีกคน ตะกละตะกลาม เร่าร้อน และเอาแต่ใจ เขาเสพติดรสชาติของภรรยาเสียแล้ว ปลายลิ้นยังคงได้รสชาติหวาน กลิ่นสาบสาวติดที่ปลายจมูกโด่ง เขาอ้อยอิ่งอยู่นานกว่าจะผละออกจากส่วนบอบบาง ตามทิ้งท้ายด้วยการดูดเม้มติ่งเนื้อสีชมพูเข้มที่บวมเต่งสู้ลิ้นเป็นอย่างดี ยามนี้คนเย็นชาไม่สามารถคีปลุคได้เลย เล่นกับช่วงล่างของเธอจนหนำใจ เขาก็เคลื่อนตัวขึ้นมาเสมอหน้าอกอิ่ม ปากร้อนครอบครองยอดถันสีหวาน ดูดดุนและสร้างรอยสีกุหลาบเพื่อตีตรา บีบเคล้นจนเนื้อนุ่มนิ่มปลิ้นตามง่ามนิ้วมือ ผิงผิงดิ้นพล่านเธอครางไม่ได้ศัพท์ไม่กี่วินาทีต่อมากางเกงชิโนสีเทาเข้มถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว เหว่ยหลงจับความเป็นชายถูไถช่องทางรั

ในห้องที่กว้างขวางแต่ให้ความรู้สึกที่อึดอัด และเย็นยะเยือกไปพร้อมๆ กัน หลี่เชียนหรี่ตามองไพ่ในมือ ค่อยๆ ดึงมันออกมาช้าๆ หัวใจของเขาเต้นระทึก เมื่อเห็นแล้วว่าเขามีไพ่ดี รอยยิ้มจึงค่อยๆ กว้างขึ้น“ของฉันแหม่มสี่ตัว” แล้วตบไพ่ลงบนโต๊ะ ความรู้สึกตึงเครียดกลับมาหวือหวาเหมือนเก่า คู่ต่อสู้ตรงหน้าเขามีแววตาหนักใจ ทว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้นก็เผยยิ้มเจ้าเล่ห์“เอซสี่ตัวครับ” เอซโพดำสี่ใบถูกวางเรียงกันอย่างสวยงาม เงินจำนวนมหาศาลที่หลี่เชียนเดิมพันถูกโยกย้ายไปทางฝั่งชายหนุ่มอีกคน“แกโกง! แกต้องเล่นตุกติกแน่ๆ”หลี่เชียนชี้หน้าใส่ชายหนุ่มรุ่นลูก เขาตวาดด้วยความโมโห ทว่าในความโมโหนั้นมีความรู้สึกกลัวจับใจ มือเหี่ยวย่นกวาดไพ่บนโต๊ะกระจัดกระจาย ท่าทีที่ไม่ต่างอะไรกับพวกแพ้แล้วพาล“แกโกงฉัน ฉันจะถือว่าตานี้โมฆะ” เขากลับคำดื้อๆ คนหนุ่มกว่าส่ายหน้าระอา“ก็แล้วแต่คุณจะคิดนะครับ แต่เงินที่คุณเสียไปอันนี้ยกเลิกไม่ได้”“ก็พวกแกโกงฉันนี่หว่า!” หลี่เชียนยังคงปรามาสคนตรงหน้า โดยไม่สนใจเลยว่าเขากำลังเป็นจุดสนใจของเหล่านักพนัน“ผมจะเอาอะไรไปโกงคุณ เงินน้อยนิดแค่นี้คิดว่าผมอยากได้นักหรือ” น้ำเสียงที่ใช้กด