Alle Kapitel von ซ้อใหญ่สกุลชาง: Kapitel 21 – Kapitel 30

อีกมุมหนึ่งของเหว่ยหลง บรรยากาศภายในห้องประชุมค่อนข้างตึงเครียด ยอดกราฟที่เคยพุ่งสูงสุดวันนี้อยู่รองจากตระกูลจาง ท่าเรือสินค้ายอดการขนส่งหรือแม้กระทั่งลูกค้ารายใหญ่ลดลงไปเกือบสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ถ้ามองในแง่ของหน่วยงานอื่นถือว่าอยู่ในจุดที่พอรับไหว แต่สำหรับคนที่เป็นที่หนึ่งมาโดยตลอดอย่างชางเหว่ยหลง เหมือนมีกองไฟสุมอยู่ในหัวมันร้อนอู้ไปหมด และถูกเติมเชื้อเพลิงด้วยชื่อของจางจือลู่เหว่ยหลงกำลังคิดว่า...เขาใจดีเกินไปแล้ว จือลู่มันได้ใจเกินไป ตั้งราคาสินค้าตัดหน้ากัน ส่งคนมาดูดข้อมูลแผนงานของเขา ถึงจะไหวตัวทันแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เสียหาย ตอนนี้กลายเป็นว่าทางฝั่งจางถือแต้มเหนือกว่าชางไปหนึ่ง อาจจะสองและสาม หากเขายังไม่จัดการขั้นเด็ดขาด เมื่อเช้ากาสิโนที่ถือหุ้นส่วนกับเพื่อนของเขาอีกสองคนถูกเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานรัฐบาลบุกตรวจสอบสารเสพติด เหว่ยหลงไม่มีเรื่องพรรค์นั้นมาเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน เขาและเพื่อนมั่นใจ แต่กลายเป็นว่าพวกเจ้าหน้าที่พบสารเสพติดในปัสสาวะของพนักงาน รวมถึงยาเสพติดจำนวนหนึ่งซุกซ่อนที่บาร์น้ำและโซน VIPเขามั่นใจว่าเป็นฝีมือของหมาลอบกัดอย่างจือลู่“เหว่ยหลง พวกเราคิดว่าคุณควรมีท

ความอ่อนโยนของเหว่ยหลงอยู่ได้เพียงไม่นาน หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนเป็นคนละคน...เฮียหลงไม่กลับบ้านมาเป็นอาทิตย์กว่าแล้ว และมีเรื่องน่าแปลกใจเกิดขึ้น ประจำเดือนของผิงผิงขาดไปสองเดือน ทั้งๆ ที่เธอแอบกินยาคุม ผิงผิงไม่มั่นใจเท่าไร เธอนำที่ตรวจครรภ์ที่เคยซื้อตุนไว้มาตรวจราวๆ สี่อันได้ และผลที่ออกมา...มันเป็นบวกหมด ตอนนั้นใจของเธอหล่นวูบไปทันทีหากเป็นเช่นนั้นผิงผิงคิดว่าเธอน่าจะตั้งครรภ์ก่อนที่จะได้พูดคุยกับจือลู่เสียอีก เพราะประจำเดือนขาดไปสองเดือนจะเข้าสู่เดือนที่สามแล้ว ตอนที่ยังไม่รู้ตัวว่าท้องผิงผิงแอบกินยาคุมแบบรายเดือน เพราะเฮียหลงเขาไม่เคยป้องกัน บวกกับความเชื่อมั่นในตัวสามีก็เริ่มลดลง ความกลัวค่อยๆ คืบคลานเข้าจิตใจ เฮียหลงจะฆ่าลูกของเขาเหมือนอย่างที่จือลู่กล่าวหากันจริงๆ หรือไม่ เธอไม่อาจรู้ จนกว่าทุกอย่างจะกระจ่างเพียงแค่ต้องอดทน... ริมฝีปากซีดเซียวยิ้มขมขื่น หากย้อนเวลากลับไปได้ก็อยากลบความคิดพวกนั้นออกไปให้หมด เลือดเนื้อเชื้อไขของชางเหว่ยหลง ทายาทมังกรอย่างที่ใจหมาย จะไม่มีใครทำอะไรเธอได้อีก...น่าตลกชะมัด สิ้นคิดที่สุด คนเรามักรู้ตัวว่าทำพลาดไปก็ตอนที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไ

เหว่ยหลงส่งภรรยาที่บ้าน ส่วนตัวเขาเดินทางไปเคลียร์งานที่บริษัท รวมถึงประสานงานเรื่องการเปลี่ยนเลขาคนใหม่ แน่นอนว่าเมื่อเรื่องนี้ถึงหูจินเยว่ผู้อาวุโสไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่พอรู้ว่าเป็นคำสั่งของชางจู่หลงก็ทำได้เพียงเงียบเท่านั้น จางจือลู่ได้รับเรื่องอย่างรวดเร็ว คิดไม่ถึงว่าหมากที่วางไว้ถูกเปลี่ยนตัวเดินกะทันหัน ดวงตาเรียวคมหันมองหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ข้างกายด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากเป็นเช่นนั้นหลี่ฟางฟางก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป เขาเองก็เบื่อจะคุยดีกับสองพ่อลูกบ้านหลี่จะแย่ หลี่เชียนกำเริบขึ้นทุกวัน ผีพนันเข้าสิงเกินจะกู่กลับ ไม่เอาการเอางานปล่อยทิ้งธุรกิจโรงแรมที่เป็นรายได้หลัก ไม่คิดจะสนใจเข้าดูแล เห็นทีว่าเขาเองก็ไม่มีเหตุจำเป็นต้องช่วยตาแก่นั่นอีกเหว่ยหลงกลับบ้านตอนเที่ยงคืน ใบหน้าหล่อเหลาค่อนข้างหมองคล้ำ ท้องร้องโครกครากประท้วงอย่างหนัก นั่นเป็นเพราะว่าไม่มีอะไรตกถึงท้องสักอย่าง มีหลายเรื่องที่เขาต้องจัดการแทบไม่มีเวลาให้คิดสิ่งอื่นใด ร่างสูงเดินไปยังครัวเพื่อหาอะไรรองท้อง ทว่าแผ่นหลังของใครบางคนทำให้เท้าหนักต้องหยุดชะงัก ผิงผิงยืนอยู่หน้าตู้เย็นหยิบนมกล่องใหญ่รินใส่แก้วในมือด้วยความระ

‘เป็นยาที่แพทย์มักจ่ายให้คนท้องซะส่วนใหญ่ เฮียไปเอามาจากไหน’อาไป๋พิมพ์ข้อความส่งกลับไปหลังจากที่พี่ใหญ่ของบ้านส่งรูปภาพบางอย่างมาถามเขา ข้อความถูกอ่านแล้วทว่าไร้วี่แววของคนถาม“พ่อครับ ผมควรทำยังไง” เหว่ยหลงนั่งหน้าแดงก่ำอยู่ปลายเตียงของบิดา ชางจู่หลงที่ถูกรบกวนเวลานอนมีสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ “แกรู้อยู่แล้วอาหลงว่าต้องทำยังไง คำตอบทุกอย่างมันอยู่ที่ตรงนี้” จู่หลงจิ้มนิ้วไปยังอกด้านซ้าย ต่อมาก็เคลื่อนขึ้นข้างขมับ “และก็ตรงนี้ ฉันไม่อยากให้แกตัดสินใจพลาดหรอกนะ คนที่จะเจ็บมันก็คือตัวแกเองอาหลง” เหว่ยหลงที่มีอาการกรึ่มๆ สะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยต้องมานั่งระบายเรื่องอึดอัดใจต่อบิดา นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร เรื่องราวที่สมควรจะเดินไปในทิศทางที่วางไว้กลับตาลปัตรไปหมด “ผิงท้อง...” เหว่ยหลงเอ่ยเสียงเบาหวิว “ฉันรู้” “ครับ?” หัวคิ้วเข้มขมวดยับยู่กับคำตอบที่ได้ยิน“บอกว่าฉันรู้แล้ว”“พ่อรู้ได้อย่างไง” จู่หลงส่ายหน้าระอา จากนั้นก็ลุกขึ้นไปที่ชั้นไม้แกะสลักลายมังกรหยิบเอกสารบางอย่างออกมาให้ลูกชาย“เก่งทุกเรื่อง ฉลาดทุกอย่าง แต่ไม่มีไ

เหตุการณ์ในลักษณะนี้คลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเกิดขึ้นมาก่อน อาจจะเป็นวันแรกที่ผิงผิงแต่งเข้าชาง วันนั้นก็อย่างนี้ ประตูห้องถูกล็อกจากด้านนอก ต่างกันก็ตรงที่อารมณ์ อาหลางทำงานไวเหมือนกลัวไม่คุ้มเงินเดือน เสียงขลุกขลักด้านนอกทำให้รู้ว่าเขาได้ล็อกประตูตามคำบัญชาแล้วส่วนเฮียหลงเขายังโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง สักพักก็ลงไปนั่งบนเตียงแทนโดยมีเธออยู่บนตักแกร่ง ฝ่ามือใหญ่ขาวจัดกำลังลูบๆ คลำๆ บริเวณหน้าท้อง ซึ่งนั่นทำให้ผิงผิงย่นคิ้วไม่พอใจ“เมื่อก่อนฉันมองเธอผิดไปด้วยอะไรหลายๆ อย่าง ทำให้ต้องคิดแบบนั้น”“เพราะผิงไม่ได้บอกเฮียเรื่องจือลู่?” “มีส่วนนิดหน่อย” “แล้วเรื่องที่เฮียเข้าใจผิดคืออะไร”เหว่ยหลงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเริ่มพูดต่อ “ภูมิหลังของเธอไม่ใช่แค่เด็กกำพร้า…” คนในอ้อมแขนเหมือนจะเกร็งตัวขึ้นมา “เฮียรู้อะไรมาเหรอคะ” ที่ผ่านมายอมรับว่าไม่เคยอยากรู้เรื่องพ่อแม่ที่แท้จริง ผิงผิงคิดว่าสิ่งนั้นไม่จำเป็น ในเมื่อพวกท่านทิ้งเธอไป เหตุใดต้องอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับพวกท่านให้ยุ่งยากใจ ทว่าลึกๆ แล้วมันก็มีหลายครั้งที่ทำให้นึกถึง อย่างเช่นหากเธอไม่ได้เป็นเด็กกำพร้า ไม่ต้องมาอยู่ตระ